บทที่ 557 หัวใจผมจะเจ็บ

พวกเขาจูบกันอย่างดูดดื่มภายใต้ความมืดมิดที่ปกคลุม เซรีนไม่รู้ว่าตัวเองเอาความกล้ามาจากไหนในตอนที่เธอถอดชุดเกราะของวิลสัน

ชายหนุ่มจับมือซุกซนของเธอไว้แน่น เพื่อหยุดเธอในทันที ขณะที่เขาจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีเข้มที่เร่าร้อนของเขา เขาบอกว่า "ผมไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว ตัวผมสกปรก"

"ฉันไม่ถือค่ะ"

วิลสันจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความรัก ในขณะที่เขายิ้มและพูดว่า “ตื่นเต้นไหม?”

เซรีนหน้าแดงเมื่อเขาล้อเธอ เธอถอนมือออกอย่างลนลานและพูดว่า “ไม่!”

ปฏิกิริยาดังกล่าวพิสูจน์ว่าเธอได้ซ่อนความตั้งใจของเธอไว้

เธอรีบออกจากอ้อมกอดของวิลสัน เพื่อที่ว่าเขาจะได้ไม่ล้อเธอต่ออีก หลังจากนั้นวิลสันก็เดินเข้าไปในห้องน้ำทันที

หลังจากที่ชายหนุ่มอาบน้ำแล้ว เซรีนก็ถามอย่างระมัดระวัง “แล้วคืนนี้ฉันขอนอนที่นี่ได้ไหม?”

เธอนอนอยู่ในห้องของเขาขณะที่เขาไม่อยู่ อย่างไรก็ตาม เขากลับมาแล้ว และถ้าเขาไม่ตกลงที่จะคืนดีกับเธอ เธอจะต้องได้รับความยินยอมจากเขาเพื่ออยู่ที่นี่

วิลสันตกตะลึง ขณะที่กำลังทำให้ผมสั้นของเขาแห้ง เขาก็พูดว่า "ถ้าคุณไม่นอนที่นี่ คุณจะไปนอนห้องของผู้ชายอื่นเหรอ?"

"เปล่า"

ถึงคราวของเซรีนที่ต้องตกตะลึงบ้าง หลังจากที่เธอหลุดจากภวังค์ ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายด้วยความสุขใจขณะที่เธอพูดว่า “งั้นเรากลับมาคบกันแล้วใช่ไหมคะ?”

วิลสันยิ้มและโยนผ้าเช็ดตัวไปข้าง ๆ ก่อนที่จะก้าวเข้ามาหาเธอด้วยขาเรียวยาวของเขา จากนั้นเขาก็อุ้มเธอไปที่เตียง

“ผมเต็มใจให้การกระทำของผมพูดแทนมากกว่า คุณคิดว่าไง?”

ดวงตาของเซรีนส่องประกายขณะที่เธออยู่ในอ้อมกอดของวิลสัน ตราบเท่าที่เธออยู่กับวิลสัน ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี

“ก็ คุณบอกว่าจะส่งฉันกลับนอร์ท ซิตี้”

“ที่นี่อันตรายเกินไป และนอกจากนั้นสภาพความเป็นอยู่ก็ย่ำแย่มากเช่นกัน ที่นี่คุณจะไม่สะดวกสบาย”

เซรีนยืนกราน "ถ้าคุณอยู่ที่นี่ได้ ทำไมฉันจะอยู่ไม่ได้ล่ะ?"

วิลสันจ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน ขณะที่เขาให้เธอนั่งลงบนตักของเขา "ผมเป็นผู้ชาย และผมคุ้นเคยกับสภาพความเป็นอยู่พวกนี้แล้ว"

“โจนและรูบี้ก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ถ้าพวกเธอทำได้ ฉันก็ทำได้”

“คุณแตกต่างจากพวกเขา”

เซรีนลดสายตาลง ขณะที่เธอรู้สึกว่าวิลสันประเมินเธอต่ำไป อย่างไรก็ตามเธอยังคิดว่าที่เขาพูดก็เป็นความจริงด้วยเช่นกัน เธอจึงทำปากยื่นและพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อยว่า “ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถเปรียบเทียบกับพวกเธอได้ พวกเธอรู้วิธีการใช้ปืนและวิธีการต่อสู้ ดังนั้นพวกเธอจึงสามารถป้องกันตัวเองได้ ถ้าฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะเป็นภาระเท่านั้น ฉันรู้ ถ้าคุณต้องการส่งฉันกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ จริง ๆ ก็ตามนั้น ฉันจะรอคุณที่นอร์ท ซิตี้ ก็แล้วกัน”

วิลสันรู้สึกเห็นใจเมื่อเห็นท่าทางเศร้าสร้อยของเธอ “ที่ผมหมายถึงคือ ผมไม่สนเรื่องความเป็นอยู่ของรูบี้หรือโจน เพราะว่าพวกเธอไม่ใช่แฟนของผม แต่คุณเป็น และหัวใจของผมจะเจ็บปวดกับคุณ”

ขนตายาวมีเสน่ห์ของเซรีนสั่นสะท้าน จากนั้นเธอก็มองไปยังเขาด้วยแววตาที่มีชีวิตชีวาขึ้น ขณะพูดว่า “คุณไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม? คุณไม่ได้พยายามโน้มน้าวให้ฉันกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ ด้วยการพูดแบบนั้นใช่ไหม? คุณจะมาหาฉันหลังจากที่ฉันกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ แล้วใช่ไหมคะ?”

เธอรัวคำถามเป็นชุดในลมหายใจเดียว ขณะที่วิลสันจับหลังผอมบางของเธอด้วยมืออันใหญ่โตของเขา เขาหัวเราะเล็กน้อยและตอบอย่างอดทน “ผมจะไป แล้วผมก็ไม่ได้กำลังโกหกคุณด้วย”

“ถ้าอย่างนั้น คุณสัญญากับฉันว่าจะไม่โกหกฉันอีกได้ไหมคะ?”

“ได้ครับ ผมจะไม่โกหกคุณอีก”

ผู้หญิงคนนั้นโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขา และกอดคอเขาไว้แน่น