บทที่ 558 คู่รักผาสุก – เธอคือคู่หมั้นของผม

เซรีนสามารถกินได้เยอะ เพราะเธอมีความอยากอาหารที่ดีและน้ำตาลในเลือดกำลังต่ำ

วิลสันนำซาลาเปานึ่งสองอันให้เธอ แต่เซรีนก็ลูบท้องของเธออย่างเคอะเขินเล็กน้อยหลังจากที่เธอกินมันแล้ว "ฉันยังหิวอยู่เลย"

เขารู้ว่ามันจะเกิดขึ้น

วิลสันพยายามที่จะนำ 'ติ่มซำ' และข้าวต้มลูกเดือยมาให้เซรีนหลังจากที่เขาทานอาหารเช้าเสร็จ แต่ป้าโรงอาหารจับเขาไว้ และหยุดเขา

ป้าโรงอาหารที่ฐานมินสก์เป็นคนประหลาด เธอไม่กลัววิลสัน และเธอไม่ชอบให้มีอาหารเหลือทิ้ง

แม้ว่าจะเป็นนิสัยที่น่ายกย่อง แต่เธอก็ไม่ควรปล่อยให้คนอดอยาก

ป้าโรงอาหารมองวิลสันแปลก ๆ ขณะที่เธอถามว่า "ฉันคิดว่าคุณทานอาหารเช้าแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณถึงห่ออาหารเยอะแยะนักล่ะ?"

วิลสันตอบเธออย่างตรงไปตรงมาว่า "นี่สำหรับแฟนของผม"

สายตาของป้าโรงอาหารยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ “คุณมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันไม่รู้ว่าคุณตกหลุมรักใคร รูบี้ไล่ตามคุณมาหลายปีแล้ว แต่คุณก็ไม่เคยชอบเธอเลย และเธอก็เป็นคนน่ารักคนหนึ่งด้วย แฟนคุณสวยกว่ารูบี้หรือเปล่า?"

วิลสันตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และคิ้วที่ขมวดเล็กน้อยก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา

“แม้ว่าคุณจะมีแฟนแล้ว เธอสามารถกินอาหารที่คุณเอาไปให้เธอได้หมดหรือเปล่า? พวกผู้หญิงกินไม่เยอะ ฉันแน่ใจว่าอาหารจะต้องเสีย”

วิลสันยังคงพูดไม่ออก

เขาวางอาหารลงด้วยความคับข้องใจ แล้วหยิบซาลาเปาขึ้นมาสองอันแทน “งั้นถ้าผมเอาซาลาเปานึ่งไปสองอันจะได้ไหม?”

"ได้ เอาไป"

...

สุดท้าย วิลสันก็พาเซรีนไปที่โรงอาหาร

ป้าโรงอาหารมองเซรีนซึ่งยืนอยู่ข้างวิลสันด้วยความประหลาดใจ เซรีนเกาะแขนของวิลสัน ขณะที่เธอชี้ไปยังอาหารในตู้เย็นสำหรับตั้งโชว์

“อาเร็ต นี่แฟนคุณจริง ๆ เหรอ?”

เซรีนรู้สึกเขินอาย เธอเป็นจุดสนใจอีกครั้ง เธอจับแขนของวิลสันไว้แน่น และเธอก็เงยหน้าขึ้นมองด้านข้างใบหน้าของเขา

วิลสันพยักหน้าอย่างสงบ เขายอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขากับคนนอก

วิลสันโอบไหล่ของเซรีนแล้วพูดกับป้าโรงอาหารว่า "โดยหลักการแล้ว เธอเป็นคู่หมั้นของผม"

เซรีนหน้าแดง แต่เธอไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มหลังดวงตาที่วาววับของเธอได้

ป้าโรงอาหารพึมพำ “แต่รูบี้สวยกว่านะ”

เซรีนพูดไม่ออก

คำพูดนั้นกระแทกใจเธออย่างแรง!

ขณะที่วิลสันรับจานอาหารของเซรีนจากป้าโรงอาหาร เธออุทานว่า "เธอกินเยอะ แต่ก็ยังผอมมาก ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงแบบเธอที่แม้ว่าเธอจะกินเยอะเท่าไหร่น้ำหนักก็ไม่ขึ้นเลย"

เซรีนหมดคำพูดอีกครั้ง

วิลสันพาเซรีนไปที่โต๊ะ เซรีนแก้มป่องขณะที่เธอกินอาหารเช้า

จู่ ๆ เซรีนก็พูดขึ้นระหว่างมื้ออาหารของเธอ “ฉันอิ่มแล้ว ไปกันเถอะ”

วิลสันมองดูอาหารที่เหลือในจานของเธอ “คุณอิ่มแล้วจริงเหรอ? ปกติคุณกินเยอะกว่านั้น”

เซรีนพูดว่า "แล้วคุณคิดมากรึเปล่า? ว่าดูแลฉันยากเพราะฉันกินเยอะ?"

วิลสันหัวเราะ เมื่อเขาเห็นสีหน้าไม่พอใจของหญิงสาว “ผมไม่เคยคิดแบบนั้น ผมรักผู้หญิงที่กินได้เยอะ”

เซรีนยิ้ม ดวงตาของเธอเหมือนพระจันทร์เสี้ยวขนาดเล็ก "จริงเหรอคะ?"

วิลสันลูบหัวเธออย่างทะนุถนอมในขณะที่เขาพูดอย่างรักใคร่ว่า "กินอาหารให้หมด จะไม่มีใครพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่คุณกินเยอะ"

เซรีนฟังวิลสันราวกับลูกแมวที่เชื่อฟัง และกลืนข้าวต้มลูกเดือยในชามของเขา

หลังจากที่เธอกินเสร็จ วิลสันก็ชี้ไปที่เมล็ดข้าวที่มุมปากของเธอเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เธอเช็ดมันออก อย่างไรก็ตาม เธอไม่สามารถเห็นใบหน้าของเธอได้โดยที่ไม่มีกระจก เธอพยายามเช็ดมันออกแต่ไม่สำเร็จ เธอหาเมล็ดข้าวไม่เจอ

วิลสันเอื้อมมือออกไปหาเธอ และเช็ดเมล็ดพืชที่มุมปากของเธอด้วยปลายนิ้วของเขาอย่างเบามือ

พวกเขาดูสนิทสนมกันมาก วิลสันดูรักเธอมาก

คนที่ผ่านไปมาจะหยุดเท้าของพวกเขาลง และจ้องมองพวกเขาช่วงสั้น ๆ

โจนและรูบี้อยู่ที่โรงอาหารเพื่อรับประทานอาหารเช้าด้วยเช่นกัน โจนสะกิดเพื่อนของเธอ "ดูนั่นสิ"

รูบี้หันศีรษะของเธอและจ้องมองไปที่พวกเขา ดวงตาของเธอหรี่ลงขณะที่เธอส่งเสียงในคออย่างเย็นชา “แม้แต่ตอนนี้พวกเขาก็กำลังอวดความรักของพวกเขากันอยู่!”