บทที่ 580 เซรีนของผม น่ารักมากกว่าเธอ

เซรีนพยายามทำให้ตัวเองตื่นในตอนเที่ยงคืน เธอผงกศีรษะเหมือนนกหัวขวานอยู่ตลอด

เธอเหลือบมองรูบี้ ดูเหมือนว่ารูบี้จะหลับไปแล้ว

แล้วเธอก็ค่อย ๆ แอบออกมาจากเต็นท์

ในตอนนั้น รูบี้ก็ยิ้มแต่เธอก็ยังหลับตาอยู่ ดูเหมือนว่าเซรีนคิดว่าเธอหลับไปแล้วจริง ๆ

ทันใดนั้น วิลสันก็กอดลูกหมีไว้ในอ้อมแขน

ทันทีที่เขาลืมตาขึ้นมา เขาก็เห็นหญิงสาวอยู่ในอ้อมกอดของเขา

"คุณมาทำอะไรที่นี่? แล้วรูบี้หลับไปแล้วเหรอ?"

หญิงสาวมองเขาแล้วถาม "ทำไมคุณไม่ไปหาฉันล่ะ?"

วิลสันขำแล้วตอบ "ถ้าคืนนี้คุณไม่ไปนอนกับรูบี้ ผมคิดว่าเราคงยังไม่หลับกันหรอก"

เซรีนไม่เข้าใจความหมายของเขา เธอจึงถาม "คุณหมายความว่ายังไง?"

วิลสันก้มลงจูบที่ใบหูของเธอ ก่อนจะกระซิบเสียงทุ้มต่ำ "ถ้าคืนนี้คุณอยู่กับผม คุณต้องเหนื่อยเพราะออกกำลังกายกับผม ที่รัก คุณก็รู้นี่ ถ้าคุณไม่รู้สึกเหนื่อย ผมยินดีที่จะทำ..."

ชายหนุ่มเริ่มถอดเสื้อผ้าของเธอออก ด้วยนิ้วมือเรียวยาวของเขา "ผมคิดถึงคุณมาก และไม่รังเกียจที่จะแสดงให้คุณได้เห็น ว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน ด้วยร่างกายของผม"

เซรีนกอดตัวเองโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะมองเขาอย่างลนลาน

"เป็นอะไรไปล่ะ?"

"ฉัน ฉันมีประจำเดือนน่ะ"

วิลสันเลิกคิ้วก่อนจะถอนหายใจ เขากอดเธอแล้วพูด "คุณมีประจำเดือนก่อนที่ผมจะมา แล้วตอนนี้คุณก็ยังมีประจำเดือนตอนที่เราได้เจอกันอีก ผมต้องตรวจสอบแล้วล่ะว่าคุณกำลังโกหกอยู่"

เซรีนหน้าแดงแล้วเงียบ

เธอคงตั้งครรภ์ประมาณสิบเดือน และคงโกหกเขาต่อไปแบบนี้ไม่ได้อีก!

ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมที่จะบอกเขาว่า เธอกำลังตั้งครรภ์...

เธอจึงไม่รู้สึกเหนื่อยหลังจากที่คิดแบบนั้น

เซรีนพิงวิลสัน เธอกระพริบตาราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ วิลสันมองเธอแล้วถาม "คุณไม่เหนื่อยเหรอ ที่รัก?"

เซรีนแอบเล่นนิ้วมือของตัวเองแล้วถามเขา "วิลสัน คุณบอกฉันว่าคุณรักฉัน และยอมรับทุกอย่างในตัวฉันใช่ไหม?"

วิลสันลูบศีรษะของเธอแล้วถาม "ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ถามขึ้นมาล่ะ?"

เซรีนซบหน้าและกอดร่างกายที่อบอุ่นของเขาไว้แน่น "ฉันแค่คิดถึงคุณ ก็แค่นั้น"

ชายหนุ่มลูบที่ด้านหลังศีรษะของเธอแล้วกระซิบ "รูบี้แกล้งคุณหรือเปล่า?"

"เปล่าหรอก เธอไม่ได้เป็นอะไร"

วิลสันเลิกคิ้วแล้วถาม "คุณคิดจริง ๆ เหรอว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร?"

เธอถามเขากลับ "เธอทั้งสวยและรูปร่างเธอก็ดี ถึงเธอจะปากเสีย แต่เธอก็ดีและซื่อสัตย์ ทำไมคุณถึงเลือกฉันแต่ไม่เลือกเธอล่ะ?"