บทที่ 493 การแข่งขันออกแบบที่ฟู่ฟ่า

ต้องขอบคุณฮีลตัน กับเจลลี่ บีน ที่อยู่เป็นเพื่อนเธอในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา อารมณ์ของเวอเรียนดีขึ้นอย่างมาก และเธอก็ไม่มีอาการเจ็บท้องหลอกเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป นอกจากนี้ ฮีลตันยังสนับสนุนงานอดิเรกของเวอเรียนอย่างเต็มที่ เธอได้เขียนร่างออกแบบไว้มากมายในช่วงเวลานี้ อย่างไรก็ตาม พวกมันทั้งหมดยังคงเป็นแค่แบบร่างเท่านั้น

หลังจากที่ฮีลตันออกจากห้องน้ำในคืนนั้น เขาก็เห็นเธอนั่งอยู่บนเตียงกำลังพลิกดูแบบร่างแฮนด์เมดกองโตอยู่

“ฮีลตัน มานี่หน่อยสิคะ มาช่วยฉันดูงานออกแบบของฉันหน่อยสิ”

ฮีลตันนั่งลงข้าง ๆ เธอ และด้วยความเคยชิน เขาคว้าข้อเท้า และขาที่บวมเล็กน้อยของเธอจากการตั้งครรภ์ของเธอแล้ววางมันไว้บนตักของเขา เขาดูงานออกแบบของเธอในขณะที่นวดให้เธอไปด้วยในเวลาเดียวกัน

ฮีลตันถามด้วยความอยากรู้ว่า “ทำไมพวกมันทั้งหมดถึงเป็นแบบชุดแต่งงานล่ะ?”

เวอเรียนตอบพลางหัวเราะ “คุณคิดว่าไงล่ะ? พวกมันดูไม่ดีงั้นเหรอ? แม้ว่าฉันจะเคยเรียนวาดรูปมาบ้าง แต่วิชาเอกที่มหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนก็เน้นไปที่การออกแบบทิวทัศน์ และฉากหลังเป็นส่วนใหญ่ อย่างไรก็ตาม จริง ๆ แล้ว ฉันสนใจงานออกแบบแฟชั่นมากกว่า โดยเฉพาะชุดแต่งงาน บางทีมันอาจจะเป็นพรสวรรค์โดยธรรมชาติของผู้หญิง เนื่องจากฉันชอบเย็บชุดให้ตุ๊กตาบาร์บี้ของฉันตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก”

ชุดแต่งงานงั้นเหรอ?

“ดูเหมือนว่าเราจะต้องจัดงานแต่งงานหลังจากที่คุณคลอดลูก และอยู่ไฟเสร็จแล้ว”

เวอเรียนตามไม่ทัน เธอจึงพูดว่า “ห๊ะ?”

“ผู้หญิงไม่ได้ชอบใส่ชุดแต่งงานตอนที่พวกเธอแต่งงานกับใครบางคนงั้นเหรอ?”

เวอเรียนตอบอย่างติดตลกด้วยท่าทางที่ค่อนข้างจะจริงจังว่า “งั้นฉันขอออกแบบชุดแต่งงานของตัวเองสำหรับงานแต่งงานของเราได้ไหม?”

"ฟังดูเข้าท่านะ"

แม้ว่าฮีลตันจะไม่เคยเรียนศิลปะมาก่อน หรือไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับอะไรที่เกี่ยวกับงานออกแบบมาก่อน แต่เขาสามารถบอกได้เลยว่า เวอเรียนได้ทุ่มเทความพยายามอย่างมากในการเขียนแบบร่างของเธอ

ฮีลตันบอกใบ้บางอย่างว่า “ผมได้ยินมาว่าจะมีการแข่งขันออกแบบระดับนานาชาติเกิดขึ้น คุณสนใจเข้าร่วมไหม มาดามฟัดด์?”

ความสนใจของเวอเรียนถูกดึงดูดทันทีหลังจากที่เธอได้ยินเรื่องนี้ เธอกล่าวว่า “การแข่งขันออกแบบระดับนานาชาติงั้นเหรอ? ฉันไม่เคยเรียนการออกแบบแฟชั่นมาก่อน ฉันยังจะเข้าร่วมได้เหรอ? เนื่องจากมันเป็นการแข่งขันด้านการออกแบบระดับนานาชาติ คู่แข่งคงจะต้องเก่งมากเลยใช่ไหม? ลืมเรื่องลายเส้นขยุกขยิกทั่ว ๆ ไปของฉันไปได้เลย”

สายตาของฮีลตันจับจ้องอยู่ที่งานแบบร่างของเธอ

เวอเรียนพูดว่า “ฉันก็แค่วาดรูปแก้เบื่อเท่านั้น คุณอยากให้ฉันทำในสิ่งที่ฉันชอบเพื่อดึงความสนใจของฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันยังวาดภาพเหมือนให้ เจลลี่ บีนเยอะแยะเลยด้วย ฉันกำลังวางแผนที่จะวาดภาพเหมือนของคุณกับเจลลี่ บีน ปีละครั้ง ด้วยวิธีนี้ เมื่อเราแก่ตัวลง และเมื่อเจลลี่ บีนโตขึ้น มันจะน่าสนใจมากเมื่อเรากลับมาดูภาพวาดเหมือนในครั้งต่อไป”

ฮีลตันก้มหัวลงจูบหน้าผากของเธอก่อนจะพูดว่า “แผนของมาดามฟัดด์ช่างโรแมนติกจริง ๆ”

เวอเรียนโชว์งานออกแบบชุดแต่งงานของเธอให้ฮีลตันดู และพูดว่า “ฮีลตัน จากมุมมองของผู้ชายซื่อ ๆ บอกฉันหน่อยคุณชอบชุดไหนมากที่สุด?”

ฮีลตันเลิกคิ้วหลังจากที่ถูกเรียกว่าเป็นผู้ชาย 'ซื่อ' เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วเลือกอันหนึ่ง “อันนี้”

ฮีลตันชี้ไปที่งานออกแบบชุดแต่งงานอันนั้น มันดูเรียบง่ายแต่ค่อนข้างเป็นอิสระ มันเป็นงานออกแบบชุดแต่งงานแบบเกาะอก มันดูเป็นสากล อย่างไรก็ตาม มันไม่มีรายละเอียดที่โดดเด่นมากนักนอกเหนือจากนั้น

“อืม… อันที่คุณเลือกมันก็ไม่เลวนะ แต่ฉันชอบอันนี้มากกว่า”

งานออกแบบที่เวอเรียนเลือกคือชุดเดรสยาว ส่วนพิเศษของงานออกแบบนี้คือ ด้านหน้าสั้น และด้านหลังยาว ความยาวโดยรวมของชุดนี้อยู่ที่ประมาณเข่า มีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ บนตัวชุดด้วยเช่นกัน และสิ่งนี้โชว์ให้เห็นว่าชุดแต่งงานนี้ดูใจกล้า และเปิดมากแค่ไหนเมื่อเปรียบเทียบกับชุดแต่งงานที่เป็นแบบทางการ กับแบบดั้งเดิม ช่างเป็นชุดแต่งงานที่ดูสดใหม่ และเป็นงานออกแบบที่หายาก

หลังจากดูงานออกแบบนั้นแล้ว ฮีลตันก็กล่าวว่า “อันนี้ก็ไม่เลว เราใช้อันนี้สำหรับการเข้าแข่งขันของคุณได้”

“อืม… เราลืมเรื่องนั้นไปกันเถอะ ฉันกังวลว่าจะผิดหวัง”

ฮีลตันไม่ได้พูดอะไรมาก เนื่องจากมาดามฟัดด์กังวลว่าจะผิดหวัง อย่างไรก็ตาม มันมีบางสิ่งที่คุณฟัดด์ควรทำให้เธอ

…

ฮีลตันได้ทำถ่ายสำเนางานออกแบบของเวอเรียนทันทีในห้องทำงานของเขาในเช้าวันรุ่งขึ้น จากนั้นเขาก็นำมันไปที่ทำงานของเขา และยื่นมันให้กับคุช

หลังจากที่คุชมองไปที่งานออกแบบ เขาก็ถามว่า “เจ้านาย นี้มันอะไรครับ?”

“งานออกแบบชุดแต่งงานของมาดาม ตอนนี้มีการจัดงานประกวดงานออกแบบแฟชั่นระดับนานาชาติ ส่งมันเข้าประกวดด้วยชื่อของมาดามด้วย”