บทที่ 492 ช่วยมาดามฟัดด์บรรลุความฝันของเธอ

หลังจากที่เวอเรียนได้รับการทดสอบหลายครั้งในโรงพยาบาล เธอกลับพบว่าเธอปกติดี

ฮีลตันยังคงกังวล เขาขมวดคิ้ว และถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลว่า “ถ้าอย่างนั้น ทำไมเช้านี้เธอยังปวดท้องอย่างรุนแรงเมื่อเช้านี้ล่ะ?”

หมออธิบายว่า “ความเจ็บปวดอย่างกระทันหันที่ผ่านเข้ามา จะเกิดขึ้นกับผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ใกล้จะคลอด มักเกิดขึ้นเมื่อหญิงตั้งครรภ์มีอารมณ์แปรปรวน หรือรู้สึกประหม่าเกินไป เธอจะไม่เป็นไรถ้าเธอเข้านอนตามเวลานอนปกติ”

ฮีลตันพยักหน้า หลังจากที่หมอจากไป เจลลี่ บีนก็เข้าไปหาเวอเรียน ในขณะที่ถือกระเป๋านักเรียนใบเล็ก ๆ ของเธอ เธอกระพริบตาโตของเธอ ในขณะที่มุ่ยริมฝีปากในขณะที่เธอพูดว่า “มอนตี้ ไม่ต้องกังวลนะ พ่ออยู่ที่นี่แล้ว”

ทันทีที่เวอเรียนเงยหน้าขึ้น เธอก็สบตากับสายตาที่ลึกล้ำของฮีลตัน เธอหน้าแดงในขณะที่พูดว่า “อืม… ในเมื่อฉันไม่เป็นไรแล้ว งั้น งเราออกจากโรงพยาบาลได้ไหม?”

เวอเรียนรู้สึกกระสับกระส่ายในขณะที่เธอนอนอยู่บนเตียง เธอจึงดึงผ้าห่มออก และกำลังจะลุกขึ้นจากเตียง อย่างไรก็ตาม ฮีลตันคว้าข้อมือของเธอ และบอกกับเธอว่า “อยู่ที่โรงพยาบาลสักสองสามวันนะ ตกลงไหม? ถ้าหากคุณรู้สึกเจ็บอีกครั้ง เมื่อคุณกลับบ้านไปจะทำอย่างไร?”

“ถ้าอย่างนั้น… คุณจะต้องไปส่ง เจลลี่ บีนที่โรงเรียนอนุบาลของเธอ ดูเหมือนว่าเธอจะไปโรงเรียนสายเพราะฉันนะ”

คนพาลตัวน้อยมองดูนาฬิกาของเธอแล้วพูดว่า “มอนตี้ เราไปไม่ทันแล้ว! ดังนั้น วันนี้หนูจะไม่ไปโรงเรียน! หนูจะอยู่เป็นเพื่อนกับคุณที่นี่ มอนตี้!”

คนพาลตัวน้อยโยนกระเป๋าของเธอไปด้านข้างทันที ในขณะที่ฮีลตันดุเธอ เขาเห็นได้ชัดเจนว่าเจตนาที่ไร้เดียงสาของคนพาลตัวน้อยนั้นคืออะไร

“พ่อคิดว่าลูกก็แค่ไม่อยากไปโรงเรียน”

เจลลี่ บีนมุ่ยริมฝีปากของเธอ และพูดว่า “ไม่มีทาง! หนูแค่เป็นห่วงมอนตี้ ดังนั้นหนูจึงไม่ไปโรงเรียน!”

เวอเรียนหัวเราะ ในขณะที่เธอเข้าข้างคนพาลตัวน้อยพร้อมกับพูดว่า “เอาล่ะ เอาล่ะ วันนี้หนูหยุดเรียนได้เพราะหนูเป็นห่วงแม่”

ฮีลตันปกติไม่ได้เป็นคนเข้มงวด ดังนั้นเขาจึงโทรหาครูของเธอเพื่อแจ้งโรงเรียนเกี่ยวกับเรื่องที่ เจลลี่ บีนหยุดเรียน เขาคิดที่จะให้ เจลลี่ บีนอยู่ข้าง ๆ เวอเรียน เพื่อที่เธอจะได้อารมณ์ดีขึ้น เพราะหมอบอกว่าอารมณ์ของหญิงตั้งครรภ์นั้นค่อนข้างสำคัญ

จากนั้นเวอเรียนก็มองไปที่ฮีลตัน และเห็นว่าเขาไม่ได้ออกไป อย่างไรก็ตาม โทรศัพท์ของฮีลตันดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงที่เขาใช้เวลาอยู่กับเธอ เนื่องจาก เวอเรียนรู้ไม่เป็นไรแล้ว เธอจึงบอกฮีลตันว่า “ฮีลตัน ทำไมคุณไม่กลับไปที่ทำงานล่ะ ฉันอยู่กับเจลลี่ บีน กับมาดามลีอาห์ก็ได้”

ฮีลตันไม่ได้ออกไปในขณะที่เขานั่งลงข้าง ๆ เวอเรียน เขาหยิบลูกแอปเปิ้ล และมีดจากตะกร้าผลไม้ก่อนจะค่อย ๆ หั่นแอปเปิลพร้อมพูดว่า “ถึงผมจะไป ผมก็ยังรู้สึกกังวลอยู่ ผมจะให้คุชเอาแล็ปท็อปมาให้ในภายหลัง ผมจะอยู่กับคุณสองสามวันในโรงพยาบาล”

เวอเรียนอดหัวเราะไม่ได้ในขณะที่เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง เธอกล่าวว่า “ไม่เอาน่า คนอื่นจะล้อฉัน เพราะทำให้ทั้งครอบครัวคอยอยู่เป็นเพื่อนฉันเมื่อฉันไม่สบาย”

ฮีลตันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดว่า “มันตลกตรงไหน? นอกจากนี้ คุณยังเป็นคนท้อง”

หัวใจของเวอเรียนรู้สึกวาบหวามเมื่อเธอสังเกตเห็นว่าฮีลตันดูจริงจังแค่ไหน ดังนั้นเธอจึงพูดว่า “แต่ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ ไม่ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนฉันที่นี่เมื่อคุณยุ่งกับงานมาก มันจะไม่เป็นไร มาดามลีอาห์จะดูแลฉัน และเจลลี่ บีนก็จะทำให้ฉันไม่เบื่อ”

ฮีลตันชำเลืองไปมองที่เธอทันที และพูดว่า “ถ้าคุณไม่เป็นไรจริง ๆ ผมจะให้ คุชส่งบล็อกภาพวาด และอุปกรณ์วาดรูปมาให้คุณเพื่อไม่ให้คุณคิดมาก”

เวอเรียนพูดไม่ออก

เมื่อคุชส่งเอกสารและแล็ปท็อปมาให้ เขาก็นำอุปกรณ์วาดรูปกับบล๊อกภาพวาดของเธอมาด้วย

ฮีลตันกางโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียงของเธอ วางบล็อคภาพวาดไว้บนนั้น ก่อนจะช่วยเธอเปิดอุปกรณ์วาดรูป และยื่นพู่กันให้เธอ

ชายหนุ่มขยิบตาให้เธอ และพูดว่า “เหตุผลเดียวที่คุณมีอาการเจ็บท้องหลอกก็เพราะอารมณ์ที่ไม่คงที่ของคุณ หากคุณได้ทำอะไรที่คุณชอบ ผมเชื่อว่าอารมณ์ของคุณจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และคุณก็จะไม่เอาแต่กังวลเรื่องลูกตลอดเวลา”

เวอเรียนยิ้มแย้มจากดวงตาของเธอตอนที่เธอรับพู่กันทาสี ดูเหมือนว่า ฮีลตันจะรู้วิธีดูแลคนอื่นจริง ๆ

ด้วยความสัตย์จริง ชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนเอาใจใส่ และไม่ใช่คนอ่อนโยน อย่างไรก็ตาม เขามีวิธีการทำความเข้าใจ และดูแลเธอเป็นการส่วนตัว

ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกหดหู่เล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้บอกฮีลตันเกี่ยวกับภาวะซึมเศร้าของเธอ เพราะเธอตั้งท้องลูกคนที่สองอยู่ นี่ทำให้เขามีครอบครัว และตอนนี้ก็ทำให้เขาทิ้งงานมาสักพักหนึ่ง เธอรู้สึกหนักใจเพราะเพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ที่เคยเรียนที่ปารีสกับเธอมีแบรนด์ดีไซเนอร์เป็นของตัวเอง หรือหาผู้สอนดี ๆ ให้เรียนรู้ พวกเขาทั้งหมดค่อนข้างทำได้ดีในอุตสาหกรรมการออกแบบ