บทที่ 516 ส่งบัตรเชิญงานแต่งงาน

เวอเรียนเขียนบัตรเชิญงานแต่งงานเสร็จ หลังจากใช้เวลาเขียนประมาณสามถึงสี่วัน เธอไม่รู้จักคนที่ทำธุรกิจกับฮีลตัน เธอจึงให้คุชไปส่งบัตรเชิญให้เธอ ในเมื่อเธอเป็นญาติของฮีลตัน เธอก็อยากแนะนำตัวกับพวกเขา จึงไปเยี่ยมและส่งบัตรเชิญให้ญาติของเขา แต่ฮีลตันก็มีญาติแค่ไม่กี่คน

"นายหญิง เราจะไปเยี่ยมใครก่อนครับ"

เวอเรียนเตรียมบัตรเชิญไว้เรียบร้อย เธอมองชื่อที่เขียนอยู่บนบัตร "ไปที่บ้านของอารองก่อนค่ะ"

อารองของฮีลตันเป็นญาติที่ใกล้ชิดที่สุด และเขาก็ควรเป็นคนแรกที่ได้รู้เรื่องงานแต่งงานของพวกเธอ

"ได้ครับ นายหญิง ผมจะไปเตรียมรถให้เดี๋ยวนี้"

เมื่อเธอไปถึงที่คฤหาสน์ของเจมส์ เธอถือบัตรเชิญแล้วเดินตรงไปที่ประตู

เจมส์กำลังนั่งอาบแดดอยู่บนรถเข็น

เวอเรียนยืนอยู่ที่ประตู เธอคิดอะไรไม่ออกอยู่สักพัก เธอมองไปที่ชายชราและรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องมาพบเขา

มันก็ผ่านมาเป็นปีแล้ว ตั้งแต่ที่เธอได้เจอเจมส์ในตอนนั้น เจมส์คิดว่าเธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเขา ไม่คิดว่ามันจะเป็นการเข้าใจผิดกัน

เหมือนเจมส์จะรู้ว่ามีคนยืนอยู่ที่ประตู เขาจึงหันหน้ามาที่ประตู เมื่อเจมส์เห็นเวอเรียน เขาก็แปลกใจ

"เวอเรียน?"

เวอเรียนเปิดประตูและก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ เธอเดินเข้ามาหาและทักทายเขาอย่างสุภาพ "อารองคะ"

"เวอเรียน เธอกับฮีลตันเป็นยังไงบ้าง?"

นานมาแล้วที่เจมส์ไม่ได้เจอเวอเรียน แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวของโจลิน แต่เขาก็ยังชอบเธอ

"ฮีลตันกับหนูสบายดีค่ะ อารอง แล้วคุณล่ะคะ? อาการของคุณเป็นยังไงบ้าง?"

"อาการของฉันก็ยังคงที่ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง"

เวอเรียนมองขึ้นไปที่ชั้นสอง "คุณอยู่บ้านคนเดียวเหรอคะ น้ารองกับเจนนี่อยู่บ้านไหมคะ?"

"ฉันหย่ากับน้ารองแล้ว"

เวอเรียนกัดริมฝีปาก "หนูไม่รู้เลยค่ะ หนูเสียใจด้วยนะคะ อารอง"

"ไม่เป็นไรหรอก ทำไมวันนี้ถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?"

เจมส์ถามจุดประสงค์ของเธอ แล้วเธอก็ยื่นบัตรเชิญงานแต่งงานให้เขา "ฮีลตันกับหนูจะจัดพิธีแต่งงานในวันเสาร์หน้า หนูหวังว่าคุณจะไปร่วมงาน"

"ไปสิ ฉันจะไปงานแต่งของเธอ"

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวก่อนนะคะ หนูต้องไปส่งบัตรเชิญให้คนอื่นอีก"

เจมส์หันรถเข็นมาแล้วเรียกเธอ "เวอเรียน แม้ว่าเธอจะไม่ใช่ลูกสาวของฉัน ฉันก็ยังรู้สึกว่าเรามีความผูกพันกัน แล้วเราก็เข้ากันได้ดี ถึงเธอจะไม่ใช่ลูกสาวของโจลิน แต่ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นลูกของเธอ เธอกับฮีลตันเกือบจะเลิกกัน เพราะความเข้าใจผิดของฉัน ฉันไม่เคยมีโอกาสได้ขอโทษเธอเลย เธอยังเกลียดฉันอยู่รึเปล่า?"

เวอเรียนยิ้มแล้วส่ายหน้า "ตอนที่ได้รู้ว่าหนูเป็นลูกสาวของคุณ หนูเกลียดคุณ เพราะคุณทำให้แม่ของหนูกลายเป็นภรรยาน้อย หนูเกลียดตัวเองที่เป็นลูกของคุณ และเกลียดตัวเองที่เป็นญาติของฮีลตันและตระกูลฟัดด์ แต่มันก็เป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด หนูไม่ได้เกลียดคุณ ตั้งแต่เรื่องทุกอย่างมันคลี่คลายแล้ว หนูก็ไม่ได้โทษคุณอีกแล้ว มีคนปลอมแปลงเอกสารเพื่อทำให้มันวุ่นวายค่ะ"

เจมส์ถอนหายใจแล้วพยักหน้า "ฉันได้ยินมาว่าเธอได้เจอพ่อแม่ที่แท้จริงแล้ว ยินดีด้วยนะ"

"ขอบคุณค่ะ"

เวอเรียนเดินออกมาจากคฤหาสน์ และถอนหายใจอย่างโล่งอก

ปมที่อยู่ในใจของเธอได้คลี่คลายลงแล้ว

ลุงลูอิสเปิดประตูให้เธอแล้วถาม "นายหญิง เราจะไปที่ไหนกันต่อครับ"

"ไปหาพี่สะใภ้กันเถอะ"