ตอนที่ 535
บทที่ 535 เด็กสองคนกำลังตีกัน
October 22, 2026
เมื่อฮีลตันและเวอเรียนกลับมาถึงบ้านของพวกเขาในนอร์ท ซิตี้ อย่างเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า พวกเขาสังเกตเห็นเจลลี่ บีน และเซย์นี่กำลังตีกันอยู่ในลานบ้าน
ดูเหมือนว่าฝนพึ่งตกในนอร์ท ซิตี้ ไปเนื่องจากสนามหญ้าดูเปียกแฉะ อันธพาลทั้งสองคนเต็มไปด้วยโคลนจากการฟัดกันไปมา ใบหน้าน้อยขาวนวล และมือของพวกเขาก็เปื้อนไปด้วยโคลนเช่นเดียวกัน
“ฮึ่ม มอนตี้ไม่ใช่ผู้หญิงไม่ดี คุณป้าต่างหากที่เป็นคนไม่ดี! เธออยากแย่งพ่อไป! ถึงยังไงพ่อหนูก็รักมอนตี้!”
“ยัยคนโกหก! ทั้งหมดเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นทำให้เกิดปัญหาขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงตอนนี้แม่ฉันก็ยังกลับมาไม่ได้ เธอได้แต่ร้องไห้ในทุก ๆ คืน!”
ทันทีที่ฮีลตันและเวอเรียนลงจากรถพวกเขาก็ได้ยินเด็กสองคนทะเลาะ และต่อสู้กันไปมา
เวอเรียนวิ่งเข้าไปอย่างลนลานแล้วดึงเจลลี่ บีน และเซย์นี่ออกจากกันพลางพูด “โดยหลักการแล้วพวกเธอทั้งสองคนเป็นพี่น้องกันและเกี่ยวข้องกัน พวกเธอมาตีกันเองได้ยังไง?”
เซย์นี่จ้องไปที่เวอเรียน ปฏิเสธที่จะยอมรับเธอ สายตาของเขาดูเย็นชา
เมื่อ เจลลี่ บีนสังเกตเห็นการกลับมาของเวอเรียนและฮีลตัน อารมณ์ที่ขุ่นมัวหายไปทันที เธอยิ้มอย่างมีความสุขด้วยใบหน้าที่มอมแมมพลางพูด “พ่อคะ มอนตี้ ในที่สุดพวกคุณก็กลับมา! หนูคิดถึงพวกคุณที่สุดเลยค่ะ!”
ฮีลตันก้าวเข้ามาด้วยขายาว ๆ ของเขา หลังจากชำเลืองไปยังเด็ก ๆ เขาก็พูดว่า “เราจะไปคุยกันข้างใน”
เวอเรียนกำลังกอดเจลลี่ บีน และขณะที่เธอเอื้อมมือไปหาเซย์นี่เพื่อจะกอดเขาด้วย เขากลับผลักเธอออก
เวอเรียนตะลึงเล็กน้อยพลางมองไปที่ฮีลตัน
ฮีลตันมองไปยังเซย์นี่ที่ยืนอย่างมั่นใจในเขตของเขา ในที่สุดฮีลตันก็พูดขึ้น “เพราะงั้นนี่คือ ความสามารถของเธอในการอดทนในฐานะลูกผู้ชาย?"
เซย์นี่กัดริมฝีปากของตัวเองและเข้าบ้านไปอย่างฉุนเฉียวราวกับพายุในทันที
ใบหน้าน้อย ๆ และมือของเจลลี่ บีน ปกคลุมไปด้วยโคลน ขณะที่เธอมองมายังเวอเรียนด้วยดวงตากลมโตของเธอพลางร้องออกมาด้วยความโกรธ “ตอนนี้เซย์นี่กลายเป็นคนไม่มีเหตุผลมากขึ้น เมื่อก่อนเขาไม่เคยสู้กับหนูเลยสักครั้ง ฮึ่ม”
ขณะที่เวอเรียนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างฮีลตันก็อุทานออกมา “นี่ลูกไปขัดใจเซย์นี่ เพื่อที่จะยั่วยุให้เขามาสู้กับลูกเหรอ?”
เจลลี่ บีนยื่นปากของเธอ และยักไหล่ก่อนจะดึงกระโปรงของเวอเรียน
ขณะที่เวอเรียนกอดหลังของอันธพาลตัวน้อย เธอสังเกตเห็นสีหน้าของฮีลตันดูเหมือนจะเย็นชาเล็กน้อย เธอพูดว่า “เอาละ พอแล้ว เราพึ่งถึงบ้านดังนั้นอย่าพึ่งสั่งสอนเธอ”
เจลลี่ บีนยื่นปาก และพึมพำเสียงเบา “หนูเจ็บมือ”
ฮีลตันเยาะเย้ยและพูดว่า “มาดูกันว่าเธอยังกล้าพอที่จะตีกับเซย์นี่ในครั้งต่อไปอีกไหม”
“พ่อไม่รักหนูแล้ว”
“ฉันไม่เคยบอกให้เธอไปสู้กับเขา”
เวอเรียนพูดไม่ออก
พ่อลูกคู่นี้สนุกกับการเอาหัวขัดกันไปมาได้อย่างไรกัน?
พวกเขาสังเกตเห็นว่าชายชราจดจ่ออยู่กับดอกคลีเวียราคาแพงอย่างสมบูรณ์ ในตอนที่พวกเขาเข้าไปในบ้าน เขาไม่สนใจแม้กระทั่งการทะเลาะกันเล็กน้อยระหว่างเด็ก ๆ ด้วยซ้ำ
ชายชราเงยหน้าขึ้นตอนที่พวกเขาเข้ามาในบ้านและพูดว่า “โอ้ พวกเธอกลับมาจากฮันนีมูนแล้ว”
เวอเรียนอดไม่ได้ที่จะถาม “... พ่อคะ ทำไมพ่อไม่ห้ามเด็ก ๆ ตอนที่พวกเขาสู้กันในลานบ้านล่ะคะ?”
จอห์นยังคงดูแลดอกคลีเวียของเขาต่อไป ขณะที่พูดด้วยท่าทีไร้กังวล “ฉันห้ามพวกเขาไม่ให้ตีกันได้ด้วยเหรอ? ยังไงพวกเขาก็ตีกันลับหลังฉันอยู่ดี อีกอย่างเด็กทุกคนจะทะเลาะ และคืนดีกันหลังจากที่พวกเขาเหนื่อย”
ขณะที่มาดามลีอาห์นำชาเข้ามา เธอตกใจที่เห็นเด็กทั้งสองในสภาพเลอะเทอะพลางอุทาน “โธ่เอ๊ย พวกเธอทั้งคู่กลิ้งในโคลนมาหรือยังไง? มานี่เถอะ ฉันจะพาเธอทั้งสองไปทำความสะอาด”
จอห์นพูดด้วยรอยยิ้ม “รีบไปล้างเนื้อล้างตัวกับมาดามลีอาห์ตอนนี้เร็ว แล้วปู่จะให้ลูกอมกับพวกเธอทั้งคู่หลังจากที่พวกเธอออาบน้ำเสร็จ”
หลังจากที่เด็กทั้งสองไปห้องน้ำกับมาดามลีอาห์ จอห์นก็นั่งลงสวมแว่นตาอ่านหนังสือของเขา และกล่าว “ตอนนี้พวกเธอทั้งคู่ก็กลับมาแล้ว ฉันมีบางอย่างที่อยากจะคุยกับพวกเธอเกี่ยวกับพี่สะใภ้ของพวกเธอและเซย์นี่ พวกเธออยากจะจัดการกับพวกเขาอย่างไร?”
ฮีลตันตอบกลับว่า “มันไม่ใช่ว่าพี่สะใภ้ไม่สามารถย้ายกลับมาที่นี่ได้ เรื่องของเรื่องคือ ถ้าเธอกลับมา เวอเรียนและผมจะย้ายออกไปอยู่คฤหาสน์ที่แชนโลว์ เบย์”