บทที่ 508 ไม่ไปส่งเธอเพราะเขาไม่ชินกับการลาจาก

เวอเรียนถูกนาฬิกาปลุกให้ตื่นในเช้าวันรุ่งขึ้น

เธอเอื้อมมือออกไปอย่างงุนงงเพื่อปิดมัน อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกถึงที่ว่างข้าง ๆ เธอ ฮีลตันไม่อยู่

เวอเรียนดึงผ้าห่มออกไปเพื่อลุกขึ้นจากเตียง อย่างไรก็ตาม ขาของเธอรู้สึกอ่อนแรง ดังนั้นเธอจึงเกือบจะล้มไป เธอหน้าแดงเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน

เธอสวมชุดนอนอยู่ ตอนที่เธอสวมรองเท้าสลิปเปอร์ และรีบวิ่งลงไปชั้นล่าง เจ้าไลออนวิ่งมาคลอเคลียกับข้อเท้าของเธอ เจลลี่ บีนกำลังกำลังรับประทานอาหารเช้าคนเดียวที่โต๊ะอาหารในตอนเช้าตรู่

เวอเรียนถามว่า “เจลลี่ บีน พ่อของหนูอยู่ที่ไหน?”

“อรุณสวัสดิ์ มอนตี้ คุณพ่อบอกว่าเขามีประชุมที่สำคัญมากในเช้าวันนี้ เขาก็เลยไปที่ทำงานของเขา”

“แต่วันนี้เป็นวันเสาร์ ทำไมเขาต้องไปทำงานด้วย?”

เจลลี่ บีนเกาหัวของเธอก่อนจะปีนลงมาจากเก้าอี้ของเธอแล้วเดินไปหาเวอเรียน เธอจับมือเวอเรียนแล้วเขย่าในขณะที่เธอกระพริบตา และถามว่า "มอนตี้ คุณจะไปอังกฤษเหรอ?"

เวอเรียนตกตะลึงเมื่อเธอเกือบที่จะลืมเรื่องนั้นไปเลย เธอตอบว่า "ใช่"

เวอเรียนย่อตัวลงมา และมองไปที่ท่าทางที่น่าสงสารของเจลลี่ บีน ก่อนเธอจะลูบหัวคนพาลตัวน้อย เธอพูดว่า "ฉันจะกลับมาให้เร็วที่สุด ฉันจะคิดถึงหนู กับพิกเคิล หนูรู้ไหม"

“จริงเหรอ? มอนตี้ คุณไม่ได้โกหกหนูใช่ไหม? อังกฤษอยู่ไกลมาก ๆ คุณจะกลับมาเร็วๆ นี้ใช่ไหม?”

เวอเรียนเอื้อมมือไปกอดเจลลี่ บีนในขณะที่เธอพูดว่า "ใช่ ฉันจะไม่โกหกเจลลี่ บีนของฉันหรอก"

เจลลี่ บีนกอดเธอด้วยแขนเล็ก ๆ ของเธอก่อนจะพยักหน้า เธอพูดด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ ว่า “มอนตี้ คุณต้องกลับบ้านเร็ว ๆ นะ โอเค? มิฉะนั้น หนูกับน้องชายจะต้องเสียใจมากแน่ ๆ”

เวอเรียนใจละลายเมื่อเธอเห็นท่าทางน่ารักของเธอ ดังนั้น เธอจึงใช้มือแตะจมูกเล็ก ๆ ของเธอแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ฉันจะไม่ไปนานเกินไป ฉันจะกลับบ้านให้เร็วที่สุด รอฉันกลับมานะ และฉันจะจัดงานแต่งกับพ่อของหนู หนูจะได้เป็นเด็กโปรยดอกไม้ของเรา โอเค?”

"จริงเหรอ? เจ๋ง! เจ๋ง!"

เมื่อเวอเรียนกินอาหารเช้ากับเจลลี่ บีนเธอก็โทรหาฮีลตัน

อย่างไรก็ตามคุชเป็นคนรับสาย

“มีอะไรหรือเปล่าครับ มาดาม?”

เวอเรียนทำหน้าบึ้ง แล้วพูดว่า "ผู้ช่วยคุช ฮีลตัน อยู่ที่ไหน? ฉันจะไปอังกฤษวันนี้ เขาจะไม่ไปส่งฉันเหรอ?"

“เอิ่ม… มาดาม ตอนนี้เจ้านายกำลังประชุมอยู่ และตารางของวันนี้ค่อนข้างแน่นมาก ผมเกรงว่า…”

เวอเรียนรู้สึกเศร้าเล็กน้อยเมื่อเธอพูดว่า "ก็ได้ งั้น บอกให้เขาดูแลตัวเอง และอย่ามัวทำแต่งาน"

“รับทราบครับ มาดาม”

เวอเรียนรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ หลังจากที่วางสาย

ลุงลูอิสเดินมาหาเธอแล้วพูดว่า "มาดาม นายน้อยจะออกจากที่ทำงานกี่โมงครับ เขาบอกให้ผมไปส่งคุณไปสนามบินในก่อน เที่ยวบินของคุณคือกี่โมงครับ?"

“บ่ายสองโมงค่ะลุงลูอิส ฉันจะกินข้าวเที่ยงที่บ้านก่อนที่เราจะไปสนามบิน”

"ครับ"

เจลลี่ บีนหยิบการ์ดสีดำออกมาจากกระเป๋าของเธอก่อนจะยื่นมันให้เวอเรียน และพูดว่า "มอนตี้ เก็บมันไว้ให้ดี ๆ นะ พ่ออยากให้หนูเอาอันนี้ให้กับคุณ พ่อบอกว่ารหัสคือวันเกิดของคุณ”

เวอเรียนตกตะลึงเมื่อเธอรับบัตรมา

ฮีลตันได้ให้การ์ดกับเธอก่อนหน้านั้น อย่างไรก็ตาม เธอใช้ชีวิตราวกับเป็นกาฝากในบ้านของครอบครัวฟัดด์ และไม่ต้องใช้เงินเลยแม้แต่นิดเดียว ฮีลตันเป็นคนจ่ายทุกครั้งที่พวกเขาออกไปข้างนอก ดังนั้นบางครั้งเธอก็รู้สึกราวกับว่าเธอสูญเสียความรู้สึกถึงคุณค่าของเงิน อาจเป็นเพราะคน ๆ หนึ่งเมื่ออาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่สะดวกสบายมาเป็นเวลานาน ในที่สุดพวกเขาก็จะลืมความสำคัญของเงินไปเพราะพวกเขาไม่เคยขาดเงิน

อย่างไรก็ตาม ทำไมฮีลตันถึงไม่ให้การ์ดกับเธอเอง?

มันดูเหมือนบัตรสำรองที่ฮีลตันชอบใช้ บัตรมีวงเงินไม่จำกัด และมันสามารถใช้ได้ทั่วโลก

เขาเป็นคนช่างคิดเสมอ แม้ว่าเธอจะไม่ได้บอกอะไรเขาเลย แต่เขาก็สามารถคิดถึงทุกอย่างที่เธอต้องการได้

…

หลังอาหารกลางวัน ลุงลูอิสขับรถพาเวอเรียนไปส่งที่สนามบิน เจลลี่ บีนก็ติดตามมาด้วย

เมื่อพวกเขากำลังจะแยกทางกันที่สนามบิน เจลลี่ บีนกอดขาของเวอเรียน ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยน้ำตา เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น “มอนตี้ คุณห้ามโกหกหนูนะ คุณต้องรีบกลับบ้านนะ!”

“ถ้าฉันโกหกหนู หนูสามารถลงโทษฉันด้วยการไม่ให้ฉันเจอหนูได้อีกต่อไปเลย”