บทที่ 507 การแสดงความรักในช่วงกลางดึก

เนื่องจากทุกคนมาทานอาหารเย็นด้วยกัน นายใหญ่ฟัดด์จึงใช้โอกาสนี้พูดว่า "เวอเรียน ฉันได้ยินมาว่าเธอเข้ารอบชิงชนะเลิศแล้ว ขอแสดงความยินดีด้วย"

"ขอบคุณค่ะ คุณพ่อ"

“อืม…รอบสุดท้ายนี่มันเมื่อไหร่? เธอกับฮีลตันต้องเริ่มคิดเรื่องแต่งงานหลังจบงาน อย่าให้ฉันคอยจู้จี้พวกเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตกลงไหม?”

ในขณะที่เวอเรียนกำลังจะพูด ฮีลตันก็พูดว่า "พ่อ เราคงต้องเลื่อนงานแต่งงานออกไปก่อนชั่วคราว ผมกับรีอาน่ายังมีบางอย่างที่ต้องทำ"

เวอเรียนจ้องไปที่เขา และพูดว่า “ฮีลตัน?”

นายใหญ่ฟัดด์ขมวดคิ้ว ดูเหมือนเขาจะไม่พอใจเล็กน้อยในขณะที่เขาพูดว่า "แกยุ่งอะไรกันนักกันหนา? แกหยุดงานมาแต่งงานสักสองสามวันไม่ได้เลยเหรอ?"

ฮีลตันวางชาม และตะเกียบของเขาลงแล้วพูดว่า “พ่อ คุณเลิกยุ่งเรื่องนี้หน่อยได้ไหม? ผมกับรีอาน่าจดทะเบียนสมรสกันแล้ว นี่เป็นเพียงงานเลี้ยงอาหารค่ำเท่านั้น เราจะจัดมันตอนไหนก็ได้ในอนาคต ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนหรอก” ."

เจลลี่ บีนพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "แล้วเมื่อไหร่หนูจะได้เป็นเด็กโปรยดอกไม้ล่ะ?"

คนพาลตัวน้อยชอบดูงานแต่งงานของคนอื่น เธอจึงผิดหวังเมื่อพ่อแม่ของเธอบอกว่างานแต่งงานจะเลื่อนออกไป

นายใหญ่ฟัดด์ก็รู้สึกหงุดหงิดเช่นกัน และในขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฮีลตันก็พูดว่า "ผมอิ่มแล้ว พวกคุณกินกันต่อเถอะ"

ฮีลตันลุกออกจากโต๊ะอาหารทันที และเดินตรงไปยังห้องทำงานของเขา

นายใหญ่มองไปที่แผ่นหลังของฮีลตัน เขางุนงง เขาจึงถามเวอเรียนว่า "เวอเรียนเธอทะเลาะกับฮีลตันหรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้นกับเขา?"

“เปล่าค่ะ บางทีท้องของเขาอาจจะรู้สึกไม่ค่อยดี เดี๋ยวฉันไปดูเขาทีหลัง”

นายใหญ่เย้ยหยัน และเลิกพูดถึงเรื่องนั้น เขาพูดว่า "ช่างเป็นลูกที่จองหองจริง ๆ"

ในขณะที่เจลลี่ บีนดูดสปาเก็ตตี้ของเธอ เธอถามด้วยความสงสัย “คุณปู่ จองหองหมายความว่าอะไรคะ?”

นายใหญ่อธิบายด้วยรอยยิ้มว่า "มันเหมือนกับเวลาที่เด็กไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ โอ้ เจลลี่ บีน หลานสาวที่ดีของปู่ อย่าทำแบบพ่อของหนูนะ ตกลงไหม?"

“ค่ะ หนูจะฟังคุณปู่!”

ปากของเจลลี่ บีนน้อยช่างหวานเหลือเกิน และมันทำให้นายใหญ่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกับพูดว่า “โอ้ หลานสาวที่เชื่อฟังของปู่! มานี้มา เอากินซี่โครงไปกิน!”

เวอเรียนก็ไม่ค่อยหิวเช่นกัน เธอกินไปเพียงสองสามคำ หลังอาหารเย็น เธอเตรียมจานผลไม้ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อไปหาฮีลตัน

เธอเคาะประตูก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง เธอพูดว่า "ฮีลตัน เมื่อเย็นคุณไม่ค่อยได้กินอะไร ทำไมคุณไม่กินผลไม้สักหน่อยล่ะ?"

ชายหนุ่มตอบอย่างใจเย็นว่า “ผมไม่หิว และผมก็ไม่อยากกินตอนนี้”

เวอเรียนพูดไม่ออก

เวอเรียนไม่อยากพูดอ้อมค้อม ดังนั้นเธอจึงวางจานผลไม้ไว้ข้างเขา และมองไปที่เขา เธอถามว่า “คุณหมายความตามที่คุณพูดในสวนหลังบ้านหรือเปล่า? คุณจะไม่เปลี่ยนใจใช่ไหม?”

“ไม่ ใครบอกคุณว่าผู้หญิงไม่ได้รับอนุญาตให้ทำตามความฝันหลังจากแต่งงาน? ผมไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผลนะ”

เวอเรียนเลิกคิ้วขึ้น และถามว่า “จริงเหรอ? การเดินทางของฉันไปอังกฤษไม่ใช่แค่สองสามวันนะ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหนึ่งปีครึ่ง ถ้าฉันไป พวกเราจะไม่แยกจากกันงั้นเหรอ? คุณจะไม่คิดถึงฉันงั้นเหรอ?"

ฮีลตันย้ายสายตาจากแล็ปท็อปมาที่เธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ผมสามารถไปเยี่ยมคุณที่อังกฤษได้"

“แต่คุณมาหาฉันได้ทุกสัปดาห์งั้นเหรอ? คุณงานยุ่งมาก และถ้าฉันอยู่ที่นั่นแม้ว่าลูก ๆ ของเราจะมีคนเลี้ยง และแม่บ้านดูแลพวกเขา คุณก็ต้องดูแลพวกเขาด้วยเช่นกัน เว้นแต่ คุณจะโคลนนิ่งตัวเอง คุณจะไม่มีเวลามาเยี่ยมฉันหรอก”

เธอพูดถูก อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเธอจะทำให้ฮีลตันโกรธเล็กน้อย “แล้วคุณต้องการอะไร เวอเรียน มอนท์?”