บทที่ 509 ฉันน่ารักไหม

ฮีลตันกลับมาบ้านเร็ว เพราะเขาจะต้องดูแลลูกสองคนที่บ้าน จากนักธุรกิจหนุ่มผู้ไร้ปรานีต้องถูกลดบทบาทไปเป็นพ่อบ้านเต็มตัว

แม้ว่าจะมีพี่เลี้ยง และแม่บ้านอยู่ที่บ้าน แต่ทารกนั้นยังเด็กเกินไปเนื่องจากเขาอายุเพียงสามเดือน เขายังคงต้องได้รับการป้อนอาหาร

เมื่อฮีลตันถอดเนคไทของเขาออกในขณะที่เขาปลดกระดุมเสื้อ และกำลังเดินไปที่ห้องของทารก เขาก็ได้ยินเสียงร้องจ้าของเด็กทารก

พี่เลี้ยงกำลังปลอบเขา อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเธอจะพยายามเกลี้ยกล่อมเขามากแค่ไหน ทารกก็ไม่ยอมหยุดร้องไห้ ดวงตาของทารกทั้งสองแดงก่ำ ดังนั้นฮีลตันจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จิตใจของเขายุ่งเหยิงจากเสียงร้องของเด็กทารก

“มาให้ผมอุ้มเขาเอง”

พี่เลี้ยงอึ้ง เธออยู่ที่นั่นมาสองถึงสามเดือนแล้ว โดยปกติแล้วมาดามเป็นคนอุ้ม และกล่อมเด็ก เธอไม่เคยเห็นคุณฟัดด์อุ้มเด็กทารก และเขาก็มักจะมีสีหน้าเย็นชาอยู่เสมอ อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเขาจะผ่อนคลายเมื่ออยู่ต่อหน้ามาดาม และเจลลี่ บีน เขาจะกล่อมเด็กได้อย่างไร?

พี่เลี้ยงส่งทารกให้ฮีลตันอย่างลังเล ตามคาด เมื่อทารกเห็นใบหน้าที่น่ากลัวของ ฮีลตันเขาก็ร้องไห้หนักขึ้น

ฮีลตันขมวดคิ้วหนักขึ้นในขณะที่เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาสงสัยว่าพิกเคิลตั้งใจจะทรมานพ่อของเขาหรือเปล่า

“แม่ของลูกไม่ต้องการลูกแล้ว และถ้าลูกยังร้องไห้ไม่หยุด พ่อก็จะไม่ต้องการลูกเหมือนกัน”

พี่เลี้ยงพูดไม่ออก

ทำไมทุกคนถึงปลอบเด็กแบบนั้นด้วย?

พิกเคิลยังคงร้องไห้จ้าต่อไป

คำตอบของเขากับฮีลตันคือ เสียงร้องแหลมยาวดัง ๆ และเสียงร้องไห้

พี่เลี้ยงเตือนฮีลตันอย่างระมัดระวังว่า “คุณฟัดด์ คุณไม่สามารถกล่อมเด็กด้วยการขู่ได้ พิกเคิลยังเด็กอยู่ คุณจะต้องอุ้มเขา และโยกเขาเบา ๆ ไปมาเพื่อปลอบเขา”

เป็นความจริงที่ฮีลตันเป็นคนที่เลี้ยงเจลลี่ บีน แต่เธอกล่อมได้ง่ายกว่าพิกเคิลมาก เจลลี่ บีนยังชอบหัวเราะบ่อย ๆ อีกด้วย ไม่เหมือนพิกเคิลที่ร้องไห้ง่ายมาก

ฮีลตันกล่อมพิกเคิลอย่างอดทนอยู่นานมากจนกระทั่งเขาสงบลง อย่างไรก็ตาม ใช้เวลาไม่นานก่อนที่คิ้วที่ผ่อนคลายของฮีลตันจะกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

ฝ่ามือของฮีลตันรู้สึกอุ่น ๆ ดังนั้น เขาจึงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

พี่เลี้ยงเด็กก็สามารถรู้ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดังนั้นเธอจึงถามว่า "มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณฟัดด์?"

"ดูเหมือนเด็กทารกจะฉี่รดตัวเอง"

พี่เลี้ยงพูดไม่ออก

ใบหน้าของฮีลตันดูขมขื่น

พี่เลี้ยงรีบรับทารกมาจากเขาทันที และพูดว่า “คุณฟัดด์ ทำไมคุณไม่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะคะ? ฉันจะเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เด็กน้อย”

ฮีลตันรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อยในขณะที่เขาจ้องไปที่เสื้อที่เปียกโชกไปด้วยปัสสาวะของเขา เขาเดินไปที่ห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ และเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเดินออกจากห้องน้ำ เขาได้ยินเสียงมาดามลีอาห์ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ

“นายน้อย! เจลลี่ บีนบังเอิญลื่นล้มในห้องน้ำ!”

หัวใจของฮีลตันเต้นแรง ก่อนที่เขาจะรีบวิ่งลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว

มาดามลีอาห์คลุมตัว เจลลี่ บีนด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำสีชมพูในห้องน้ำ คนพาลตัวน้อยกำลังร้องไห้สุดเสียง

ฮีลตันช่วยเจลลี่ บีนลุกขึ้น และถามว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

มาดามลีอาห์พูดตะกุกตะกักในขณะที่เธอตกใจจากเหตุการณ์ “ฉันไม่รู้ว่าทำไม เจลลี่ บีนถึงอาบน้ำเอง?”

ฮีลตันอุ้ม เจลลี่ บีนออกจากห้องน้ำแล้ว ถามว่า "หนูทำตัวเองเจ็บหรือเปล่า?"

“พ่อ หนูเจ็บมือ”

ดวงตาของเจลลี่ บีน เต็มไปด้วยน้ำตา ในขณะที่เธอร้องไห้และทำหน้ามุ่ย

ฮีลตันเอื้อมมือไปแตะเธอในขณะที่เขาพูด “ยกมือขึ้น พ่อจะดูว่าหนูจะขยับมันได้ไหม”