บทที่ 461 ถ้ากล้าแกล้ง เจลลี่ บีนอีก ฉันจะทำให้นายชดใช้!

เมื่อเวอเรียนกับ เจลลี่ บีนกำลังทานอาหารกันอยู่ ฮีลตันก็ออกมาจากห้องของเซย์นี่

เวอเรียนถามด้วยความเป็นห่วง "เซย์นี่ยังไม่ออกมากินข้าวอีกเหรอ?"

เขานั่งลงแล้วตอบ "ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวไปก่อน ผมจะให้มาดามลีอาห์อุ่นอาหาร แล้วเอาไปให้เขาในห้อง"

เวอเรียนถอนหายใจ แล้วก็คิดถึงเรื่องนั้นอีก เธอรู้สึกว่าทำแบบนี้มันไม่ได้ผล เธอจึงพูดกับเขา "ฮีลตัน ทำไมไม่...บางทีคุณควรขอให้แนนซี่ย้ายกลับมาที่นี่นะ? เซย์นี่ก็ไม่มีพ่อ และแนนซี่ก็ย้ายออกไปแล้ว เขาก็ยังเด็กอยู่ เขาต้องการแม่นะ"

ยังไงเธอกับฮีลตันก็ไม่ใช่พ่อแม่ของเขาอยู่แล้ว แม้ว่าเธออยากจะให้ความรักกับเขา เซย์นี่ก็คงไม่ยอมรับ

"ถ้าผมขอให้แนนซี่กลับมาอยู่ที่นี่ เราจะกลับไปอยู่ที่คฤหาสน์ แชลโลว์ เบย์"

ก่อนหน้านั้น แนนซี่พยายามจะทำให้เวอเรียนแท้ง...แต่ตอนนี้ เวอเรียนตั้งครรภ์มากกว่าหกเดือนแล้ว และเธอกำลังจะคลอดลูกในอีกสามเดือน ฮีลตันต้องมั่นใจในความปลอดภัยของเธอกับลูกในช่วงนี้

เขาไม่เชื่อแนนซี่อีกแล้ว

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว เวอเรียนก็บอกมาดามลีอาห์ ให้อุ่นอาหารขึ้นไปให้เซย์นี่ที่ห้อง

เมื่อมาดามลีอาห์กลับมา เวอเรียนรีบเข้าไปถาม "เป็นยังไงบ้างคะ มาดามลีอาห์? เซย์นี่กินข้าวมั้ยคะ?"

"ค่ะ เขากินแล้ว นายหญิงวางใจได้เลยค่ะ เซย์นี่เป็นเด็กฉลาด ตอนนี้เขาแค่ยังคิดไม่ได้ รอสักสองสามวันก่อน ถ้าคุณแสดงความหวังดีให้เขาเห็น เขาคงไม่ทำอะไรวู่วามอีก"

เวอเรียนไม่มั่นใจในเรื่องนั้น และรู้สึกว่าเธอทำล้มเหลว

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว เวอเรียนอาบน้ำและนั่งคิดอยู่บนเตียง

เธอคิดอยู่นานว่าไปทำอะไรให้เซย์นี่ เขาถึงไม่ชอบเธอ

เมื่อฮีลตันเดินเข้ามาในห้อง เขาก็ดึงเวอเรียนขึ้นมา "ทำไมคุณรีบนอนหลังจากเพิ่งกินเสร็จล่ะ? ไปเดินเล่นกันเถอะ"

เธอพิงคางไว้บนแผ่นหลังของเขา "อืม...ฉันไม่มีอารมณ์ ทำไมเซย์นี่ถึงมาเกลียดฉันตอนนี้ล่ะ? ก่อนหน้านั้นก็ยังดีอยู่ไม่ใช่เหรอ? หรือว่าฉันมัวแต่ดูแล เจลลี่ บีนและไม่ได้สนใจเขา?"

เมื่อเธอคิดแบบนี้ เธอก็นึกได้ว่า เธอไม่ค่อยสนใจเซย์นี่เท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่ใช่แม่ของเซย์นี่และไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด ในเมื่อเป็นคนธรรมดา เธอก็ไม่อยากจะให้ความสำคัญกับเซย์นี่มากกว่า เจลลี่ บีน

เจลลี่ บีนยังไม่เห็นความแตกต่างในตอนนี้ ถ้าเซย์นี่มีปัญหา เธอก็ไม่ต้องไปสนใจเขามากหรอก จนกว่าเขาจะบอกเธอเอง

ฮีลตันลูบหลังมือของเธอ "ไม่ต้องคิดมากหรอก เซย์นี่แค่คิดถึงแม่ ผมจะบอกให้แนนซี่มารับเขาพรุ่งนี้"

"มันก็ดีนะ ถ้าให้เซย์นี่ไปอยู่กับแนนซี่สักสองสามวัน เขาคงคิดถึงแม่ของเขามาก"

ฮีลตันมองท้องของเธอ "เอาล่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก หน้าที่ของคุณตอนนี้ก็คือ การคลอดลูกอย่างราบรื่น ไปเดินเล่นกันเถอะ"

ฮีลตันดึงหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงขึ้นมา เวอเรียนรู้สึกขี้เกียจ เธอจึงบ่น "ฉันทำโยคะไปแล้ว ฉันยังต้องเดินตอนเย็นทุกวันด้วยเหรอ?"

"การเดินมันทำให้คลอดลูกง่ายนะ"

เขาพาเธอออกมาข้างนอก และไม่ลืมที่จะพาเจ้าไลออนมาด้วย

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว คฤหาสน์ดูเงียบสงบ มีต้นไม้ให้ความร่มรื่นอยู่รอบ ๆ

ภายใต้แสงไฟบนถนน เวอเรียนเห็นเงาของพวกเขาชนกัน เธอรู้สึกสงบและมีความสุข

เธอคว้าโทรศัพท์มาถ่ายรูปเงาของพวกเขาที่อยู่บนพื้น แต่เธอก็ยังไม่พอใจ จึงให้ฮีลตันทำมือเป็นรูปหัวใจกับเธอ

ฮีลตันปฏิเสธเธอไม่ได้ เขาจึงต้องทำตามเธอ เวอเรียนถ่ายรูปพวกเขาสองคน ยกแขนขึ้นทำเป็นรูปหัวใจ แล้วลงรูปลงบนโซเชียลมีเดีย

เธอใส่รูปอีโมจิสองตัว รูปหนึ่งเป็นรูปคู่ ผู้ชายกับผู้หญิงจับมือกัน และอีกรูปหนึ่งเป็นรูปหัวใจสีแดง

เวอเรียนอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "เรามาทำมือแบบนี้ ตอนที่พาหมามาเดินเล่นกัน เราจะไม่ดูเหมือนคู่แต่งงานสูงอายุกันเหรอ?"

"คุณนายฟัดด์ ไม่อยากรอแก่ไปพร้อมผมรึไง?"

ฮีลตันเลิกคิ้ว เขากอดเธอแล้วจูบขมับเธอ

เธอพิงศีรษะที่คอของเขา เวอเรียนเดินช้า ๆ เมื่อเขากอดเธอ "ถ้าความสัมพันธ์ของเรายังดีไปถึงตอนเราแก่ มันคงจะดีมากเลยนะ"

"คุณพูดแบบนี้...แสดงว่าคุณไม่มั่นใจในตัวผม หรือไม่มั่นใจตัวเองล่ะ?"