บทที่ 485 พ่อของ เจลลี่ บีนไร้เดียงสาอย่างมาก

ชั้นล่างในสวนเล็ก ๆ ไทเลอร์กำลังเล่นกับรถของเล่นอยู่ในสนาม จู่ ๆ รถก็หยุดอยู่ข้าง ๆ รองเท้าส้นสูงของทีน่า

ทีน่าก้มลง และหยิบรถของเล่นคันเล็ก ๆ ขึ้นมา ไทเลอร์เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยหัวเล็ก ๆ ของเขา ในท่าทางที่ไม่เป็นมิตร เขายื่นมือออกไปแล้วพูดว่า “เอาคืนมา!”

ทีน่ายิ้ม “ฉันอาจจะได้เป็นแม่ของนายในอนาคต ดีแล้วหรือที่จะปฏิบัติกับฉันอย่างหยาบคายแบบนั้น?”

'พรูด!' ไทเลอร์อดไม่ได้ที่จะแสดงความรังเกียจในใจของเขาออกมา “แม่ของผมยังมีชีวิตอยู่และสบายดี ผมไม่ต้องการคุณมาเป็นผมของผมหรอก คุณไม่ได้คลอดผมออกมา”

ทีน่าส่งรถของเล่นคันเล็ก ๆ ให้เขา และเอื้อมมือไปลูบหัวเล็ก ๆ ของเขา เธอไม่ได้โกรธ และพูดด้วยน้ำเสียงเมตตาเป็นพิเศษ “นายจะเข้าใจในอนาคต”

“หืม คุณจะไม่มีวันได้เป็นแม่เลี้ยงของผมหรอก! พ่อของผมไม่สนใจผู้หญิงอย่างคุณ!”

ทีน่าเล่นกับผมยาวที่ตกมาจากหลังหูของเธอ จากนั้นเธอก็ยิ้มเบา ๆ และพูดว่า "โอ้? นายรู้ได้อย่างไรว่าพ่อของนายจะไม่สนใจผู้หญิงอย่างฉัน?"

ไอ้เด็กงี่เง่าคนนี้ดูเหมือนจะรู้มาก

“อย่างแรกเลย คุณไม่ใช่คนดีตั้งแต่แรกเห็น อย่างที่สอง คุณดูไม่สวยเท่าแม่ของผม!”

ทีน่ายอมรับได้กับเหตุผลแรกของเขา แต่เธอไม่เห็นด้วยกับเหตุผลที่สองของเขา “ทำไมฉันจะไม่สวยเหมือนแม่ของนาย?”

ไม่ว่าจะเป็นเซ้นท์ด้านแฟชั่น หรือการแต่งหน้าที่ประณีตของเธอ เธอมีสไตล์ที่ดีกว่าเฮเลนโดยสิ้นเชิง

ด้วยเหตุผลอะไรกันที่ทำให้เฮเลนได้ยืนเคียงข้างคาร์เตอร์? พวกเขาดูราวกับว่าพวกเขามาจากคนละโลกกัน!

ไทเลอร์เม้มปากเล็ก ๆ ของเขา เขาไม่เห็นด้วยอย่างมากกับเธอ เขากล่าวว่า “ถ้าคุณกล้าจริง ๆ ลบเครื่องสำอางออกให้หมด แล้วมาเทียบตัวเองกับแม่ของผม ใบหน้าของคุณฉาบไปด้วยแป้ง คุณกล้าดียังไงที่บอกว่าแม่ของผมไม่สวย แม่ของผมสวยธรรมชาติ!"

"แก!"

ทีน่ารู้สึกโกรธมาก เธอหรี่ตาของเธอ และทำเสียงออกจมูกอย่างเย็นชา “เจ้าเด็กงี่เง่า เมื่อฉันได้เข้ามาอยู่ในตระกูลเกลเมื่อไหร่ ฉันจะทำให้แกทุกข์ทรมาน!”

ไทเลอร์กระดิกหัวของเขา เขาไม่กังวลเลยสักนิด “คุณคงต้องเข้ามาในตระกูลเกลก่อนนะ พ่อของผมจะไม่ทอดทิ้งแม่ของผม!”

"เดี๋ยวเราก็รู้กัน!"

ไทเลอร์พูดประโยคออกมาเบา ๆ “ช่างเป็นเด็กเสียจริง ๆ! เธอต่อรองเรื่องไร้สาระกับเด็ก”

"..."

...

ที่ชั้นบนในห้องนอน เฮเลนกำลังทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่ของเธอ เธอรู้สึกไม่ชินอย่างมาก และกอดหมอนที่คุ้นเคยของเธอไว้ ในขณะที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียง และมองสำรวจห้องนอน

นี่หรือคือห้องที่คาร์เตอร์เคยนอนตั้งแต่ยังเด็กงั้นเหรอ?

ห้องถูกทาสีด้วยโทนสีเดียว เช่น สีดำ สีเทา และสีขาว มันทำให้รู้สึกเย็นชาเล็กน้อย แม้แต่ผ้าปูที่นอนก็ยังเป็นผ้าลินินสีเทา ดูเยือกเย็น และไม่ค่อยมีชีวิตชีวา

มีกรอบรูปตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมีรูปชายหญิงที่ดูรักกันอย่างลึกซึ้ง

ดวงตาของเฮเลนสั่น ผู้ชายในภาพคือคาร์เตอร์ ส่วนผู้หญิง… เธอคือคุณเลน ที่เธอเพิ่งเจอเมื่อกี้

ในรูปคาร์เตอร์ห่างไกลจากการเป็นผู้ใหญ่ และยังเป็นคนที่ดูสงวนตัวอย่างที่เขาเป็นในตอนนี้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ดูใกล้ชิดกับทีน่า แต่เธอก็เห็นว่าคาร์เตอร์ชอบเธอมาก

หัวใจของเฮเลนเต้นแรงในอกของเธอ เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวด และความเศร้าของเธอ

คาร์เตอร์ออกมาจากห้องน้ำ เช็ดผมของเขาด้วยผ้าขนหนูแห้ง เขาเห็นท่าทางเศร้าสร้อยของเธอ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมคุณถึงดูไม่มีความสุขล่ะ? มันยากเกินไปที่จะปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงงั้นเหรอ?”

เขาเดินเข้าไปหาเธอ และเห็นว่าเฮเลนกำลังดูรูปถ่ายในมือของเธอ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วรีบหยิบกรอบรูปออกมาทันทีด้วยมือใหญ่ของเขา ก่อนจะโยนมันลงไปในถังขยะใกล้ ๆ

เฮเลนถามเขาว่า "... คุณทิ้งรูปถ่ายไปทำไม?"

เฮเลนลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว และเดินไปที่ถังขยะเพื่อเก็บมันมาให้เขา อย่างไรก็ตาม ข้อมือของเธอถูกดึงกลับไปโดยคาร์เตอร์

ชายหนุ่มกอดเธอไว้ และพูดว่า "มันเป็นของไม่มีค่า ผมจะเก็บมันไว้ทำไมล่ะ?"

เฮเลนจ้องไปที่เขา “แล้วทำไมมันถึงยังถูกเก็บไว้ในห้องนอนของคุณล่ะ? ฉันคิดว่าคุณปากกับใจไม่ตรงกัน!”

ดวงตาคาร์เตอร์เปลี่ยนเป็นน่ารัก และไร้เดียงสาอย่างมาก “คุณนายเกล อย่าปรักปรำผมผิด ๆ ผมเพิ่มกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลเกลได้ไม่กี่วัน พวกคนแก่ที่บริษัททำให้ผมปวดหัว และคุณนายเกลก็ทะเลาะกับผม ผมจะเอาเวลาที่ไหนมาใส่ใจเรื่องแบบนี้? ปกติผมกลับมาจากบริษัท แล้วก็ยังยุ่งกับการทำงาน สามปีที่ผ่านมาผมไม่ค่อยได้อยู่ห้องนี้ ห้องนี้ยังจัดอยู่เหมือนเดิมเหมือนเมื่อก่อน ผมพลาดมากที่ลืมทิ้งอันนี้ไป”

ถ้าเขาจำได้ เขาคงจะทิ้งมันลงถังขยะไปแล้ว อย่างงั้นเธอจะไม่มีโอกาสที่จะถามเขา เว้นแต่เขาพร้อมที่จะสละทุกอย่างที่เขาได้ร้องขอการอภัยจากภรรยาของเขา

เฮเลนทำหน้ามุ่ย “คุณก็เลยโทษฉันแทนงั้นเหรอ?”

เขาโทษเธอที่ไม่ฟังเขา และทำตัวไร้เหตุผล

คาร์เตอร์ยิ้มเบา ๆ และเอนตัวไปกอดเธอไว้แน่น “ผมไม่กล้าหรอก คุณนายเกล เรามาทำข้อตกลงกัน”

“ข้อตกลงอะไร?”