บทที่ 586 กลับไปที่เคียร์ ริเวอร์ ทาวน์ เพื่อเจอแม่ยายของเขา

เมื่อถึงเวลาที่วิลสันกลับจากองค์กร เซรีนก็อาบน้ำเสร็จแล้ว เธอใช้ผ้าขนหนูสีชมพูพันผมที่เปียกของเธอ ในขณะที่ใบหน้าของเธอแดงเป็นสีชมพูจากความร้อน สีผิวของเธอดูโดดเด่นมากแม้ไม่ได้แต่งหน้า และแม้จะมองใกล้ ๆ ก็ไม่เห็นรูขุมขนบนใบหน้าของเธอเลย เธอดูเหมือนไข่ที่เพิ่งปอกเปลือก และนุ่มนวลมาก

“คุณกลับมาแล้ว”

วิลสันจ้องเขม็งไปที่เธอด้วยดวงตาเข้มของเขา จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหาเธอ และกอดเธอทันที

เซรีนตกตะลึงเล็กน้อยตอนที่ผ้าขนหนูตกลงมาจากศีรษะของเธอ เผยให้เห็นผมเปียกที่ยุ่งเหยิงของเธอ

“อย่าทำอะไรอันตรายเพื่อผมแบบนั้นอีก”

เซรีนไม่สามารถตอบสนองได้ทันเวลา ในขณะที่เธอถาม “ห๊ะ? อันตรายอะไร?”

วิลสันจ้องตรงไปที่เธอในขณะที่เขาพูด “เนื่องจากไปตามหาสมุนไพรดินกวางตุ้ง คุณจึงถูกล้อมรอบด้วยฝูงหมาป่า และถ้ารูบี้มาไม่ทัน คุณรู้หรือไม่ว่าผลลัพธ์ของคุณจะเป็นอย่างไร?”

เซรีนทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย เมื่อสังเกตเห็นท่าทางเข้มงวดของเขาในขณะที่เธอพูดว่า “แต่ฉันแค่นั่งอยู่เฉย ๆ และไม่ทำอะไรเลยไม่ได้ ฉันดูคุณตายไม่ได้ใช่ไหม? ฉันก็อยากทำอะไรเพื่อคุณด้วยเหมือนกัน และถ้ารูบี้ทำได้ ฉันก็ทำได้เช่นกัน”

จากนั้นเซรีนก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “พวกเขาบอกว่าเราไม่เหมาะสมกัน แต่พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาว่าเราเป็นอะไร? ฉันแค่อยากจะพิสูจน์ให้พวกเขาเห็นว่าถ้ารูบี้ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อคุณได้ ฉันก็ทำได้เช่นกัน ฉันรักคุณมากกว่าสิ่งใด และฉันก็ต้องการที่จะคู่ควรกับความรักของคุณเช่นกัน”

ลำคอของวิลสันกระตุกในขณะที่หัวใจของเขาเต้นรัว เขาพูดว่า “ผมไม่ต้องการให้คุณพิสูจน์ตัวเองกับผม ทั้งหมดที่ผมต้องการคือให้คุณปลอดภัย และอยู่ข้าง ๆ ผม”

เซรีนกัดริมฝีปากของเธอ ในขณะที่เธอตอบว่า “ฉันรู้ว่าฉันไร้ประโยชน์ เพราะฉันไปหาสมุนไพรดินกวางตุ้งเพื่อช่วยคุณตามทางของฉันเอง แต่ฉันก็ได้รับการช่วยเหลือจากรูบี้แทน”

วิลสันเอื้อมมือออกไป และกอดหญิงสาวในอ้อมแขนของเขาแน่นในขณะที่เขาพูด “คุณกล้าหาญมาก และน่าทึ่งมาก ๆ ด้วย”

เมื่อได้ยินคำชมของเขา เซรีนก็หรี่ตาโตของเธออย่างมีความสุขก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างร่าเริง เธอพูดว่า “จริงเหรอ? ความจริง ฉันก็รู้สึกว่าฉันยอดเยี่ยมเหมือนกัน รู้ไหม ฉันไม่กลัวเลยแม้แต่น้อยตอนที่ฉันถูกฝูงหมาป่าจู่โจม แม้ว่ารูบี้จะไม่ปรากฏตัวเพื่อช่วยฉัน ฉันก็สามารถฆ่าหมาป่าพวกนั้นได้ด้วยมือเปล่าของฉันเอง”

เมื่อวิลสันฟังหญิงสาวในอ้อมแขนของเขาโอ้อวดเกี่ยวกับตัวเอง หัวใจของเขาก็เจ็บปวด เธอจะต้องรู้สึกกลัวอย่างมากตอนที่เธอถูกฝูงหมาป่าจู่โจม

อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังคงนำสมุนไพรดินกวางตุ้งกลับมาแม้ว่าเธอจะอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น

ผู้หญิงของเขาช่างกล้าหาญจริง ๆ

สายตาของวิลสันเริ่มอ่อนโยนขึ้น ในขณะที่เขามองไปที่เธอในขณะที่ฟังผู้หญิงพึมพำอยู่ข้างหูของเขาอย่างอดทน

อย่างไรก็ตาม หลังจากพูดคุยกันอยู่นานพอสมควร เซรีนก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง และพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจว่า “ความจริงก็คือ ฉันไม่ได้ยอดเยี่ยมขนาดนั้น ตอนที่ฉันลื่นไถลไปบนหิมะ ฉันเห็นว่าเข่าของฉันฟกช้ำตอนที่ฉันอาบน้ำก่อนหน้านี้”

ชายหนุ่มอุ้มเธอขึ้นจากตักของเขาไปที่เตียง และพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า “ขอผมดูหน่อย”

ชายหนุ่มม้วนขากางเกงของเธอด้วยมืออันใหญ่ของเขา

มีแผลฟกช้ำที่หัวเข่าของหญิงสาว

วิลสันขมวดคิ้ว และพูดว่า “ผมจะไปเอายาทาแก้ฟกช้ำจากห้องพยาบาล”

โจนกำลังจะกลับไปที่ห้องของเธอ และเลิกงานตอนที่วิลสันมาถึงห้องพยาบาล

"คุณมาทำอะไรที่นี่?"

“ผมมาเอายา”

โจนถามว่า “ยาอะไร?”

“ยาแก้รอยฟกช้ำ”

โจนจ้องไปที่เขาด้วยท่าทางหยอกล้อก่อนจะพูดว่า “คุณไปทำอะไรกับลูกสาวของคนอื่นงั้นเหรอ?”

วิลสันตอบว่า “... หยุดความคิดเพี้ยน ๆ ของคุณเถอะ เข่าของเซรีนฟกช้ำ”

โจนหัวเราะหนักขึ้นในขณะที่เธอพูดว่า “โอ้ คุณพูดว่าเข่าของเธอช้ำงั้นเหรอ? คุณเป็นคนทำหรือเปล่า?”

วิลสันพูดไม่ออก

เขาไม่สนใจหญิงสาวโดยสิ้นเชิง!

หลังจากที่วิลสันนำยากลับมาแล้ว เขาก็วางขาของเซรีนไว้บนตักของเขา และเริ่มทาครีมที่หัวเข่าของเธอด้วยมืออันใหญ่ของเขา

เซรีนจับไหล่ทั้งสองข้างของเขาด้วยมือของเธอ ในขณะที่เธอพูดว่า “เบา ๆ นะขอร้อง มันเจ็บ"