บทที่ 583 ลูกของเรากับฉันรอคุณอยู่

หลังจากเหลือบไปมองที่มัน ทอมป์สันก็อุทานออกมาอย่างตื่นเต้นว่า “ใช่แล้ว! นั่นคือสมุนไพรดินกวางตุ้ง!”

รูบี้สั่ง “เลิกเสียเวลาได้แล้ว! รีบไปทำยาแก้พิษเร็ว!”

เซรีนใจเย็นลงจากความรู้สึกวิตกกังวลอย่างมากก่อนหน้านี้ ในขณะที่เธอพูดว่า “ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้ก่อนหน้านี้ รูบี้”

รูบี้มีสีหน้าปกติ ในขณะที่เธอพูดว่า “เธอไปเจอฝูงหมาป่าเพราะเธอต้องการไปหาสมุนไพรดินกวางตุ้ง ในทางกลับกัน วิลสันได้รับบาดเจ็บเพราะฉัน ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของฉันที่จะช่วยเธอ ถ้าคืนนี้เธอถูกฝูงหมาป่ากิน ฉันคงจะไม่สามารถเผชิญหน้ากับวิลสันได้เมื่อเขาตื่น”

เซรีนลดสายตาของเธอลง กัดริมฝีปากของเธอแล้วพูดว่า “ฉันขอโทษที่ทำให้พวกคุณกังวลเกี่ยวกับฉัน ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรเดินออกไปคนเดียวเพื่อเพิ่มภาระที่พวกคุณมีอยู่แล้ว”

หายากที่รูบี้จะไม่ตำหนิเธอ แต่เธอเพียงมองไปที่เธออย่างใจเย็น เธอกล่าวว่า “อย่าเสี่ยงแบบนั้นอีกในอนาคต เธอแตกต่างจากพวกเรา พื้นฐานของเธอสามารถปกป้องตัวเองได้เพียงเล็กน้อย หรือไม่ได้เลย และเมื่อวิลสันตื่นขึ้นมาและต้องมารู้ว่าเธอถูกฝูงหมาป่ากิน เขาคงเสียใจมาก”

"ฉันขอโทษ ฉันแค่ไม่อยากนั่งอยู่เฉย ๆ ฉันกังวลว่าพวกคุณจะหาคางคกพิษหรือสมุนไพรดินกวางตุ้งไม่เจอ และวิลสันจะตาย…”

น่าประหลาดใจที่รูบี้ไม่รู้สึกรังเกียจ เมื่อเธอมองไปที่เซรีนในขณะที่เธอกำลังร้องไห้ เพราะเธอมักจะรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งเมื่อมีคนร้องไห้

“ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมวิลสันถึงเลือกเธอ”

เซรีนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อมองขึ้นไปที่รูบี้

รูบี้พูดต่อว่า “แม้ว่าเธอจะไม่มีความสามารถในการปกป้องตัวเอง เธอก็ยังสู้เพื่อวิลสันไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม เซรีน ฉันแพ้แล้ว เธอรักวิลสันมากกว่าที่ฉันจะจินตนาการได้”

…

หลังจากที่วิลสันได้รับยาแก้พิษที่ทอมป์สันทำขึ้น สารพิษทั้งหมดก็ถูกถอนในร่างกายของเขา อย่างไรก็ตาม เนื่องจากปริมาณพิษที่ร่างกายของเขาได้รับก่อนหน้านี้ เขายังคงหมดสติอยู่

เนื่องจากเซรีนออกไปข้างนอกมาทั้งวัน และอารมณ์ที่เปลี่ยนไปมาที่เธอเจอ ทำให้ร่างกายของเธอก็รู้สึกเหนื่อยอย่างมากตอนที่เธอผ่อนคลายในที่สุด

เธอนั่งลงข้าง ๆ วิลสัน ในขณะที่เธอเฝ้าดูเขา เธอค่อย ๆ เลื่อนนิ้วที่ขาวและเรียวยาวของเธอตามคิ้วของเขา และลงไปที่สันจมูกของเขา

ในขณะที่เธอจ้องมองไปที่เขา เธอวางคางบนมือทั้งสองข้างในขณะที่หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข

เมื่อรูบี้ต้องการจะนำอาหารไปให้กับเซรีน และในขณะที่เธอกำลังจะเข้าไปในเต็นท์ เธอก็เห็นได้ชัดเจนว่าหล่อนดูโง่แค่ไหน ในขณะที่หล่อนหัวเราะคิกคักกับตัวเองระหว่างที่จ้องมองไปที่วิลสันที่กำลังนอนอยู่บนเตียง

เธอยิ้ม และไม่เข้าไปก้าวก่าย

เซรีนรู้สึกหิว เธอจึงหยิบช็อกโกแลตสองสามชิ้นออกมาจากกระเป๋าของเธอ ก่อนจะแกะห่อกระดาษฟอยล์สีทองแล้วยัดชิ้นหนึ่งเข้าไปในปากของวิลสัน ก่อนจะกินอีกชิ้นด้วยตัวของเธอเอง

ในขณะที่วางคางบนมือทั้งสอง เธอก็จ้องไปที่วิลสัน และพูดว่า “วิลสัน คุณจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่? ฉันมีหลายอย่างที่จะบอกคุณ”

เซรีนอยู่ข้าง ๆ วิลสันจนเธอลืมตาไม่ขึ้นอีกต่อไป เธอผล็อยหลับไปข้างวิลสัน

…

เซรีนอยู่ในความงุนงงในขณะที่เธอหลับ ขณะที่เธอกึ่งหลับ ร่างกายของเธอรู้สึกเหมือนถูกอุ้มขึ้นไปบนเตียงนุ่ม ๆ ด้วยแขนที่แข็งแรงสองข้าง เธอฝังตัวเองในหน้าอกที่อบอุ่น และแข็งแรงของชายหนุ่ม

วิลสันมองไปที่หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา ในขณะที่เธอซุกตัวกับเขาราวกับลูกแมวตัวน้อย

ชายหนุ่มค่อย ๆ ปัดนิ้วไปที่รอยคล้ำรอบดวงตาของเธอ ดูเหมือนว่าเธอจะอยู่ข้าง ๆ เขามาตลอดสองวัน และไม่ค่อยได้นอน

หัวใจของวิลสันเจ็บปวด ในขณะที่เขาก้มหัวลงจูบหน้าผากของเธอ