ตอนที่ 536
บทที่ 536 พิษรัก
October 22, 2026
ฮีลตันกำลังดูแลวันที่คุ้มค่าสำหรับการทำงานซึ่งเขาได้ทิ้งไว้ในห้องอ่านหนังสือ ขณะที่เวอเรียนกำลังดูแลเจ้าตัวน้อยและเจลลี่บีนในห้องเลี้ยงเด็ก
เวอเรียนกำลังจ้องไปยังลูกชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักความเอ็นดู ขณะอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมาในอ้อมแขน เธอกล่าว “โอ้ น้องชายของลูกดูค่อนข้างจะมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นหลังจากที่ไม่ได้เห็นเขามาสองสามวัน”
“น้องชายของหนูแน่นอนว่ากินเก่ง เขาดื่มนมเก่งกว่าหนู”
เจลลี่ บีนลอบมองด้วยหน้าเล็ก ๆ ของเธอ และเริ่มเล่นกับเจ้าตัวน้อยด้วยของเล่นกรุ๊งกริ๊งชิ้นเล็กในมือของเธอ เธอพูดว่า “เฮ้ ดูนี่สิ เธอชอบมันไหม?”
เจ้าตัวน้อยไม่แม้กระทั่งกะพริบตา สีหน้าของเขาเย็นชาราวกับว่าเขาไม่สนใจของเล่นกรุ๊งกริ๊งนั้นเลย
“น้องชายหนูเย็นชาจริง ๆ”
“ดูเหมือนเขาจะคล้ายพ่อของลูกนะ”
แขนของเวอเรียนรู้สึกปวดเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงวางเจ้าตัวน้อยที่สงบกลับลงในเปล
เจลลี่ บีนถามหลังจากนั้น “ทำไมคุณหนีไปกับพ่อคะ มอนตี้? พวกคุณไม่อยู่ที่ไหนเลยตอนที่หนูตื่นขึ้นมา และคุณไม่รับสายหนู หนูคิดขึ้นมาจริง ๆ ว่า พ่อและคุณไม่ต้องการน้องและหนูอีกแล้ว”
“พ่อและแม่จะไม่ต้องการพวกหนูอีกต่อไปได้ยังไงกัน? พวกเราแค่คิดว่าถ้าพวกเราบอกหนู หนูจะร้องไห้อย่างไม่ต้องสงสัยและโกรธมากเพื่อจะหยุดไม่ให้เราไป ดังนั้นพวกเราเลยตัดสินใจที่จะไม่บอกหนู และนอกจากนั้นพวกเราไปแค่สองสามวันเองจ๊ะ”
“คนโกหก พวกคุณไปหลายวันมาก”
เวอเรียนมองไปยังอันธพาลตัวน้อยด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะกอดเธอเข้ามาในอ้อมแขนขณะที่เธอพูด “หนูคิดถึงแม่ไหม เจลลี่ บีน?”
“ฮึ่ม หนูไม่”
“จริงเหรอ? แต่แม่คิดถึงหนูอย่างสุดซึ้ง ขอจุ๊บได้ไหมคะ?”
เจลลี่ บีนกอดอกด้วยแขนเล็ก ๆ อย่างภาคภูมิใจแล้วพูดว่า “เพราะว่าคุณคิดถึงหนูมาก ถ้างั้นหนูจะมอบจุ๊บให้คุณแล้วกัน”
อันธพาลตัวน้อยมอบจุ๊บที่แก้มของเวอเรียนอย่างจริงจัง เวอเรียนไม่สามารถห้ามตัวเองจากการจุ๊บใบหน้าของอันธพาลตัวน้อยขณะที่เธอพูด “โอ้ เจลลี่ บีนของเราเยี่ยมที่สุดเลย”
ขณะที่ เจลลี่ บีนนั่งอยู่ในอ้อมแขนของเวอเรียน เธอสามารถได้ยินเสียงฝนมาจากข้างนอก เธอหันไปมองนอกหน้าต่าง
“มอนตี้ ข้างนอกฝนตกอีกแล้ว พรุ่งนี้หนูขอไม่ไปโรงเรียนได้ไหมคะ?”
เวอเรียนหัวเราะขณะที่เธอพูด “ไม่มีใครไม่ไปโรงเรียนเพราะว่าอากาศไม่ดีในตอนนี้หรอกใช่ไหม?”
หลังจากที่เธอพูดจบ ก็มีลำแสงจากไฟหน้าของรถส่องเข้ามาทางหน้าต่างจากลานบ้าน แสงจ้านั้นทำเวอเรียนแสบตา
“นั่นแปลก ใครโผล่มาในบ้านของเราในตอนนี้?”
เวอเรียนลุกขึ้นและเดินไปยังหน้าต่าง เธอแทบจะมองไม่เห็นภาพมัว ๆ ของรถที่จอดอยู่นอกลานบ้าน ขณะที่มองเห็นร่างสูงชายออกจากรถเค้าโครงนั้นดูค่อนข้างคุ้นเคย… มันคล้ายกับ… ยานิ เควน?”
เจลลี่ บีนรีบวิ่งเข้ามาด้วยเช่นกันพลางเธอถาม “ใครเหรอคะ มอนตี้?”
“ดูเหมือนจะเป็น… เพื่อนของพ่อ”
นับตั้งแต่แซมกลับมามีชีวิตชีวา ยานิก็ได้ตัดสัมพันธ์กับฮีลตันโดยสิ้นเชิง อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าพวกเขาจะขีดเส้นระหว่างกันอย่างชัดเจนแล้ว เวอเรียนยากที่จะเข้าใจเกี่ยวกับรายละเอียด แต่ทั้งหมดในส่วนที่เธอรู้ตามความเป็นจริงขณะนี้คือ ยานิดูเหมือนจะหยุดยุ่งกับฮีลตันแล้ว
ประตูห้องเลี้ยงเด็กเปิดอยู่และเวอเรียนสังเกตเห็นฮีลตัน เธอพูด “ฮีลตัน ฉันคิดว่าฉันเห็นยานิที่ชั้นล่าง…”
“ครับ ผมเห็นเขาเหมือนกัน ผมจะลงไปข้างล่างเพื่อเจอเขา”
“โอ้ โอเคค่ะ ถ้างั้นรีบไปเถอะ”
เวอเรียนอดสงสัยไม่ได้ว่าอะไรที่ยานิต้องการจากฮีลตันในเวลานี้
…
ชั้นล่าง ข้างนอกตรงลานบ้าน
ฝนตกอย่างหนักหน่วงซุกซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดมิด แต่ยานิกลับไม่มีร่มอยู่ในมือเลย เขายืนอยู่โดดเดี่ยวข้างประตูทางเข้าและดูว้าวุ่นใจเล็กน้อย ออร่าคุกคามที่เคยมีมาก่อนหน้านี้ทั้งหมดของเขาดูเหมือนจะถูกชำระล้างโดยฝนไปจนหมดสิ้น และทั้งหมดที่เหลือมีเพียงความปวดร้าว และความสิ้นหวังของเขา
ฮีลตันออกจากคฤหาสน์ขณะที่ถือร่มสีดำไว้ เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยขณะเข้าใกล้ประตูเหล็ก
เขาเคยเป็นที่ปรึกษาให้ยานิในภาวะว้าวุ่นใจเช่นนี้มาก่อน และนั่นเป็นช่วงที่แซมเสียชีวิต
หยดน้ำฝนไหลไปตามสันจมูกของเขาขณะที่น้ำเสียงของยานิเต็มไปด้วยความกลัว และตื่นตระหนกขณะพูด “ก่อนหน้านี้แซมมาหาคุณไหม?”
“ไม่ เราไม่เคยติดต่อกันส่วนตัว เกิดอะไรขึ้น?”