บทที่ 482 ชายหนุ่มที่ปีนเข้าไปในบ้านเพื่อกลับบ้าน

เฮเลนร้องไห้อยู่นาน เมื่อเธอเริ่มเหนื่อย เธอก็นอนบนโซฟา และผล็อยหลับไปกับผ้าห่มบนตัวเธอ โทรศัพท์ข้าง ๆ เธอสั่นอยู่นาน แต่เธอก็ไม่ต้องการที่จะรับมันเลยแม้แต่น้อย

นั้นก็แค่ คาร์เตอร์ เกล ไอ้คนโกหกคนนั้น!

ก๊อก ก๊อก!

ด้านนอกประตูมีคนกำลังเคาะประตูอย่างรุนแรง

อย่างไรก็ตาม ก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวจากภายในบ้าน

คาร์เตอร์ทำให้เพื่อนบ้านตื่น ในขณะที่เขายืนอยู่ข้างนอก และเคาะประตูต่อไป

คุณป้าจากบ้านตรงข้ามเปิดประตู และด่าเขา ในขณะที่ยังคงงัวเงีย และกึ่งหลับกึ่งตื่น “เกิดอะไรขึ้น? คุณให้เรานอนสบาย ๆ ในช่วงกลางดึกได้ไหม?!”

“ผมขอโทษ ภรรยาของผมหลับอยู่ ถ้าผมไม่เคาะให้ดังกว่านี้ เธอจะไม่ได้ยิน”

“พวกคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอคงทะเลาะกัน คุณคงถูกภรรยาไล่ออกมา ฉันพูดถูกไหม? ฉันได้ยินภรรยาของคุณร้องไห้คร่ำครวญที่บ้านในตอนกลางวัน!”

คาร์เตอร์เงียบ

หลังจากที่ป้าจากไป คาร์เตอร์ก็เคาะอีกหลายครั้ง

บ้าจริง! เธอไม่เพียงแต่จะไม่เปิดประตูเท่านั้น แต่เธอยังไม่รับโทรศัพท์อีกด้วย!

เธอหลับหรือเปล่า? เธอหลับลึกขนาดนั้นเลยเหรอ?

คาร์เตอร์เห็นว่าการเคาะประตูไม่ได้ผล เขาจึงหันไป และรีบลงไปข้างล่าง

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา คาร์เตอร์ซื้อชุดอุปกรณ์ 'การขโมย'

เชือกเกี่ยวกับแผงแอร์คอมเพรสเซอร์บนชั้นหก โชคดีที่เขาปีนเขาบ่อย ดังนั้นการเคลื่อนไหวกล้ามเนื้อในของร่างกายของเขาจึงค่อนข้างดี การปีนในที่สูงขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา

หลังจากที่คาร์เตอร์ปีนขึ้นไปถึงชั้นหกแล้ว เขาก็พบว่าหน้าต่างไม่ได้ล็อคอยู่ เนื่องจากที่นี่เป็นอาคารที่พักอาศัยเก่าที่มีการรักษาความปลอดภัยที่แย่มาก ไม่ใช่หน้าต่างทุกบานที่กันขโมยได้

คาร์เตอร์เปิดหน้าต่างอย่างง่าย ๆ และปีนเข้าไปข้างใน...

หญิงสาวกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนโซฟา และไม่ได้ยินอะไรเลย

คาร์เตอร์รู้สึกอยากจะตำหนิเธอ เขาไม่อยู่บ้าน เธอกล้าดียังไงนอนโดยที่ไม่ล็อกหน้าต่าง?

ถ้าหากขโมยปีนเข้ามาผ่านพวกมันล่ะ?

คาร์เตอร์เดินเข้าไปหาเธอ ตอนที่เธอเพิ่งจะตื่นขึ้นมา เธอตกใจ และตะโกน ตบเขาด้วยมือของเธอ!

“อ๊ะ!!! ช่วยด้วย! โจร!”

ในความมืดมิด คาร์เตอร์ไม่ได้ตั้งตัว และถูกเฮเลนกดลงบนโซฟา!

คาร์เตอร์รีบจับแขนที่กำลังเคลื่อนไหวของเธอ และตะโกนอย่างลึกซึ้งว่า “มองดี ๆ! ผมเป็นใคร?”

"..."

ในที่สุดเฮเลนก็ลืมตาที่กำลังงัวเงียของเธอ และมองเข้าไปใกล้ ๆ...

ค คาร์เตอร์?!

“คุณ... คุณเข้ามาได้ยังไง?!”

คาร์เตอร์เม้มริมฝีปากบางของเขา และจ้องไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ตกใจของเธอ และพูดว่า “คุณไม่รับโทรศัพท์ และไม่ยอมเปิดประตูตอนที่ผมเคาะ แล้วจะให้ผมเข้ามายังไงได้อีก?”

หัวใจของเฮเลนสั่น และดวงตาของเธอเบิกกว้าง เธอมองไปที่หน้าต่างที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ...

“ค คุณเข้ามาทางหน้าต่างเหรอ? คาร์เตอร์ คุณบ้าไปแล้วเหรอ?! นี่มันชั้นหกนะ! ไม่ใช่ชั้นสอง! ถ้าคุณตกลงไปล่ะ?!”

เมื่อเห็นว่าเธอกระวนกระวายเพราะเป็นห่วงเขา ใบหน้าหล่อเหลาของคาร์เตอร์ก็ยิ้มออกมาในที่สุด “คุณเป็นห่วงผมเหรอ?”

"..."

เมื่อเฮเลนนึกถึงความผิดของเขา เธอก็ผลักเขาออกไปทันที “ใครเป็นห่วงคุณ? ฉันยังไม่ได้ให้คุณชดใช้ในสิ่งที่คุณทำเลยนะ!”

คาร์เตอร์จะให้โอกาสเธอหนีออกไปได้อย่างไร? เขาดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา และกอดเธอไว้แน่น “ไม่เป็นไรที่จะให้ผมชดใช้ แต่เราจะไม่หย่ากันนะ”

"..."

ใบหน้าของเฮเลนแดงก่ำ โชคดีที่ไฟยังไม่ได้เปิดดังนั้นเขาจึงมองไม่เห็นเธอ

“ปล่อยฉันนะ! มันอึดอัด! คาร์เตอร์...”

คาร์เตอร์จูบริมฝีปากของเธอ และค่อย ๆ ไล่ไปตามใบหน้าของเธอ เมื่อริมฝีปากของเขาแตะหน้าผากเธอ มันก็รู้สึกอุ่น

ชายหนุ่มขมวดคิ้วในขณะที่มือใหญ่ของเขาแตะไปที่บริเวณนั้น “ทำไมหน้าผากของคุณร้อนจัง?”

เฮเลนไม่รู้สึกตัว “ฉะ ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ”

อย่างไรก็ตาม มันเป็นความจริงที่เธอเวียนหัวเล็กน้อย