บทที่ 513 เตรียมงานแต่งงาน

"คุณพูดว่าไงนะ?"

ฮีลตันตกใจ เขาก้มหน้ามองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา

เวอเรียนบอกเขา "ฉันไม่ได้มาที่ลอนดอนเพื่อมาเรียนหรอก แค่อยากมาดูราชบัณฑิตยสถานศิลปะ และก็อยากมาดูแฟชั่นโชว์ เสร็จแล้วฉันก็จะกลับไป นอร์ท ซิตี้ แล้วเปิดสตูดิโอเป็นของตัวเองและเลี้ยงลูก ๆ ไปด้วย คุณคงไม่กลับคำหรอกนะ? คุณสัญญากับฉันแล้วว่าจะเปิดสตูดิโอให้ฉัน..."

เธอยังไม่ทันพูดจนจบประโยค เขาก็จูบเธอ

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าเขาจะจูบ แต่เธอคิดไว้แล้วว่าเขาต้องทำแบบนั้น

เวอเรียนหายใจแทบไม่ทัน เพราะการจูบที่เร่าร้อน แม้ว่าพวกเขาจะถอนริมฝีปากออกจากกันแล้ว แต่หน้าผากของพวกเขาก็ยังชนกันอยู่

ฮีลตันมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน "คุณเพิ่งมาตัดสินใจตอนนี้ หรือคุณตัดสินใจก่อนที่จะมาอังกฤษแล้ว?"

"ฉันตัดสินใจก่อนที่จะมาที่นี่ แม้จะหาโอกาสยากแต่ฉันก็อยากมาที่นี่ แต่คุณกับลูกสำคัญกว่า ฮีลตัน คุณสนับสนุนความฝันของฉัน และเต็มใจที่จะรอฉันอย่างน้อยหนึ่งปีครึ่ง และฉันยังต้องมาเสียสละครอบครัวอีก ฉันหวังว่าความสัมพันธ์ของเราจะยังคงเหมือนเดิม คุณให้ฉันมาโดยไม่มีเงื่อนไข ใจฉันคงสลายถ้าคุณต้องทำแบบนั้น"

ฮีลตันสูดลมหายใจเข้า มีความภูมิใจอยู่ในแววตาของเขา เขาไม่คิดว่าเวอเรียนจะโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ทั้งในการแต่งงานและความสัมพันธ์ได้เร็วขนาดนี้

เธอยอมรับความคิดเห็นของคนอื่น เธอคิดแม้กระทั่งว่าถ้าเธอมาเป็นเขาแล้วจะรู้สึกยังไง เขารู้สึกดีใจมาก

ฮีลตันเป็นผู้ใหญ่ที่มีอายุ 30 ปี ในชีวิตนี้เขาต้องทนมาหลายเรื่อง ในสายตาของเขา เวอเรียนก็ไม่ต่างจากคนอื่นที่เพิ่งเรียนจบ แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอแตกต่างจากคนอื่น นั่นก็คือการที่เธอแต่งงานกับเขาตอนอายุยังน้อย และให้กำเนิดบุตรสองคนกับเขา

ภรรยาของเขายังอายุน้อย ในเมื่อเขาเป็นสามีของเธอ เขาได้เคยผ่านประสบการณ์ความยากลำบากมาก่อน เวอเรียนโชคดีที่ได้อยู่กับผู้ชายที่มีความเป็นผู้ใหญ่และสุขุมอย่างฮีลตัน เธอไม่ต้องคิดมาก และไม่ต้องทำเรื่องผิดพลาดในชีวิตหลายครั้ง สิ่งที่เธอต้องทำก็แค่ก้าวผ่านการใช้ชีวิตไปอย่างง่ายดาย และเขาจะปกป้องเธอเมื่อเธอเจอกับปัญหา เธอยินดีที่จะประนีประนอมกับเขา และเปิดโอกาสนั้นให้เข้ามา

เขาก้มลงจูบปลายจมูกและริมฝีปากของเธอ เขามองเธอด้วยความรักใคร่ "มันไม่ยากหรอกถ้าจะเปิดสตูดิโอ คุณจะเปิดกี่สตูดิโอก็ได้ แต่ก่อนที่จะทำเรื่องนั้น เราควรจัดการเรื่องการแต่งงานกันก่อน ช่วงนี้พ่อดูไม่ค่อยสบายใจ"

เมื่อเวอเรียนได้ยินเขาพูดว่า นายท่านฟัดด์ไม่ค่อยสบายใจ เธอถามอย่างลังเล "ฉันไม่ควรมาดูแฟชั่นโชว์เลย เรากลับไปขอโทษคุณพ่อที่บ้านพรุ่งนี้กันไหม?"

"ยังไงพ่อก็โกรธอยู่ดี เราปล่อยให้พ่อโกรธไปสักพัก แล้วค่อยกลับไปบอกข่าวดี พ่อต้องดีใจกับคุณแน่"

เวอเรียนไม่รู้จะพูดยังไง

'มันเหมาะสมแล้วเหรอ ที่จะปิดบังเรื่องนี้จากคุณพ่อ?' เวอเรียนสงสัย

"งั้นคุณเคลียร์ตารางงาน และพาฉันไปดูแฟชั่นโชว์ได้ไหม?"

"คุณนายฟัดด์ ตอนนี้ผมอยู่ลอนดอนแล้ว คุณคิดว่าไงล่ะ? แน่นอนว่าผมต้องพาคุณไปได้สิ"

เวอเรียนกอดคอเขา เธอมีความสุขที่มีเขาอยู่เคียงข้าง

อีกสองสามวันต่อมา ฮีลตันพาเวอเรียนไปดูแฟชั่นโชว์และพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ทั้งสองเดินเล่นไปตามถนนทั่วลอนดอน อย่างสบาย ๆ และทานอาหารรสชาติอร่อยของท้องถิ่นนั้น เหมือนกับว่าพวกเขามาฮันนีมูนกันล่วงหน้า

คืนก่อนที่พวกเขาจะกลับไปที่เมือง นอร์ท ซิตี้ เจลลี่ บีนก็โทรวีดีโอคอลมาหาเวอเรียน

ทันทีที่โทรวีดีโอคอลได้แล้ว เจลลี่ บีนก็ตะโกนและขยี้ตาต่อหน้ากล้อง เวอเรียนใจเต้นแรง

เธอถามด้วยความเป็นห่วง"เจลลี่ บีนเป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมลูกร้องไห้?"

"มอนตี้กับคุณพ่อ ไม่ต้องการน้องชายกับหนูแล้วเหรอคะ? เมื่อไหร่จะกลับบ้าน?"

"ไม่หรอกจ้ะ แม่จะทิ้งหนูกับน้องชายไปได้ยังไง? เราจะกลับบ้านพรุ่งนี้ ไม่ต้องร้องไห้นะ?"

แล้ว เจลลี่ บีนก็ยิ้มอย่างมีความสุขให้กล้อง เธอถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "มอนตี้กับคุณพ่อ จะกลับบ้านพรุ่งนี้จริง ๆ เหรอคะ?"

"จริงสิ ถามคุณพ่อก็ได้"