บทที่ 515 มันไม่ดีนะ

เพื่อที่จะตัดสินใจเลือกวันทำพิธีแต่งงาน ยานิสเดินทางมาจากเมืองเซาท์ ซิตี้ มาที่เมืองนอร์ท ซิตี้ เขามาคุยกับนายท่านฟัดด์เกี่ยวกับกำหนดการในทำพิธีแต่งงาน

ฮีลตันกับเวอเรียนหวังว่าว่าพ่อแม่ของพวกเขาจะเลือกวันที่ทุกคนไม่ได้ไปทำงาน แต่ความคิดเห็นของมาดามกันท์ก็ทำให้ประหลาดใจ ทั้งสองคนบอกพวกเขาตามตรงว่า อย่าไปสนใจเรื่องพวกนั้น พวกเขาได้ส่งคนไปจ้างหมอดู เพื่อให้ทำนายว่าวันไหนที่เหมาะสำหรับพวกเขา ในที่สุด งานพิธีแต่งงานก็จัดขึ้นในวันเสาร์หน้า ซึ่งเป็นวันที่เหมาะกับการจัดงานแต่งงานและไปเที่ยว

ในวันที่มาดามมาถึง เธอนอนพักอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลฟัดด์ มาดามอยากคุยกับเวอเรียน และแนะนำความรู้เรื่องการแต่งงานจากคนเป็นแม่ แล้วทั้งสองคนก็นอนด้วยกันในห้อง

เจลลี่ บีนนั้นรบเร้าอยากจะนอนกับคุณยายและแม่ของเธอ มาดามกันท์กับเวอเรียนจึงนอนอยู่ข้างเตียงทั้งสองข้าง และให้ เจลลี่ บีนนอนอยู่ตรงกลาง เธอตั้งใจฟังการสนทนาของพวกเขา

มาดามกันท์ลูบท้องของ เจลลี่ บีนเพื่อกล่อมให้เธอหลับและคุยกับเวอเรียน "มันไม่ง่ายเลยนะ ที่ลูกกับฮีลตันจะมาได้ไกลขนาดนี้ ที่ยังคงอยู่ด้วยกันได้และยังรักกันอยู่ ทั้งสองคนต้องอดทนต่อกันให้มากขึ้นนะ แม่เห็นว่าฮีลตันนั้นอดทนกับลูกมาก เห็นแบบนั้นแล้วก็สบายใจ ที่แม่ยกลูกให้เขา"

เวอเรียนจับมือมาดามกันท์และพูดเสียงเบา "คุณแม่คะ หนูกับฮีลตันต้องอยู่ด้วยกันและยังดีต่อกันต่อไปค่ะ เราจะดูแล เจลลี่ บีนกับเจ้าตัวเล็กจนกว่าพวกเขาจะโตขึ้น เรายังต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน"

มาดามกันท์พยักหน้า "แม่เป็นห่วงมาก ฮีลตันก็ดูแลลูกได้ดี แต่ผู้หญิงกับผู้ชายนั้นแตกต่างกัน ผู้หญิงนั้นสามารถรักผู้ชายคนเดียวได้ทั้งชีวิต แต่เมื่อความหวานชื่นของความรัก และความตื่นเต้นที่ผู้ชายต้องการนั้นหมดลง ผู้ชายจะสงสัยในการแต่งงานและความสัมพันธ์ของพวกเขา รีอาน่า ลูกต้องรู้จักรักษาชีวิตการแต่งงานไว้นะ"

เวอเรียนเข้าใจความหมายที่แม่ของเธอพูด ได้ดี "คุณแม่คะ หนูไม่รู้ว่ามันจะได้ผลกับคนอื่นรึเปล่า เมื่อพวกเขามีความรัก ตอนที่หนูอยู่กับฮีลตัน หนูรู้สึกว่าในทุก ๆ วันนั้นสดใส หนูก็เคยคบกับคนอื่นมาก่อน แต่หนูก็ไม่เคยรู้สึกมั่นใจในอนาคตของตัวเอง ตอนที่อยู่กับคนอื่น"

มาดามกันท์ยิ้มอย่างอ่อนโยน "บางทีลูกกับฮีลตันอาจเป็นคู่ที่สวรรค์ส่งมาให้อยู่ด้วยกันก็ได้"

ในความมืด เจลลี่ บีนกระพริบตาและฟังบทสนทนาของพวกเขาอย่างเงียบ ๆ เธอหันหน้ามาด้านข้างแล้วพูดช้า ๆ "คุณยายคะ คุณพ่อของหนูกับมอนตี้รักกันมาก คุณยายไม่ต้องห่วงพวกเขาหรอกค่ะ มอนตี้จะมีความสุขมาก ถ้าได้อยู่กับคุณพ่อของหนู!"

มาดามกันท์ลูบศีรษะของ เจลลี่ บีนด้วยความรักและกอดเธอไว้แน่น "ได้จ้ะ ยายไม่เป็นห่วงพวกเขาก็ได้ ยายรู้ว่าพ่อของ เจลลี่ บีนเป็นคนดี ยังเป็นพ่อและสามีที่ดีอีกด้วย"

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่เวอเรียนพา เจลลี่ บีนไปล้างหน้า เธอก็ลงมาทานอาหารเช้ากับแม่ของเธอ เมื่อเธอออกมาจากห้อง เธอก็เห็นว่าประตูห้องนอนของนายท่านฟัดด์ที่อยู่ใกล้กัน เปิดแง้มไว้อยู่

เวอเรียนส่ง เจลลี่ บีนให้แม่ของเธอ "คุณแม่คะ ช่วยพา เจลลี่ บีนลงไปกินข้าวข้างล่างหน่อยนะคะ หนูจะไปหาฮีลตัน"

"ได้สิ"

ทันทีที่เวอเรียนเดินเข้าไปในห้องนอนของนายท่านฟัดด์ เธอก็ถูกกอดจากด้านหลัง เธอตกใจสักพัก ก่อนจะหัวเราะคิกคักกับการเล่นตลกของสามี เธอหันหน้ามามองเขา ชายหนุ่มใส่ชุดอยู่บ้าน เขาพิงศีรษะและหลับตาอยู่บนไหล่ของเธอ เขาดูเหนื่อยราวกับว่าเขานอนไม่หลับทั้งคืน

"เกิดอะไรขึ้นกับคุณ? เมื่อคืนคุณนอนไม่หลับเหรอ?"

เขาค่อย ๆ ลืมตาแล้วมองเธอ "เมื่อไหร่แม่คุณจะกลับ?"

เวอเรียนพูดไม่ออก

เธอคิดว่านั่นเป็นคำถามที่ตลก "คุณทำอะไรน่ะ? แม่ของฉันไม่ค่อยได้มาเยี่ยมเราบ่อย คุณอยากไล่แม่ออกไปในวันที่สองเลยเหรอ?"

"ถ้าคุณยังนอนกับแม่ของคุณต่ออีกสองสามวัน โรคนอนไม่หลับของผมต้องแย่ลงแน่"

เวอเรียนขมวดคิ้ว เธอหันมาทั้งตัวแล้วกอดเอวของเขา เธอมองเขาแล้วยิ้ม "คุณอย่าพูดเกินจริงได้มั้ย? ถ้าคุณออกไปทำงานคุณก็นอนไม่หลับอยู่ดี เพราะไม่มีฉันอยู่?"

เธอมองด้านข้างของเขา แล้วอดยิ้มไม่ได้ "แม่เป็นห่วงว่าความรักของพวกเราจะหมดลง และคุณอาจไปหาผู้หญิงคนอื่น แหม คุณฟัดด์ ดูเหมือนว่าคุณจะพึ่งพาฉันมากขึ้นทุกวันแล้วนะ จะทำยังไงดีล่ะ? ทำไมเสน่ห์ของคุณนายฟัดด์ ถึงได้ส่งผลกระทบต่อคุณมากอย่างนี้นะ?"

ฮีลตันขี้เกียจเถียงกับเธอ จึงปล่อยให้เธอชมตัวเองไม่หยุด เขาอุ้มเธอแล้วเดินไปที่เตียง

เวอเรียนพูดอย่างลนลาน "คุณพ่อกับแม่ของฉันและ เจลลี่ บีนกำลังกินข้าวกันอยู่ข้างล่างนะ คุณจะทำอะไร? พวกเขาต้องสงสัยถ้าคุณทำให้เราลงไปช้า แล้วมันก็เลยเวลากินข้าวมาสองสามชั่วโมงแล้ว ทำแบบนี้ไม่ดีนะ!"

เธอมองแสงอาทิตย์ข้างนอก นึกภาพว่าพวกเขากำลังทำเรื่องแบบนั้นกันในตอนกลางวันอย่างโจ่งแจ้ง...มันช่างน่าอายจริง ๆ

เขาวางเธอลงบนเตียง ยิ้มที่มุมปากและจงใจแกล้งเธอ "ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยทำแบบนั้นกันมาก่อนนี่ คุณจะกลัวอะไรล่ะ?"

เวอเรียนขมวดคิ้ว และกำเสื้อของเธอไว้แน่น "ฉันไม่อยากทำตอนนี้ คุณพ่อกับแม่ของฉันจะต้องหัวเราะ และแซวพวกเราให้เป็นเรื่องตลกแน่"

ฮีลตันแกล้งเธอไม่นาน เขาคลอเคลียแล้วนอนลงข้างเธอ เขากอดเอวของเธอ ซบหน้าลงบนอกที่อุ่นสบายของเธอ เขาหลับตาแล้วกระซิบที่หูของเธอ "นอนกับผมสักพักนะ ผมง่วงนอน ไม่มีแรงจะทำเรื่องนั้นตอนกลางวันหรอก"

แล้วเวอเรียนก็ไม่รู้จะพูดยังไง

เวอเรียนเหลือบมองเขา เธอดูเขาหลับเงียบ ๆ เธอจับมือของเขาและหลับไปพร้อมกัน