บทที่ 483 แค่ผมคิดว่าคุณคู่ควรกับผมก็เพียงพอแล้ว

เฮเลนกำลังนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง เธอรู้สึกอึดอัดไปหมด ดังนั้นเธอจึงลุกขึ้นจากเตียง สวมรองเท้าสลิปเปอร์ของเธอ และเดินไปที่ห้องครัว

ในห้องครัว คาร์เตอร์อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาว และกางเกงขายาวสีดำของเขา เขาไม่มีเวลาเปลี่ยนชุดไปเป็นชุดอยู่บ้าน แขนเสื้อสีขาวของเขาถูกพับขึ้น และเขากำลังถือมีดทำครัวกำลังหั่นมะเขือเทศอย่างชำนาญ

น้ำในหม้อเดือดแล้ว และชายหนุ่มก็ใส่บะหมี่อย่างชำนาญ ไอน้ำร้อนจากหม้อทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงอดทนมาก

เฮเลนเดินเข้าไปกอดเอวจากด้านหลังของเขา

คาร์เตอร์อึ้งไปครู่หนึ่ง เขาจับมือเล็ก ๆ ของเธอด้วยมือของเขา เขาหันไปด้านข้างเพื่อถามว่า "คุณตื่นมาทำไม? คุณรู้สึกไม่ค่อยสบายงั้นเหรอ? เราไปโรงพยาบาลกันดีไหม?"

เฮเลนส่ายหัว และกดใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอกับแผ่นหลังกว้างของเขา เนื่องจากเธอร้องไห้ตลอดบ่าย ดังนั้นเสียงของเธอจึงแหบแห้ง “พ่อของคุณไม่ชอบฉัน แต่ฉันเข้าใจว่าทำไม เมื่อเทียบกับครอบครัวที่ร่ำรวยของคุณ ภูมิหลังของฉันมันแย่มากจริง ๆ คาร์เตอร์ ทำไมคุณต้องเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวย และมีอำนาจขนาดนั้นด้วย? ฉันแค่อยากจะมีชีวิตที่เรียบง่าย และสงบสุขร่วมกันกับคุณ เมื่อฉันรู้ว่าคุณเป็นใคร ฉันก็เริ่มลังเล และรู้สึกไม่มั่นใจ”

คาร์เตอร์หันกลับมา และดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา เขาจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีดำอันเร้าร้อนของเขา “พ่อของผมพูดอะไรกับคุณ?”

“เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เขาแค่เสนอให้เงินฉันสามสิบล้านเหรียญ และขอให้ฉันไปจากคุณ”

ดวงตาเข้มของคาร์เตอร์จมลง ความโกรธประทุขึ้นจากก้นบึ้งของจิตใจของเขา “ถ้าเขากล้าพูดคำแบบนั้นกับคุณอีก คุณต้องรีบบอกผมนะ”

เฮเลนเม้มริมฝีปากแดงของเธอ และตั้งใจกล่าวว่า "ข้อเสนอของเขาค่อนข้างดี... ฉันค่อนข้างสนใจอยู่บ้าง"

“คุณกล้าเหรอ?”

ชายหนุ่มจ้องไปที่เธอด้วยความดุร้ายอย่างมาก

เฮเลนสูดหายใจเบา ๆ และมองขึ้นไปที่เขาด้วยใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ "ทำไมฉันจะไม่ล่ะ? สามสิบล้าน... ฉันไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนั้นมาก่อนในชีวิต ฉันสามารถรับเงินสามสิบล้าน และหาผู้ชายคนอื่นก็ได้"

คาร์เตอร์ติแบบขำ ๆ ว่า "คุณนายเกล คุณนี่มันไม่มีหัวเรื่องธุรกิจเลย"

"คุณหมายความว่าอะไร?"

“ถ้าคุณอยู่กับผม เกล กรุ๊ป ทั้งหมด และผมจะเป็นของคุณ สิ่งเหล่านี้มีมูลค่ามากกว่าสามสิบล้านเหรียญอย่างแน่นอน”

เฮเลนทำหน้ามุ่ย "เกล กรุ๊ป เป็นของครอบครัวของคุณ มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?"

คาร์เตอร์โอบร่างเพรียวของเธอมาตรงหน้าเขา เขาก้มศีรษะลง และวางมันบนคอของเธอ จ้องมองไปที่ใบหน้าที่ขาว และอ่อนโยนของเธอ เขาพูดว่า "ของของผมก็คือของคุณ"

“อย่างไรก็ตาม ฉันอาจจะไม่สามารถปรับตัวเข้ากับโลกของคุณได้ ฉันไม่เหมือนกับเรนนี่ ฉันมีประสบการณ์ชีวิตไม่มาก และฉันไม่ค่อยรู้เรื่องการเข้าสังคมในสังคมชั้นสูงเท่าไหร่ อย่างไรก็ตาม คุณต้องการคุณนายเกลที่สง่างาม ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างฉันที่มีงานธรรมดา ๆ ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น”

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ครอบครัวของเฮเลนเป็นเพียงครอบครัวธรรมดา และมีภูมิหลังที่เรียบง่ายสุด ๆ เมื่อเทียบกับครอบครัวที่มีชื่อเสียงอย่างตระกูลเกลสภาพแวดล้อม และการศึกษาที่พวกเขาได้รับตั้งแต่เด็กนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ครอบครัวของพวกเขาแตกต่างกันมากเกินไป ทำให้รู้ว่าพวกเขามาจากโลกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

คาร์เตอร์มองไปที่ภรรยาที่ทุกข์ใจของเขาในอ้อมแขนของเขา เขายิ้มจาง ๆ แล้วพูดว่า “ผมไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับใครเพื่อสร้างพันธมิตร ภรรยาที่ผมอยากแต่งงานคือคนที่ผมชอบ คุณไม่ต้องเปลี่ยนตัวเองให้เข้ากับโลกของผม ถ้ามีคนทำให้คุณไม่พอใจ ผมจะจัดการกับเขา หรือเธอเอง"

เฮเลนหันหัวเล็กน้อยเพื่อมองไปที่ใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่ม เธอถามเบา ๆ “คาร์เตอร์ เราเข้ากันได้จริง ๆ เหรอ?”

“เราเข้ากันได้ไหมเหรอ? คุณอยู่กับผมมาสามปีแล้ว ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เราไม่เหมาะสมกันอย่างไร? ไม่ว่าจะอยู่บนเตียงหรืออยู่ใต้เตียง หืม?”

"... ฉันกำลังพูดถึงเรื่องจริงจังกับคุณ!"

ผู้ชายคนนี้... เขานี้จริง ๆ เลย... จนวินาทีสุดท้าย เขากำลังพูดถึงเรื่องจริงจัง อย่างไรก็ตาม เขาก็เริ่มทำตัวเหมือนพวกจิ๊กโก๋ทันทีหลังจากนั้น

บะหมี่กำลังเดือดอยู่ในน้ำ ดังนั้นคาร์เตอร์จึงใส่มะเขือเทศลงไป และไข่ที่ตีแล้วเข้าไป หลังจากนั้นไม่นาน บะหมี่ซุปไข่มะเขือเทศที่มีกลิ่นหอมมากก็ถูกเสิร์ฟ

คาร์เตอร์นำมันไปที่ห้องนั่งเล่น แล้วยื่นตะเกียบให้เฮเลน "กินเร็วเข้า"

ค่ำคืนของเฮเลนยุ่งเหยิงมาก ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างหิวมาก ๆ อย่างไรก็ตาม ความอยากอาหารของเธอก็ไม่ค่อยมากนักเพราะเธอป่วยอยู่ แม้ว่าทักษะการทำอาหารของคาร์เตอร์จะดีมาก แต่เธอก็กินเข้าไปเพียงครึ่งเดียว และเอนไปทางคาร์เตอร์ “ที่รัก ฉันกินไม่ไหวแล้ว”

คาร์เตอร์ลดสายตาของเขาลงมองไปที่เธอ "คุณรู้สึกดีขึ้นหรือยัง?"

เฮเลนฝังตัวเองลงไปในอ้อมแขนของเขามากขึ้น และพูดอย่างอ้อน ๆ ว่า “ฉันยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่นิดหน่อย”

"ให้ผมกอดคุณมา"

คาร์เตอร์กอดเธอไปที่ห้องนอน ในขณะที่เขาอุ้มเธอไปที่เตียง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"มันดึกมากแล้ว ใครมานะ?"

คาร์เตอร์ช่วยห่มผ้าให้เธอ "เดี๋ยวผมไปดูให้"

หลังจากที่คาร์เตอร์เปิดประตู เขาก็เห็นผู้จัดการตึกกำลังยืนอยู่ที่ประตูพร้อมกับยาม

“ขออภัยที่รบกวนคุณในเวลานี้ เมื่อกี้มีผู้อาศัยรายงานว่าเห็นขโมยปีนขึ้นมาที่นี่จากหน้าต่าง คุณเห็นอะไรที่นี่ไหม?

คาร์เตอร์เงียบ