บทที่ 498 คลอดน้องชาย

ณ แผงขายอาหารเช้าริมถนน

ซีลีนกับเจลลี่ บีน สั่งอาหารเช้าจนเต็มโต๊ะ มันเต็มไปด้วยเต้าหู้ทุกชนิด เต้าหู้ยี้ ปาท่องโก๋ เครป และเกี๊ยว… อาหารพวกนั้นดูน่ารับประทานมาก

เจลลี่ บีนไม่คุ้นเคยเล็กน้อยกับอาหารเช้าแบบนี้ เพราะเธอไม่ค่อยได้กินอาหารพวกนี้ คนพาลตัวน้อยชี้ไปที่เต้าหู้ยี้แล้วพูดว่า “แม่ทูนหัว มอนตี้ชอบกินอันนั้น แต่หนูไม่เคยกินมาก่อนเลย!”

มอนตี้กินเต้าหู้ยี้จนหมดก่อนที่เธอจะได้ลองชิม

ซีลีนตักเต้าหู้ยี้ขึ้นมาหนึ่งช้อน เลื่อนมันไปที่ปากของเธอแล้วพูดว่า “เอาสิ ลองชิมมันดู”

เจลลี่ บีนอ้าปากของเธอและกินมัน จากนั้นซีลีนจึงถามด้วยรอยยิ้มว่า “อร่อยไหม?”

เจลลี่ บีนหรี่ตาโตของเธอ และพยักหน้าในขณะที่เธอพูดว่า “อร่อยค่ะ!”

ระหว่างที่ทั้งสองคนทานอาหารกัน ชายร่างสูงก็เดินเข้ามาที่แผงขายอาหารเช้าเล็ก ๆ

ในขณะที่เจลลี่ บีน กำลังเพลิดเพลินกับปาท่องโก๋แสนอร่อย เธอก็สังเกตเห็น ยานเดลกำลังเดินเข้ามา และเธอก็ตะโกนเรียกเขา “คุณลุง!”

ซีลีนตกตะลึงดังนั้นเธอจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาเช่นกัน และถามว่า “คุณมาทำอะไรที่นี่?”

“ฮีลตันมาถึงแล้ว และตอนนี้เขากำลังอยู่กับรีอาน่าในห้องผ่าตัด ผมเป็นห่วงคุณที่ออกมากับเจลลี่ บีน ตามลำพัง”

ซีลีนหัวเราะ และพูดว่า “ยานเดล คุณเป็นห่วงฉันที่ออกมากับเจลลี่ บีน หรือคุณทิ้งเธอ และวิ่งหนีออกมาคนเดียวหรือเปล่า?”

ยานเดลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้พูดอะไร ในขณะที่เขานั่งลงข้าง ๆ เจลลี่ บีน

เจลลี่ บีนถามในขณะที่ถือปาท่องโก๋ “คุณลุง คุณอยากกินข้าวเช้าด้วยไหม?”

ซีลีนจงใจพูดขึ้นว่า “เจลลี่ บีน คุณลุงของหนูไม่ชินกับการกินของพวกนี้ เขาชอบกินอาหารชั้นสูง ดังนั้นหนูไม่ต้องบังคับให้เขากินหรอก”

ยานเดลมุ่ยปากเขาก่อนจะจ้องไปที่ซีลีนอย่างรุนแรงด้วยดวงตาเข้มของเขา เขาพูดหลังจากผ่านไปสองสามวินาที “ใครบอกคุณว่าผมไม่ชินกับการกินอาหารแบบนี้? เจลลี่ บีน ลุงจะกินกับหนูนะ”

เจลลี่ บีนหยิบปาท่องโก๋ด้วยมือที่มันเยิ้มของเธอ ก่อนจะยื่นมันให้ยานเดลในขณะที่เธอพูดว่า “คุณลุง ปาท่องโก๋อันนี้กรอบและอร่อยมาก”

ยานเดลตอบอย่างใจเย็น “แน่นอน” เขาไม่ชินกับการกินอาหารมัน ๆ อย่างไรก็ตาม เขาอดทนไว้และกัดมันสองสามคำ

ซีลีนเหลือบมองไปที่เขาสองสามที ในขณะที่เธอเห็นว่าสถานการณ์ทั้งหมดน่าขำ และพูดว่า “ไม่มีใครบังคับให้คุณกินนะ”

นี่เธอยังไม่เข้าใจเจตนาของเขาอีกเหรอ? ทั้งหมดที่เขาต้องการทำคือ เข้าไปใกล้เธอมากขึ้นอีกนิด

…

ณ หอผู้ป่วยที่โรงพยาบาล

เวอเรียนนอนหลับไปนานมาก และทั่วร่างกายของเธอก็รู้สึกราวกับว่าเธอถูกรถบรรทุกวิ่งทับ เธอรู้สึกราวกับว่าแขนขาทั้งสี่ข้างของเธอไม่ได้เป็นของเธอ

เธอง่วง เหนื่อย และเจ็บปวด ทั่วร่างกายของเธอรู้สึกอ่อนเพลีย และเธอไม่สามารถรวบรวมกำลังได้เลยแม้แต่นิดเดียว

เมื่อเธอเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งของเธอ เธอพบกับใบหน้าที่หล่อเหลาและเป็นกังวล

“ตื่นแล้วเหรอ? คุณยังรู้สึกเจ็บอยู่ตรงไหนอีกหรือเปล่า? ผมจะไปเรียกหมอให้”

ในขณะที่ฮีลตันพูด เขาก็พร้อมที่จะออกไปเรียกหมอ

“ฮีลตัน…”

เวอเรียนร้องเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง และอ่อนแอของเธอ

ฮีลตันกลับมาที่ด้านข้างของเธอทันที ในขณะที่เขาจับมือเล็ก ๆ ของเธอด้วยมือใหญ่ของเขา เขาพูดว่า “เฮ้ ผมอยู่นี่แล้ว”

ดวงตาของเวอเรียนแดงก่ำ ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะเธอร้องไห้เพราะความเจ็บปวดจากการคลอดลูก หรือเธอพยายามจะแสดงความเสียใจของเธอ เนื่องจากเธอมุ่ยปากของเธอ ในขณะที่เธอจ้องไปที่เขาดวงตาคลอของเธอดูเศร้ามาก

ฮีลตันเอื้อมมือไปปัดผมให้เธอ ในขณะที่เขาใช้นิ้วของเขาลูบแก้มของเธอ เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “มีอะไรเหรอ?”

“คุณหมายความตามที่คุณพูดก่อนหน้านี้หรือเปล่า?”

ฮีลตันพูดไม่ออก

เขาใช้เวลาสองสามวินาทีเพื่อตอบสนองมัน จากนั้นเขาก็นึกถึงสิ่งที่เขาพูด และเขาก็ตอบพร้อมกับหัวเราะว่า “คุณเชื่อมันจริง ๆ เหรอ?”

“ใครจะรู้ว่าคุณกำลังโกหกหรือเปล่า?”

เธอรู้ว่าเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เขาพูดก่อนหน้านี้เพื่อยั่วยุให้เธอเบ่งคลอดลูก อย่างไรก็ตาม เวอเรียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่ดีและรู้สึกโกรธ

ชายหนุ่มจ้องไปที่เธอด้วยดวงตาเข้มที่เร่าร้อนของเขา จากนั้นเขาก็พูดว่า “คุณได้ยินเรื่องไร้สาระทั้งหมด แต่ดูเหมือนว่าคุณจะพลาดความจริงเพียงเรื่องเดียวจากเรื่องทั้งหมด ผมไม่รังเกียจถ้าจะต้องพูดมันซ้ำนะ”

"อะไร? ตอนนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องไร้สาระ ใช่ไหม? ฉันเพิ่งคลอดลูก และตอนนี้ฉันก็อ่อนเพลียมาก คุณอย่าก่อกวนฉันอีกนะ…”

ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน และหนักแน่นว่า “ผมรักคุณมาก เวอเรียน มอนท์”