บทที่ 484 คุณควรจะจับตามองสามีคุณดีกว่า

คาร์เตอร์เกลี้ยกล่อมเธออย่างใจเย็น “ลีน ผมรู้ว่าคุณยังไม่อยากที่จะไปเมืองหลวง และไม่อยากเจอคนในตระกูลเกล ผมก็ไม่อยากบังคับคุณเหมือนกัน ผมอยากให้คุณมีเวลาเตรียมใจมากกว่านี้ อย่างไรก็ตาม คุณอยากจะแยกกันอยู่กับผมงั้นเหรอ?”

เฮเลนกัดริมฝีปากของเธอ “คาร์เตอร์ คุณกำลังบังคับฉัน”

“ถ้าคุณอยากจะกลับมาที่นอร์ท ซิตี้ ผมจะมากับคุณที่นี่ทุกสัปดาห์ แบบนั้นโอเคไหม?”

"..."

เฮเลนจะเอาชนะคาร์เตอร์ได้อย่างไร? คาร์เตอร์เกลี้ยกล่อมเธอด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ

เธอเก็บเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชิ้น คาร์เตอร์บอกว่าคฤหาสน์ตระกูลเกลมีทุกอย่าง และเธอไม่จำเป็นต้องเอาเสื้อผ้าของเธอไปด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม เฮเลนชอบของเก่า ๆ ของเธอ เธออาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ นี้มาสามปีแล้ว ดังนั้นเธอจึงอยากนำบางอย่างติดตัวไปเป็นของที่ระลึก

อันที่จริงเมืองหลวงอยู่ไม่ไกลจากเมืองนอร์ท ซิตี้ มากนัก อย่างไรก็ตามคาร์เตอร์เป็นทายาทของเกล กรุ๊ป เมื่อเขาต้องเข้าปกครองกลุ่มทั้งหมด เขาจะไม่สามารถมาอยู่กับเธอได้ทุกวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกลับมาที่นอร์ท ซิตี้

เฮเลนกำลังจะย้ายไปยังเมืองที่แปลกและใหม่ รวมถึงบ้านหลังใหม่ด้วย ดังนั้นเธอจึงหยิบหมอนที่เธอมักจะใช้นอนไปด้วย

คาร์เตอร์ยิ้ม และถามว่า “คุณจะเอาหมอนนั่นไปทำไม?”

"ฉันชอบมัน นอนกับหมอนที่คุ้นเคย ฉันจะรู้สึกสบายใจมากขึ้น"

คาร์เตอร์รู้สึกว่าสิ่งที่เธอพูดมีเหตุผล เขาปล่อยให้เธอนำอะไรก็ตามที่เธอต้องการไปด้วย

…

บนเครื่องบิน เฮเลนรู้สึกไม่สบายใจ และถามว่า "พ่อของคุณไม่ชอบฉันเอามาก ๆ เขาจะเป็นคนที่เข้าด้วยได้ยากเป็นพิเศษไหม?"

“ถ้าคุณเข้ากันไม่ได้กับเขาจริง ๆ เราค่อยย้ายออกมาก็ได้ ผมมีบ้านหลายหลังในเมืองหลวง คุณจะอยู่หลังไหนก็ได้ที่คุณต้องการ”

เฮเลนมองไปที่คาร์เตอร์ที่กำลังอวดความมั่งคั่งของเขา ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอย่างไม่มีเหตุผล เธอถือหมอนแล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าคุณมีเงินเยอะ แต่คุณไม่ต้องฟุ่มเฟือยขนาดนั้น คุณซื้อบ้านหลายหลังแล้วพวกมันกินได้ไหม?”

คาร์เตอร์มองดูท่าทางน่ารักของเธอ และอธิบายว่า "สินทรัพย์ในเมืองหลวงมีราคาแพง ส่วนใหญ่ผมซื้อมันเพื่อลงทุน"

"มันเป็นเกมสำหรับคนรวย"

คาร์เตอร์คว้าตัวหญิงสาว “คุณนายเกล คุณมีอคติกับนายทุนงั้นเหรอ?”

“เจ้าของบริษัทของฉันขี้เหนียวมาก และชอบที่หักค่าจ้างของเรา ส่วนใหญ่มักจะเกิดกับคนที่ทำยอดขายได้ตามเป้า ค่าคอมมิชชั่นของพวกเขาจ่ายช้าไปเป็นครึ่งปี หรืออาจจะนานกว่านั้น คาร์เตอร์ คุณทำแบบเดียวกันกับพนักงานของคุณหรือเปล่า?”

“ผมค่อนข้างใจกว้างต่อพนักงานที่มีความสามารถ คุณนายเกล”

"..."

ระหว่างทาง เฮเลนคิดอะไรไปเรื่อยเปี่อยจึงทำให้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงเมืองหลวง

เมื่อพวกเขาลงจากเครื่องบิน เฮเลนถือหมอนแล้วยืนอยู่ตรงนั่น ไม่ยอมเดินออกไป

หลังจากไปรับสัมภาระของพวกเขาแล้ว คาร์เตอร์ก็มองย้อนกลับมา และพบว่าคุณนายเกลหายไปแล้ว เธอยืนอยู่ห่าง ๆ และไม่ยอมเดินเข้ามาหาเขา

คาร์เตอร์จับหน้าผากของเขา และเดินเข้าไปหาเธอ แล้วถามเธออย่างอ่อนโยนว่า “มีอะไรงั้นเหรอ?”

“คาร์เตอร์ ฉันขอกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ ตอนนี้เลยได้ไหม?”

“คุณนายเกล คุณไม่ได้เป็นคนที่ขี้เหนียวเป็นพิเศษมาโดยตลอดงั้นหรือ? เราเพิ่งมาถึงเมืองหลวง มันจะเปลืองเงินนะถ้าซื้อตั๋วเครื่องบินกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ ในตอนนี้”

มุมปากของเฮเลนกระตุก และเธอก็เอื้อมมือเธอไปหยิกเอวเขาอย่างแรง “คุณมันนายทุนหน้าเลือด! เมื่อคืนนี้คุณทำเหมือนว่าคุณโอเค ถ้าฉันจะใช้เงินทั้งหมดของคุณ แต่ตอนนี้ คุณไม่ยอมที่จะซื้อตั๋วเครื่องบินให้ฉันด้วยซ้ำ”

คาร์เตอร์โค้งริมฝีปากของเขาขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาถือกระเป๋าของเธอด้วยมือข้างหนึ่ง และกอดเธอด้วยมืออีกข้างหนึ่ง “ไปกันเถอะ ผู้ช่วยเกรแฮมมารอเราอยู่ที่ประตูแล้ว ถ้าคุณกลับไป ผมจะสงสัยจริง ๆ ว่าคุณรักผมหรือเปล่า”

เฮเลนจ้องไปที่เขา

...

เมื่อพวกเขาเดินมาถึงประตูสนามบิน ลุคก็เดินลงมาจากรถ และเปิดประตูรถโรลส์ รอยซ์แล้ว

"เจ้านาย นายหญิง"

เฮเลนจำลุคได้ตั้งแต่แรกเห็น "คุณนั้นเอง..."

ก่อนหน้านี้พวกเขาเจอกับคนขับรถตอนที่คาร์เตอร์ไปเช่ารถ ปรากฎว่าคนขับรถคนนั้นคือ ผู้ช่วยของคาร์เตอร์!

เฮเลนรู้สึกว่าสติปัญญาของเธอถูกคาร์เตอร์ดูหมิ่นอย่างมาก!

ลุคเอามือแตะจมูกของเขาอย่างประหม่า “ขอโทษครับนายหญิง ตอนนั้นผมบอกคุณไม่ได้จริง ๆ”