บทที่ 502 ปิ้งไอเดียในการออกแบบชุดแต่งงาน

ฮีลตันออกไปวิ่งกับเวอเรียน ในขณะที่พวกเขาวิ่งไปได้สองกิโลเมตรแล้วในคืนนั้น

เวอเรียนนั่งอยู่หน้าบล็อกวาดรูปหลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จ ความคิดของเธอว่างเปล่าเมื่อเธอนึกถึงผลงานออกแบบของเธอที่จะส่งเข้าประกวด

เมื่อฮีลตันเดินออกจากห้องอาบน้ำ เขาสังเกตเห็นหญิงสาวนั่งอยู่หน้าบล็อกวาดรูปของเธอ แต่ผมของเธอยังเปียกอยู่ และหน้าต่างก็เปิดอยู่ ลมพัดใส่เธอในขณะที่เธอถือเครื่องเป่าผม จากนั้นเขาก็ยืนอยู่ข้างหลังเธอ

“คุณเพิ่งจะออกจากการอยู่ไฟ และคุณปล่อยให้ลมพัดผมที่เปียกของคุณงั้นเหรอ? คุณไม่กลัวว่าจะปวดหัวในอนาคตงั้นเหรอ?”

เวอเรียนคิดว่ามันตลกเมื่อเขาบ่นเธอ เธอจึงพูดว่า "ทำไมคุณถึงทำตัวเหมือนกับมาดามลีอาห์เลย? มาดามลีอาห์มักจะบ่นฉันเกี่ยวกับที่จะปวดหัวหาก ฉันปล่อยให้ลมโกลกผมเปียกของฉัน"

ฮีลตันเปิดเครื่องเป่าผม ใช้มือของเขาเพื่อทดสอบอุณหภูมิ ก่อนที่เขาจะยืนอยู่ด้านหลังเวอเรียน และเริ่มเป่าผมที่เปียกของเธอให้แห้ง

เวอเรียนเคยตัดผมสั้นมาก่อน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเธอไม่ได้ตัดผมมาหลายเดือน ผมของเธอก็ยาวถึงระดับไหล่ของเธอ

ฮีลตันเหลือบมองไปที่ผ้าใบสีขาวที่ว่างเปล่าของเธอ และถามว่า "ไม่มีไอเดียสำหรับงานออกแบบใหม่ สำหรับการแข่งขันรอบใหม่งั้นเหรอ?"

“ในตอนนั้น ฉันสามารถวาดได้เมื่อฉันมีคอนเซปต์ที่จะวาด ตอนนี้ฉันผ่านเข้ารอบแล้ว และมันมีเป้าหมายบางอย่าง ฉันไม่มีไอเดียที่จะวาดเลย ชุดแต่งงานแม้ว่าจะไม่ใช่แฟชั่นทั่วไป แต่เทรนด์มักเปลี่ยนไปอยู่เสมอ แต่ชุดแต่งงานเปลี่ยนไปอย่างซับซ้อนมาก... ฉันไม่มีไอเดียกับการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดที่ซับซ้อนของมันเลย"

ฮีลตันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ในขณะที่เขารู้สึกว่าเธอจำกัดตัวเองอยู่ในแนวความคิดของเธอ ดังนั้นเขาจึงแนะนำว่า "คุณเคยคิดที่จะออกแบบสำหรับคนเฉพาะกลุ่มบ้างไหม? ของบางอย่างสำหรับกลุ่มคนบางกลุ่มเท่านั้นใช่ไหม?"

เวอเรียนตกตะลึง หลังจากที่เธอครุ่นคิดอยู่กับมันครู่หนึ่ง เธอก็หันกลับมามองที่ฮีลตัน “คุณหมายถึงชุดแต่งงานสำหรับทุกคนเป็นเรื่องธรรมดาเกินไป และคุณอยากให้ฉันออกแบบบางสิ่งที่กรีดร้องออกมาถึงงานออกแบบที่ต่างออกไปที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อนงั้นเหรอ? ถ้าแบบนั้น ฉันอาจจะมีโอกาสได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศงั้นเหรอ?”

ฮีลตันแสดงความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมาว่า "แม้ว่ามันจะดูเหมือนเสี่ยงแต่การยึดมั่นในบรรทัดฐาน และการอยู่ในความคิดเดิม ๆ ของคุณนั้นมีความเสี่ยงมากกว่า พูดตามตรง"

เวอเรียนพยักหน้าในขณะที่เธอเห็นด้วยกับความคิดเห็นของฮีลตัน อย่างไรก็ตาม เธอเครียดกับปัญหาอื่น เธอกล่าวว่า "แต่กลุ่มไหนล่ะที่ฉันควรโฟกัส?"

“คุณไม่ได้บอกเหรอว่าผู้หญิงจะยอมที่จะสวมชุดแต่งงานตอนที่พวกเธอผอมเท่านั้น ใช่ไหม? อย่างไรก็ตาม พวกเธอบางคนอาจจะไม่สามารถผอมลงได้ มีชุดแต่งงานประเภทไหนไหมที่…”

ก่อนที่ฮีลตันจะพูดจบเวอเรียนก็ปิ้งไอเดีย ในขณะที่เธอพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณหมายความว่าฉันควรออกแบบชุดแต่งงานสำหรับผู้หญิงอ้วนใช่ไหม? ส่วนที่เป็นเอกลักษณ์ของชุดแต่งงานนี้คือ มันจะทำให้หญิงสาวดูเรียวขึ้น ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าหญิงสาวไม่สามารถผอมลงก่อนแต่งงานได้ เธอก็ยังสามารถใส่ชุดสวย ๆ ไปงานแต่งงานของเธอได้ ชุดแต่งงานในท้องตลาดจะเน้นรูปร่างของผู้หญิงมากเกินไป และถึงแม้ชุดเหล่านั้นจะเป็นชุดสั่งตัดพิเศษก็ตาม ผู้หญิงอ้วนก็จะไม่ดูดีในชุดแต่งงานของพวกเธอ ดังนั้น ถ้าฉันสามารถออกแบบชุดที่สามารถลดความคาดหวังของการเน้นรูปร่าง และทำให้พวกเขาดูดีได้ มันก็จะเป็นที่ต้องการของตลาดมาก"

ชายหนุ่มใช้มือใหญ่ของเขา ลูบหัวเธอก่อนที่เขาจะชมเธอว่า “ยอดเยี่ยมมาก”

หลังจากที่ฮีลตันเป่าผมให้เวอเรียนเสร็จ เขาก็เก็บเครื่องเป่าผม และเดินไปที่เตียง เขาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยในขณะที่จ้องมองไปที่เพดานเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง

ฮีลตันเหลือบมองดูเวลา และมันก็เป็นเวลา 23.30 น. แล้ว เขาลุกขึ้นจากเตียงแล้วไปลากเวอเรียนที่กำลังจดจ่ออยู่กับงานออกแบบของเธออย่างเต็มที่ กลับไปที่เตียง

“ฉันยังวาดรูปไม่เสร็จเลย…”

“ต่อให้คุณไม่นอนในคืนนี้ คุณก็วาดรูปไม่เสร็จหรอก นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ พรุ่งนี้คุณค่อยไปทำต่อก็ได้”

เวอเรียนเอื้อมมือไปกอดคอของฮีลตัน ในขณะที่เธอฝังใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอไว้ที่ต้นคอของเขา จากนั้นเธอก็คลอเคลียเขา และพูดว่า "ฮีลตัน ฉันรู้สึกโชคดีที่ได้อยู่กับคุณ"

ฮีลตันกอดเธอ ก้มหัวลงและจูบที่หน้าผากของเธอ เขาไม่ได้พูดอะไรอีกในขณะที่เขาหลับตาลง

…

เวอเรียนใช้เวลาทั้งสัปดาห์จดจ่ออยู่กับงานออกแบบผลงานของเธอ เธอไม่ได้พูดคุยอะไรมากนักกับฮีลตัน และความใกล้ชิดของพวกเขาก็ลดลงอย่างมาก

หลังจากที่เวอเรียนได้ตัดสินใจงานออกแบบที่จะเข้าประกวดของเธอแล้ว เธอก็ติดต่อช่างตัดเสื้อเพื่อทำชุดแต่งงาน และบอกให้ช่างตัดเสื้อรีบทำ ในที่สุดเธอก็ได้รับชุดแต่งงานในบ่ายวันพฤหัสบดี แม้จะมีตารางงานที่กระชับมาก

เมื่อเธอไปรับชุดแต่งงานของเธอ เธอก็ไปเจอกับโบดด์บนถนนเส้นเดียวกัน