บทที่ 488 เกล กรุ๊ป และ คาร์เตอร์ เกล ทั้งคู่เป็นของคุณนายเกล

คาร์เตอร์ออกไปทำงานแล้ว ดังนั้นนอกจากคนรับใช้แล้ว ในคฤหาสน์ตระกูลเกลจึงเหลือเพียงชายชรา ผู้ใหญ่ และเด็กน้อยเท่านั้น

ตอนเที่ยง เมื่อถึงเวลาที่พวกเขาทานอาหารกลางวัน พวกเขาก็มองหน้ากันไปมาอย่างอึดอัด

มีกฎเกณฑ์มากมายในตระกูลเกล คนรวยกับคนธรรมดามีสไตล์การรับประทานอาหารที่แตกต่างกันจริง ๆ

ตัวอย่างเช่น ใน 24 ปีที่เฮเลนมีชีวิตอยู่มา เธอมักจะกินข้าวก่อนจะกินซุป

อย่างไรก็ตามในตระกูลเกล ซุปต้องมาก่อนข้าว

นอกจากนี้ ในช่วงอายุ 24 ปีของเฮเลน เธอไม่เคยใช้ตะเกียบกลางมาก่อนเลย

อย่างไรก็ตาม ที่โต๊ะอาหารของตระกูลเกล ทุกคนต้องใช้ตะเกียบกลางเพื่อตักกับข้าว

การผลัดกันใช้ตะเกียบสองอันทำลายความอยากอาหารที่มีในตอนแรกของเฮเลนไปจนหมด นี่เป็นเรื่องที่ลำบากสำหรับคนที่ขี้เกียจ

ไทเลอร์ก็รู้สึกรำคาญเล็กน้อยเช่นกัน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องปฏิบัติตามกฎแบบนั้นตอนที่เขาทานอาหารมาก่อน เขาขมวดคิ้ว และพูดว่า “คุณปู่ ทำไมเราต้องเปลี่ยนตะเกียบเพื่อตักกับข้าวในบ้านของปู่ด้วย? ผมไม่ต้องทำแบบนี้ที่บ้านของผม มันลำบากมาก

นายท่านเกลยิ้ม และอธิบายว่า "นี่เรียกว่าตะเกียบกลาง การใช้ตะเกียบกลางนั้นถูกสุขลักษณะมากกว่า ถ้าหลานใช้ตะเกียบของหลานตักกับข้าว พวกมันจะถูกเคลือบด้วยน้ำลายของหลานซึ่งอาจมีเชื้อโรคซึ่งอาจทำให้คนอื่นติดเชื้อได้ นี่เป็นการคำนึงถึงสุขภาพของผู้อื่นมากกว่า”

ไทเลอร์ทำปากมุ่ย

คนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พวกเขายิ้ม และพูดว่า “ถ้าคุณคิดว่ามันลำบาก คุณสามารถบอกฉันได้ว่าคุณอยากกินอะไร ฉันจะช่วยคุณหยิบมันให้โดยใช้ตะเกียบกลาง”

เฮเลนรู้สึกไม่คุ้นเคยกับมันจริง ๆ ตอนที่พวกเขารับประทานอาหารแล้วมีคนรับใช้ยืนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาคอยเสิร์ฟ และมองดูพวกเขาทานอาหาร

นี่คล้ายกับวิธีที่กษัตริย์โบราณรับประทานอาหาร

เฮเลนบอกกับคนรับใช้อย่างเป็นมิตรว่า "ไม่เป็นไร ขอบคุณค่ะ ฉันช่วยเขาตักอาหารได้"

เธอเพิ่งมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเกล ตอนนี้แม้แต่มารยาทบนโต๊ะอาหารก็ช่างแตกต่างจากที่เฮเลนเคยชินโดยสิ้นเชิง วันข้างหน้าของเธอ… เธอจะอยู่แบบนี้ได้อย่างไร…

เฮเลนไม่ได้กินอะไรมากในช่วงอาหารกลางวัน ดูท่าทางกังวล

ในตอนบ่าย ไทเลอร์วิ่งไปหาเฮเลนข้าง ๆ และพูดเบา ๆ ว่า "แม่ ผมหิว ผมอยากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป"

ไทเลอร์ไม่ได้กินอะไรมากในตอนเที่ยงด้วยเช่นกัน เมื่อได้ยินคำว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เฮเลนก็รู้สึกหิวขึ้นมาด้วยเหมือนกัน

อย่างไรก็ตาม คฤหาสน์ตระกูลเกลคงจะไม่มีของที่เรียกว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

เฮเลนเหลือบมองลงไปที่ชั้นล่าง และเห็นว่านายท่านเกลไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น เธอจึงพูดอย่างแผ่วเบาว่า “เราอาจจะเดินไปละแวกนี้เพื่อดูว่ามีซูเปอร์มาร์เก็ต หรือร้านค้าบ้างไหม?”

"แน่นอน! ไปกันเถอะ"

...

15 นาทีต่อมา เฮเลน และไทเลอร์ถือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคนละชาม และเดินออกจากร้านสะดวกซื้อ พวกเขานั่งบนม้านั่งใต้ต้นไม้ และเพลิดเพลินกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่มีกลิ่นหอมน่ากินมาก

"กลิ่นหอมมากแม่ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอร่อยมาก!"

“ใช่ บะหมี่หอมมาก! พวกคนรวยใส่ใจกับสุขภาพมากเกินไป อาหารพวกนั้นไม่อร่อยเลยสักนิด”

...

รถเบนท์ลีย์สีดำขับเข้าไปหาพวกเขาไม่ไกลนัก

ลุคที่กำลังขับรถอยู่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามองไปที่คู่แม่ กับลูกชายที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ และรู้สึกประหลาดใจ “เจ้านาย นั่นมาดามกับนายน้อยของคุณไม่ใช่หรือ?”

คาร์เตอร์ซึ่งนั่งอยู่เบาะหลังเงยหน้าขึ้น และมองผู้ใหญ่กับเด็กที่กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ กำลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปชามใหญ่ เขารู้สึกงุนงง

พวกเขาถูกนายท่านไล่ออกมางั้นเหรอ? หรือไม่มีอะไรกินที่คฤหาสน์ตระกูลเกล ทำให้พวกเขาหิวงั้นเหรอ?

หลังจากลงจากรถ คาร์เตอร์ก็ก้าวขายาวของเขาเดินไปหาพวกเขา

เฮเลนกำลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้ครึ่งชามแล้วเมื่อเธอเห็นคาร์เตอร์ เธอรีบซ่อนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไว้ข้างหลังเธออย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้ถือมันไว้ดี ๆ ทำให้ซุปบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกระเซ็น ลวกมือของเธอ เธออุทานด้วยความรู้สึกเจ็บปวด "โอ้ย!"

คาร์เตอร์ขมวดคิ้ว และดึงมือของเธอจากด้านหลัง “คุณโดนน้ำร้อนลวกเหรอ? ทำไมคุณทำตัวเหมือนกับโจรเลย?”

เฮเลนยิ้มอย่างเก้ๆ กังๆ เธอทำตัวเหมือนโจรจริง ๆ "ฉันไม่เป็นไร!"

ไทเลอร์ก็วางบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลงด้วยเช่นกัน และมองไปที่คาร์เตอร์ด้วยความรู้สึกผิด "พ่อ"

คาร์เตอร์ไม่ชอบให้พวกเขากินอาหารขยะมาโดยตลอด อย่างไรก็ตาม เขาไม่ขี้จุกจิกจู้จี้ เขาทำมันเพื่อสุขภาพของพวกเขา

ในช่วงสามปีของการแต่งงานระหว่างเฮเลนกับคาร์เตอร์ เฮเลนถูกควบคุมโดยคาร์เตอร์จนเธอแทบจะไม่ได้กินอาหารขยะ หรือของว่างเลย เธอกินมันนาน ๆ ที และคาร์เตอร์ก็กินกับเธอ