บทที่ 462 ถูกทำโทษให้ยืนด้วยกัน

หลังจากที่เดินออกมาจากห้องเรียนแล้ว ไทเลอร์กับ เจลลี่ บีนก็นั่งลงข้างแปลงปลูกดอกไม้ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่

เจลลี่ บีนมองไทเลอร์ แล้วถามเขา "ไทเลอร์ ทำไมถึงช่วยฉันล่ะ?"

ไทเลอร์มองเธอ แล้วยกมือขึ้นลูบหัวที่เหมือนเห็ดของเธอ "ยัยโง่!"

"เธอทำผมฉันยุ่งหมดแล้วนะ!"

ยัยเปี๊ยกตัวจิ๋วทำผมของเธอให้เรียบร้อยแล้วพูดจริงจัง "ไทเลอร์ ถึงฉันจะดีใจที่เธอช่วยฉัน แต่ฉันจะไม่สนใจเธอ ถ้าเธอทำให้ฉันโกรธอีก"

"ฉันไปทำให้เธอโกรธตอนไหน?"

เธอเป็นคนเดียวที่ทำให้เขาโกรธ!

เขาทำดีกับเธอ แต่เธอก็ยังไปตามเจคอบที่เป็นรุ่นพี่ เขาจึงโกรธมาก!

"ก็เธอทำให้ผมฉันยุ่ง มันทำให้ฉันโมโหไงล่ะ!"

ยัยโง่!

แล้วไทเลอร์ก็ไม่ยุ่งกับเธออีก เขาหันหลังแล้วเดินตรงไปเข้าห้องเรียน

เจลลี่ บีนนั้นไร้เดียงสา เธอจึงไม่เข้าใจอะไรเลย เธอจับศีรษะของเธอ แล้ววิ่งตามเขากลับเข้าไปในห้องเรียน

เมื่อถึงเวลานอนกลางวัน เจลลี่ บีนนอนหลับลึก เธอรู้สึกว่ามีคนกำลังดึงเสื้อของเธออยู่

ชาร์ลส์นั่งอยู่ข้างเธอ ดูเหมือนว่าเขาจะค้นพบอะไรที่น่าสนใจ เขาดึงเสื้อกั๊กข้างในเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวของ เจลลี่ บีน เขาดึงเสื้อกั๊กของเธอเรื่อย ๆ เขาทำเหมือนว่ามันสนุกมาก

เขาทำให้ เจลลี่ บีน ตื่น เธอมองชาร์ลส์ "เธอมาดึงเสื้อของฉันทำไม?!"

"ก็ฉันชอบดึงมันนี่ จะเป็นอะไรไปล่ะ ถ้าฉันจะดึงเสื้อของเธอ?"

เธอหน้าแดงเพราะความโกรธ มอนตี้บอกว่าอย่าให้ใครมาดึงเสื้อของเธอ เธอจึงผลักชาร์ลส์ออกไป "ไม่นะ”

ชาร์ลเริ่มโกรธ และเขาก็ยังดึงเสื้อของเธอต่อ มันเป็นธรรมชาติของเด็ก ถ้าพวกเขาถูกห้ามไม่ให้ทำอะไรแล้ว พวกเขาก็ยิ่งอยากจะทำสิ่งนั้น

แล้วเวลานอนกลางวันก็หมดลง ไทเลอร์นอนไม่ค่อยหลับ เขาเห็น เจลลี่ บีนกำลังทะเลาะกับชาร์ลส์อยู่ เขาจึงรีบเข้าไปดึงพวกเขาออกมา

"ชาร์ลส์ นายกำลังทำอะไรน่ะ? นายเป็นลูกผู้ชายรึเปล่า? ไปแกล้งผู้หญิงได้ยังไง?!"

"ฮึ่ม เชอรีสผลักฉันจนล้มลงบนพื้นก่อนนะ!"

เจลลี่ บีนชี้ไปที่ชาร์ลส์อย่างโมโห "ก็เธอมาดึงเสื้อของฉันนี่!"

เธอเตือนเขาไว้ก่อนแล้วว่าห้ามดึงเสื้อของเธอ แต่เขาก็ไม่ฟัง!

เมื่อได้ยินแบบนั้น ไทเลอร์ก็จับคอเสื้อของชาร์ลส์แล้วถามเขา "นายไปดึงเสื้อของเชอรีสทำไม?"

"ฉันจะเล่นไม่ได้รึไง? มันไม่ใช่เรื่องของนาย!"

มันไม่ใช่เรื่องของเขางั้นเหรอ? แน่นอนสิว่ามันเป็นเรื่องของเขา!

เชอรีสเป็นภรรยาของเขา...

แล้วไทเลอร์ก็ต่อยชาร์ลส์!

ชาร์ลส์สู้ไทเลอร์ ไม่ได้ เขาจึงป้องกันศีรษะของเขาด้วยมือทั้งสองข้าง "ไทเลอร์ หยุดนะ! ถ้านายตีฉัน คุณครูก็จะตีนาย คุณครูห้ามไม่ให้พวกเราทะเลาะกันนะ!"

"พูดมาสิ ว่านายจะแกล้งเชอรีชอีกไหม?"

"ฉันไม่กล้าแล้ว! หยุดตีฉันนะ!"

แล้วไทเลอร์ก็หยุดทันที ชาร์ลส์รีบผลักเขาออกไป และวิ่งออกไปจากห้องเรียน เขาวิ่งออกไปฟ้องคุณครู!

เจลลี่ บีนพูดกับเขา "โอ้ ไม่นะ ชาร์ลส์ออกไปฟ้องคุณครูแล้ว ถ้าคุณครูลงโทษพวกเราล่ะ?"

"ทำไม? เธอกลัวเหรอ?"

เจลลี่ บีน ขมวดคิ้ว แล้วถามเขาด้วยความสงสัย "เธอไม่กลัวเหรอ?"

ไทเลอร์ทำเสียงไม่พอใจ แน่นอนว่าเขาไม่กลัวหรอก เขาไม่ใช่ชาร์ลส์ เขาก็เหมือนพ่อของเขา เขาไม่ใช่คนขี้กลัว และไม่ได้เป็นคนขี้ขลาด

หลังจากผ่านไปสักพัก คุณครูก็เรียกไทเลอร์กับ เจลลี่ บีน มา

เด็กสองคนยืนติดกับกำแพง