บทที่ 512 นิ้วของฉันเจ็บ เป่าให้หน่อยสิ

เวอเรียนเกาะฮีลตันเหมือนลูกจิงโจ้ เขาอุ้มเธอเข้าไปในห้อง

เมื่อพวกเขาเข้าไปในห้อง เวอเรียนซุกหน้ากับหน้าอกของฮีลตัน เธอหน้าแดงด้วยความอาย

เธอกำหมัดแล้วทุบที่หน้าอกเขาเบา ๆ "ทำไมคุณไม่บอกฉันก่อนว่าจะมาที่นี่? ที่คุณรีบมากะทันหัน เพราะจะมาจับผิดฉันใช่มั้ย?" เวอเรียนมองเขา มีความรักใคร่อยู่ในแววตาของเธอ

ฮีลตันกอดเธอแน่นกว่าเดิม เขามองเธอแล้วอธิบาย "แทนที่จะบอกว่าผมคิดถึงคุณผ่านโทรศัพท์ ผมเลยทำให้คุณเห็นว่าผมคิดถึงคุณไง"

เวอเรียนหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม คำพูดหวาน ๆ ของเขา ทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งอยูเสมอ เธอกอดคอและจูบที่ริมฝีปากของเขา

"ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกัน"

น้ำเสียงที่นุ่มและอ่อนหวานของเวอเรียน ทำให้ดวงตาของชายหนุ่มเข้มขึ้น อารมณ์ของเขาที่มีต่อเธอ ในหลายวันที่ผ่านมานั้นยิ่งเพิ่มมากขึ้น เขาดันเธอติดกำแพงและจูบตอบเธอด้วยความเสน่ห์หา

เขาดันเธอติดกำแพง มือที่แข็งแรงของเขาจับสะโพกของเธอ ในตำแหน่งนี้เธอจึงอยู่สูงกว่าเขา ทำให้การจูบของพวกเขานั้นเป็นไปตามธรรมชาติ ลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งขึ้น

แล้วฮีลตันก็ถอดเสื้อผ้าของเธอออก...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เตียงกว้างใหญ่ในห้องเพรสซิเดนท์ ดีลักซ์ สวีทนั้นดูยุ่งเหยิง

รองเท้าส้นเตี้ยสีอ่อน และรองเท้าหนังกระจายอยู่บนพื้นห้องข้างเตียง

ท้องฟ้าข้างนอกในตอนกลางคืนค่อนข้างปลอดโปร่ง ฮีลตันนอนหลับตาอยู่บนเตียงและกอดหญิงสาวเอาไว้ เขาดูสงบและพอใจ

แม้ว่าเวอเรียนจะ 'เหนื่อย' เล็กน้อยจากการออกกำลังกาย แต่เธอก็นอนไม่หลับ เพราะในใจมีแต่คำถามที่ยากจะถามเขา

เธอมองคางที่สะอาดและหล่อเหลาของเขา แล้วเธอก็ลูบใบหน้าของเขา "ทำไมคุณถึงมาที่นี่? นี่คุณมาจับผิดฉันจริง ๆ เหรอ?"

ฮีลตันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองเธอ เขายิ้มแล้วตอบอย่างอารมณ์ดี "ดูเหมือนว่าคุณนายฟัดด์ กำลังซ่อนความลับอะไรอยู่นะ?"

"ฉันไม่ได้กลัวคุณมาจับผิดฉันหรอก แต่ฉันควรจะระวังคุณมากกว่า มีผู้หญิงตั้งเยอะแยะใน นอร์ท ซิตี้ ที่มาชอบคุณ แล้วคุณล่ะ ใช้โอกาสตอนที่ฉันไม่อยู่แอบไปมีใครรึเปล่า?"

"ทำไมผมไม่รู้เลยล่ะ ว่ามีผู้หญิงมาชอบผมตั้งหลายคน?"

ผู้หญิงอย่างแนนซี่กับเรน คงยังไม่ยอมแพ้เรื่องฮีลตัน เพราะพวกเธอยังชอบเขาอยู่ เธอควรระวังพวกเธอไว้ไม่ใช่เหรอ?

เวอเรียนกลอกตาแล้วมองเขา "คุณฟัดด์ คุณไม่รู้หรอกว่า คุณมีแรงดึงดูดในทุกที่ที่คุณไป คุณช่วยเก็บเสน่ห์ของคุณไว้จากผู้หญิงคนอื่นหน่อยเถอะ ไม่งั้นคุณก็จะหักอกผู้หญิงพวกนั้น"

ฮีลตันขำ เขาจับมือด้านขวาของเธอ แล้วบังเอิญไปแตะโดนแผลน้ำร้อนลวกที่นิ้วของเธอ เธอจึงร้องเพราะความเจ็บ

ฮีลตันขมวดคิ้ว "นิ้วคุณไปโดนอะไรมา?"

เธออยากจะดึงมือออก แต่ก็สายไปแล้ว เขาจับมือเธอแน่น และตรวจดูแผลที่มือของเธอ

เขาขมวดคิ้วมากขึ้น "คุณไปทำตัวเองเจ็บได้ยังไง?"

"ตอนที่ฉันกำลังกินข้าวอยู่ ฉันบังเอิญทำน้ำซุปร้อนหกใส่มือ ไม่เป็นไรหรอก"

"คุณไม่ได้กำลังโกหกผมอยู่ใช่ไหม?"

เวอเรียนลังเลอยู่สักพัก ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจพูดความจริง "ก็ได้ ฉันจะบอกความจริง คุณจะได้ไม่ต้องคิดว่าฉันปิดบังอะไร แล้วคุณมารู้ทีหลังว่าฉันโกหกคุณ แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่โกรธ ถ้าฉันบอกความจริงกับคุณ"

พวกเขาก็แต่งงานกันแล้ว และเธอก็เป็นภรรยาของเขา สถานะของเธอก็ชัดเจนอยู่แล้ว อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับโบดด์