บทที่ 503 อ่อนโยนแค่กับมาดาม ฟัดด์

รถปอร์เช่รุ่น 918 ขับมาถึงที่ทางเข้าหลักของบ้านของตระกูลฟัดด์

เวอเรียนกำลังจะลงจากรถพร้อมกับชุดแต่งงานของเธอตอนที่เธอพูดว่า "ขอบคุณที่มาส่งฉันกลับบ้านนะ คุณ... คุณอยากเข้ามาดื่มชาในบ้านก่อนไหม?"

โบดด์ส่ายหัวของเขาในขณะที่เขาหัวเราะเบา ๆ “ผมคิดว่าผมจะไม่เข้าไปหรอก ผมไม่อยากเห็นความรักระหว่างครอบครัวสี่คนของคุณ”

เวอเรียนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยในขณะที่เธอพูดว่า “ถ้างั้นก็ขับรถปลอดภัยนะ”

เมื่อเธอกำลังจะเปิดประตู เธอก็ได้ยินโบดด์พูดว่า "งั้นที่คุณไม่ชอบผม เพราะมีปัญหากับวิธีที่ผมแสดงความรักกับคุณงั้นเหรอ? ผมคิดว่านี่เป็นเพียงข้อแก้ตัว เวอเรียนผมสามารถบอกข้อบกพร่องของคุณอาได้สิบข้อเลย ไม่ใช่สิ ร้อยข้อเลย อย่างไรก็ตาม ผมรู้ว่าคุณจะเห็นข้อบกพร่องพวกนี้เป็นจุดแข็งของเขา ผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่คุณบอกได้เมื่อคุณรักใครสักคน"

เวอเรียนถอนสายตาของเธอออกเล็กน้อย เธอไม่ได้ปฏิเสธมันในขณะที่เธอพูดว่า “บางทีอาจเป็นอย่างนั้น ความรักคือ ความรู้สึกที่ไม่มีเหตุผลที่สุด ไม่มีคำสั่ง หรือผลตอบแทนใด ๆ เพราะฝ่ายหนึ่งพยายามมากที่สุดในแง่ของความรัก”

สิ่งที่ยากที่สุดคือมักจะมีบางสิ่งที่ไม่ฝ่ายหนึ่งไม่เคยได้รับเลย ไม่ว่าคน ๆ นั้นจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม

ทันใดนั้น โบดด์ก็หัวเราะออกมาราวกับว่าเขารู้สึกโล่งใจ เขากล่าวว่า "บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตา คุณอาของผมถูกลิขิตมาคู่กับคุณ ไม่ใช่ผม"

เวอเรียนก็หัวเราะเช่นกัน เธอไม่ได้พูดอะไรอีก ในขณะที่เธอลงจากรถของเขาพร้อมกับชุดแต่งงานของเธอ

เวอเรียนรอให้รถปอร์เช่รุ่น 918 ออกไป ก่อนที่เธอจะเข้าไปในสนามหน้าบ้าน

ฮีลตันเดินออกมาจากบ้านตอนที่เธอเดินเข้ามาที่สนามหน้าบ้าน

"คุณไปไหนมา?"

“ฉันไปรับชุดแต่งงานจากช่างตัดเสื้อมา”

ฮีลตันเพิ่งกลับถึงบ้าน เขายังอยู่ในเสื้อทำงานของเขา เขาหยิบชุดแต่งงานมาจากเวอเรียนในขณะที่เขาเลิกคิ้ว และพูดว่า “ทำไมคุณไม่รอให้ผมกลับมาก่อนแล้วผมจะได้ไปกับคุณ? ใครมาส่งคุณเหรอ?”

เวอเรียนไม่ได้ปิดบังอะไรจากเขา เธอจึงตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ตอนแรกฉันอยากจะนั่งแท็กซี่กลับบ้าน แต่ฉันไปเจอโบดด์ที่ร้านช่างตัดเสื้อ เขาเองก็เข้าร่วมการแข่งขันด้วย ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน ฉันน่าจะได้เจอเขาที่การแข่งขันในวันพรุ่งนี้ด้วย"

“โบดด์ขับรถมาส่งคุณงั้นเหรอ?”

“ใช่ ตอนนี้คุณจะไม่… หึง ใช่ไหม?”

เวอเรียนจับแขนของเขาในขณะที่เธอเงยหน้าขึ้น และส่งยิ้มกว้างให้เขา

ชายหนุ่มหยอกล้อเธอกลับ "คุณเป็นแม่ลูกสองคนของผมแล้ว ผมจะหึงทำไม?"

ทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้านด้วยกัน ฮีลตันช่วยเวอเรียนถือชุดแต่งงานของเธอ

เจลลี่ บีนก็รีบวิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยเช่นกัน เมื่อเธอสังเกตเห็นชุดแต่งงาน ดวงตาของเธอเป็นประกายในขณะที่เธออุทาน และปรบมือ "ว้าว! มอนตี้! นั่นเป็นชุดแต่งงานที่สวยมาก!"

เวอเรียนอารมณ์ดีเมื่อเธอมองไปที่ชุดแต่งงาน เธอพูดว่า "แม่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!"

จู่ ๆ ฮีลตันก็หันมามองเธอแล้วพูดว่า "ทำไมคุณไม่ลองสวมดูล่ะ?"

“อะไรนะ? มันไม่ดีหรอก แถมมันไม่ได้สร้างตามขนาดของฉันด้วย”

แม้ว่าเวอเรียนจะมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ถือว่าอ้วน ชุดแต่งงานถูกสร้างขึ้นมาสำหรับผู้หญิงอ้วน และมันไม่พอดีกับเธอ

เจลลี่ บีนกระพริบตาในขณะที่เธอพูดอย่างตื่นเต้นว่า “มอนตี้ หนูก็อยากเห็นคุณใส่มันด้วย!”

เวอเรียนหน้าแดง ดังนั้นเธอจึงลองสวมชุดแต่งงานหลังจากที่คู่พ่อลูกเกลี้ยกล่อมเธอ

เนื่องจากเธอไม่สามารถใส่มันได้เอง ฮีลตันจึงต้องช่วยเธอ

เวอเรียนจับผ้าที่หน้าอกของเธอในขณะที่ฮีลตันจ้องมาที่เธอ เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะไปงานแต่งงานของเธอเอง

“คุณคิดว่าไง? มันดูโอเคไหม?”

ชายหนุ่มเพียงแต่จ้องมาที่เธอด้วยสายตาที่อบอุ่น และร้อนแรงของเขา เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้น เจลลี่ บีนก็วิ่งเข้ามาแล้วพูดว่า "มอนตี้! คุณเปลี่ยนเสร็จแล้วหรือยัง! หนูอยากเห็น!"

“ว้าว นั่นสโนว์ไวท์!”

คนพาลตัวน้อยไม่รู้จะอธิบายความงามอย่างไร แต่เธอคิดว่าสโนว์ไวท์เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุด

แม้ว่าชุดแต่งงานจะออกแบบท่อนบนอย่างเรียบง่าย แต่แขนเสื้อก็ถูกทำขึ้นอย่างประณีต แขนเสื้อเป็นแบบชิ้นเดียว และสามารถคลุมส่วนที่กว้างที่สุดของแขนผู้หญิงได้ อย่างไรก็ตามในส่วนรอบเอวได้รับการออกแบบมาเป็นพิเศษ เมื่อผู้หญิงตัวใหญ่สวมชุดนี้ มันจะอวดเอวของคน ๆ นั้น และจะทำให้เอวของผู้หญิงดูผอมเพรียวมากขึ้นด้วย

เวอเรียนยืนอยู่ต่อหน้าของฮีลตัน ในขณะที่เธอสวมชุดแต่งงานที่เธอออกแบบเอง ดูเหมือนเธอจะประหม่าอย่างมาก ในขณะที่เธอยกมือขึ้นเพื่อทัดผมของเธอไปไว้หลังใบหูของเธอ เธอถามในขณะที่เธอหน้าแดงว่า “มัน มันดูดีไหม?”