บทที่ 589 ชื่นชมเธอตลอดชีวิตของเธอเพื่อปกป้องเธอจากความกังวล

ทั้งวิลสันและเซรีนต่างผล็อยหลับไปบนเตียง

พ่อแม่ของซีรีนค่อย ๆ เปิดประตูอย่างเงียบ ๆ และมองไปที่พวกเขา

พวกเขากำลังกระซิบกันอยู่ด้านนอกประตู

แม่ของเซรีนพูดว่า “มันเป็นความผิดของคุณ ดูว่าคุณตีพวกเขาน่ากลัวขนาดไหน คุณจะทำอย่างไรถ้าเขาฟ้องคุณ?

พ่อของเซรีนตอบว่า “ถ้าเขากล้าฟ้องฉัน ฉันก็จะฟ้องเขาที่แย่งลูกสาวของฉันไป!”

แม่ของเซรีนโต้กลับไปที่เขา “ฮึ่ม ลูกสาวของคุณเป็นมนุษย์ ไม่ใช่วัตถุ ใครจะสามารถแย่งลูกสาวของเราไปได้โดยที่เธอไม่ยินยอม?”

พ่อของเซรีนตอบว่า “ฉันไม่สน เขาแย่งลูกสาวของฉันไป ดังนั้นช่างเป็นการตีเพียงแค่เล็กน้อยใช่ไหม?”

แม่ของเซรีนมองไปที่พวกเขาทั้งสองคนในห้อง และสังเกตเห็นบาดแผลของวิลสันที่น่ากลัวขนาดไหนบนหลังของเขา

“ดูสิว่าคุณตีลูกเขยในอนาคตของเราอย่างโหดร้ายแค่ไหน ลูกสาวของเราจะเป็นคนที่เจ็บปวดเพราะเขา”

พ่อของเซรีนพูดไม่ออก

พ่อของเซรีนชี้นิ้วไปที่ตัวเองแล้วพูดว่า “... ฉันเหรอ? คุณเปลี่ยนใจได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร? คุณเพิ่งจะสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของผู้ชายคนนั้น และตอนนี้คุณกำลังเข้าข้างคนนอกที่แย่งลูกสาวของเราไปงั้นเหรอ?”

แม่ของเซรีนจ้องไปที่เขา และพูดว่า “คุณไม่ได้บอกให้ฉันยอมรับเขางั้นเหรอ? ฉันคิดออกแล้ว เซรีนตั้งท้องแล้ว และเนื่องจากเด็กไม่สามารถทำแท้งได้ และพวกเขาทั้งคู่ต่างก็รักกัน ดังนั้นสิ่งที่เซรีนทำได้คือแต่งงานกับเขา ตราบใดที่เขาพิสูจน์ได้ว่าเขาไม่มีข้อผูกมัดกับอดีตภรรยาของเขาแล้ว ฉันก็ยอมรับเขาได้”

พ่อของเซรีนกล่าวว่า “ผู้หญิงเปลี่ยนใจเร็วกว่าที่จะพลิกหน้าหนังสือเสียอีก”

…

วิลสันตื่นขึ้นมาในตอนเย็น เขามองไปที่ผู้หญิงที่นอนอยู่ข้าง ๆ เขา และอยากจะเอื้อมมือไปอุ้มเธอขึ้นเตียง

เซรีนก็ตื่นขึ้นจากการเคลื่อนไหวของเขา เธอขยี้ตาแล้วพูดว่า “คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง วิลสัน? ยังเจ็บอยู่ไหม?”

เห็นได้ชัดว่าหลังของเขายังคงเจ็บอยู่ อย่างไรก็ตาม เมื่อวิลสันมองดูใบหน้าที่บวมเล็กน้อยของเซรีน เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ใบหน้าของเธอถูกตบโดยแม่ของเธอ ไม่ต้องพูดถึง เขาจำได้เลือนลางก่อนที่เขาจะสลบไปว่าเซรีนทนจากการโดนตีที่หลังของเธอ

วิลสันกอดเธอแล้วพูดว่า “ขอผมดูหลังของคุณหน่อย”

เซรีนหน้าแดงเล็กน้อยในขณะที่เธอพูดว่า “มันไม่เจ็บเลย ฉันสบายดี คุณทนมามากมายและฉันทนโดนตีเพียงแค่ครั้งเดียว ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ…"

“เราต่างกัน ผมเป็นผู้ชาย"

วิลสันหัวแข็งมาก และเซรีนก็ไม่มีทางเลือกนอกจากหันหลังของเธอให้เขา และถอดเสื้อของเธอออก

วิลสันสังเกตเห็นรอยแดงบนแผ่นหลังที่อ่อนนุ่มของเธอ

“ส่งครีมของคุณให้ผมหน่อย”

เซรีนส่งครีมไปให้เขาอย่างเชื่อฟัง และวิลสันก็เริ่มช่วยทาครีมบนหลังของเธอ แม้ว่าทั้งคู่จะเคยทำเรื่องที่สนิทสนมกันมาก่อนนับครั้งไม่ถ้วน แต่เซรีนก็ยังคงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับเรื่องนี้

“เฮ้ เสร็จหรือยัง?”

เธออยากจะใส่เสื้อผ้ากลับคืน เนื่องจากเธอเห็นว่ามันแปลก ๆ ที่เธอเปลือยกายอยู่ต่อหน้าวิลสัน ในขณะที่เขามองอยู่

ดวงตาของวิลสันเป็นประกายในขณะที่เขาก้มหัวลงจูบที่คอของเธอก่อนจะหยิบเสื้อผ้าของเธอ และช่วยเธอสวมมัน

ก็อก ก็อก ก็อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นในขณะที่เสียงเย็นชาของแม่ของเซรีนผ่านประตูเข้ามา เธอพูดว่า “อาหารเย็นพร้อมแล้ว ถ้าพวกแกไม่อยากหิว แกก็ออกมากินได้”

เซรีนและวิลสันมองหน้ากัน

เซรีนกระซิบกับเขาว่า “อย่าออกไปเลย ฉันจำได้ว่าฉันเก็บขนมไว้ในห้อง ไว้ค่อยกินขนมด้วยกันทีหลัง ถ้าเราออกไปกินข้าวข้างนอก เราอาจจะเริ่มทะเลาะกับพ่อแม่ของฉันอีกครั้ง เราจะทำอย่างไรหากพวกเขาเริ่มตีเราอีกครั้ง?”

อย่างไรก็ตาม วิลสันเห็นว่าท่าทางขี้ขลาดของเธอดูน่ารักราวกับหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย

"ไม่มีทาง เนื่องจากพวกเขาเรียกเราไปกินข้าว ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกเขาจะยอมรับความจริงที่ว่าเราอยู่ด้วยกันแล้ว”