บทที่ 539 ผู้หญิงสำส่อนน่ากลัวที่เล่นกับความรู้สึกของคนอื่น

เวอเรียนที่เห็นกวินประหม่าเล็กน้อยพูดด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนว่าฉันทำได้ ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นเพื่อนสนิท และเคยช่วยฉันให้ผ่านจากช่วงเวลาที่ยากลำบาก กวินนี่ ฉันรู้สึกขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอได้ช่วยฉันในตอนนั้นจริง ๆ บางทีถ้าไม่มีแรงผลักดันเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอมอบให้ฉัน ฉันอาจจะไม่ลงเอยที่ฮีลตันด้วยซ้ำ โชคชะตาเป็นเรื่องที่น่าสนใจจริง ๆ หากไม่มีการแทรกแซงจากใครสักคนในชีวิต คู่ครองก็อาจจะไม่ได้ลงเอยด้วยกัน”

เมื่อกวินมองดูเวอเรียน เธอก็เริ่มอิจฉามากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่เธอพูดว่า “เวอเรียน ฉันอิจฉาเธอจริง ๆ ฉันรู้ว่าทั้งคุณอาและเธอต่างรักกัน แต่บางครั้งฉันก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า ฉันโชคร้ายจริง ๆ หรือเปล่าที่ไม่เคยพบใครที่ใช่สำหรับฉันเลย ฉันคิดว่ายานิพูดถูก เพราะว่าฉันเคยล้อเล่นกับความรู้สึกคนอื่น ตอนนี้ความรู้สึกของฉันเลยถูกล้อเล่นคืน มันเป็นกรรม”

เวอเรียนจับมือเธอและปลอบเธอ “ไม่มีทาง กวินนี่ เธอจะเจอความรักที่เป็นของเธอ บางทีอาจจะยังไม่ถึงเวลาของเธอ และมันจะมาถึงในไม่ช้าก็เร็ว แต่ตราบเท่าที่เธอยินดีที่จะรอมันก็จะปรากฏตัว”

“งั้น… เธอคิดว่ายานิไม่ใช่คนที่ฉันควรรักเหรอ?”

เวอเรียนสูดหายใจลึก ๆ อย่างเงียบเชียบแล้วพูดว่า “เธออยากฟังความจริงหรือเปล่า?”

“ความจริงอย่างเห็นได้ชัด”

เวอเรียนเลิกคิ้วเล็กน้อย และพูดอย่างตรงไปตรงมา “ฉันรู้สึกว่าพวกเธอไม่คู่เหมาะกันตั้งแต่แรก ฉันไม่สามารถบอกเธอได้ว่าทำไม แต่บางทีนี่อาจเป็นเพียงสัญชาตญาณของฉันในฐานะคนที่เฝ้ามอง อาจเป็นเพราะความรู้สึกของยานิที่มีต่อแซมรุนแรงมากทำให้เขาละเลยทุกอย่างบนโลกยกเว้นเธอ กวินนี่มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะจับหัวใจของเขาได้ เวลาที่เธอพบกับเขามันไม่ถูกต้อง สถานการณ์ก็ไม่ถูกต้อง และแม้แต่เป้าหมายของเธอก็ไม่ถูกต้อง ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ เขาจะไม่มีวันมีความรู้สึกต่อเธอเลย”

น้ำตาค่อย ๆ ไหลจากดวงตาทั้งสองของกวิน เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่เธอพูด “แต่… แต่เวอเรียนครั้งนี้ฉันคิดว่าฉันตกหลุมรักเขาจริง ๆ แม้ว่าเขาจะไม่เคยทำอะไรเพื่อฉัน แต่ฉันก็ปล่อยเขาไปไม่ได้เลย ความสัมพันธ์นี้รู้สึกแตกต่างไปจากความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ที่ฉันเคยมีทั้งหมด ตอนที่ฉันเลิกกับเขา ฉันคิดว่าฉันจะเสียใจเพียงไม่นาน และหลังจากเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองด้วยวันหยุดพักผ่อนแล้ว ฉันก็จะไม่รู้สึกเศร้าอีกต่อไป อย่างไรก็ตามแม้เวลาจะผ่านไปนาน ฉันก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามถึงเขา ฉันให้ความสนใจกับเขาอย่างใกล้ชิดแม้กระทั่งตอนที่เขาอยู่กับแซมก็ตาม”

“กวินนี่ ฉันเข้าใจเธอนะ แต่…”

“เธอคิดว่าฉันหน้าไม่อายหรือมากกว่านั้น แล้วโกรธที่ฉันทำอย่างนั้นเหรอ? อย่างไรก็ตามสิ่งสำคัญคือ ความรักนั้นไม่มีเหตุผล ฉันไม่ต้องการที่จะตกหลุมรักเขาเช่นกัน เพราะฉันรู้ว่าฉันไม่มีความสำคัญต่อยานิเลย แต่ฉันแค่ไม่สามารถช่วยตัวเองจากการเป็นห่วงเขาได้เท่านั้นเอง”

เวอเรียนเอื้อมมือไปกอดเธอโดยไม่มีคำพูดใด ในขณะที่ลูบหลังผอมบางของเธอ

ในเวลาเช่นนี้กอดจากเพื่อนมีประโยชน์มากกว่าคำแนะนำ

“เธอจะทำได้กวินนี่ เธอจะได้พบผู้ชายที่ดีกว่าซึ่งรักและห่วงใยเธอ”

ฮีลตันกลับมาหลังจากนั้นไม่นานในขณะที่เขาพูด “ทุกอย่างจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี แพทย์และพยาบาลจะย้ายยานิไปที่หอผู้ป่วยในภายหลัง”

กวินกล่าวอย่างสงบ “ขอบคุณค่ะ คุณอา”

“เธอขอบคุณฉันเรื่องอะไร? แม้ว่าฉันจะไม่ต้องการสอนเธอ แต่เธอควรมีความชัดเจนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เธอมีร่วมกันกับยานิ เขาอาจจะเข้ารับการรักษานานกว่าหนึ่งสัปดาห์ เธอจะดูแลเขาไปตลอดทั้งสัปดาห์หรือเปล่า?”

เวอเรียนแอบดึงแขนเสื้อของฮีลตันบอกใบ้ให้เขาหยุดสอนกวิน อย่างไรก็ตาม ผู้ชายอย่างฮีลตันต่างจากผู้หญิงที่เห็นอกเห็นใจคนอื่นแบบเวอเรียนอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาทั้งคู่ต่างเป็นคนที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงในแง่ของบุคลิกภาพ

“ฉัน…”

“มันโอเค ถ้าเธอจะอยู่ที่นี่เพื่อดูแลเขา แต่เธอต้องชัดเจนว่าเธอเป็นใครสำหรับเขา เธอกำลังจะดูแลยานิในฐานะแฟนเก่าของเขาเหรอ? เพื่อนของเขา? หรือบางทีคนคั่นเวลา?”

ฮีลตันเกือบจะพ่นคำว่า 'รับหน้าที่แทนแฟน' ขณะที่เวอเรียนจ้องไปที่ใบหน้าของกวินซึ่งค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีซีด เธอบีบแขนของฮีลตันทันที

ชายคนนี้ ไม่รู้วิธีปลอบโยนคนอื่นด้วยหรือไง?

กวินรู้สึกพังทลายเล็กน้อย ขณะที่เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ฉัน… ฉันจะคิดให้รอบคอบ”

“ในเมื่อตอนนี้ยานิสบายดีแล้ว ฉันจะกลับบ้านกับน้าของเธอ ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะ”

กวินตอบกลับ “ได้ค่ะ”

เวอเรียนพูดไม่ออก