บทที่ 588 คุ้มค่าที่จะฝากชีวิตของเธอไว้กับเขา

เซรีนรวบรวมกำลังเพื่ออุ้มวิลสันขึ้นไปบนโซฟา

เมื่อสังเกตเห็นท่าทางที่น่าสงสารของลูกสาวของเธอ แม่ของเซรีนก็อดไม่ได้ในขณะที่เธอพูดออกมาอย่างเย็นชาว่า “พาเขาเข้าไปในห้อง”

ดวงตาของเซรีนยังคงเต็มไปด้วยน้ำตา ในขณะที่เธอมองไปที่แม่ของเธอด้วยความประหลาดใจ

แม่ของเซรีนขมวดคิ้วในขณะที่เธอพูดว่า “แกยังจะมัวอืดอาดอยู่ตรงนั่นเพื่ออะไร? แกทั้งคู่กำลังวางแผนที่จะกวนใจพ่อของแกกับฉัน โดยปล่อยให้เขาอยู่ในห้องนั่งเล่นงั้นเหรอ?”

"โอ้ โอ้"

เซรีนไม่เข้าใจความหมายของแม่ของเธอในเวลานั้น ในขณะที่เธอพยายามประคับประคองตัวเอง ในขณะที่อุ้มวิลสันอย่างสุดกำลัง เมื่อสังเกตเห็นว่าเธอกำลังดิ้นรนเพื่อพาเขาเข้าไปข้างใน แม้ว่าแม่ของเซรีนจะไม่เต็มใจอย่างมาก แต่เธอก็ยังคงช่วยเซรีนอุ้มเขา

เซรีนมองแม่ของเธออย่างซาบซึ้งใจ

เมื่อทั้งเซรีนและแม่ของเธอเข้ามาถึงเตียง แม่ของเซรีนก็โยนวิลสันลงบนเตียงอย่างลวก ๆ

เซรีนกังวลว่าวิลสันจะลื่นล้ม ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะเตือนแม่ของเธอว่า “แม่ ช่วยอ่อนโยนหน่อยได้ไหม? เขาได้รับบาดเจ็บนะ!”

“ยัยตัวแสบ แกยังไม่ได้แต่งงาน แต่แกกำลังข้ามเส้นแล้วนะ!”

แม่ของเซรีนดึงหูของเซรีน

เซรีนยังคงนิ่งเงียบ ในขณะที่เธอร้องไห้

เนื่องจากแม่ของเซรีนทนดูพวกเขาไม่ได้ เธอจึงปล่อยพวกเขาไว้ตามลำพัง หลังจากที่เซรีนปิดประตู เธอไปดูตู้ของเธอเพื่อหาชุดปฐมพยาบาล

เนื่องจากเธอเป็นหมอ เธอจึงมักเก็บชุดปฐมพยาบาลไว้ในห้องของเธอเสมอ มียามากมายที่เก็บไว้ในนั้น

หลังจากที่เซรีนคว้าชุดปฐมพยาบาล เธอก็หยิบยาที่จำเป็นสำหรับการรักษาบาดแผลของเขา และถอดเสื้อสีขาวที่เปื้อนเลือดของวิลสันออก

เธอได้เห็นบาดแผลที่น่ากลัวมามากมายในฐานะหมอ อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอมองไปที่แผ่นหลังที่เปื้อนเลือดของวิลสัน หัวใจของเธอก็เจ็บปวด ในขณะที่น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาของเธออย่างช้า ๆ

เซรีนเริ่มต้นด้วยการฆ่าเชื้อที่มือของเธอ และฆ่าเชื้อที่บาดแผลของเขา เนื่องจากแอลกอฮอล์ที่ใช้ฆ่าเชื้อบาดแผลของเขา มันแสบจนทำให้วิลสันตื่นขึ้น

หน้าผากของชายหนุ่มเต็มไปด้วยเหงื่อ และท่าทางในตอนนี้ของเขาดูรุ่งริ่ง และอ่อนแรง อย่างไรก็ตามนั่นไม่ได้ส่งผลต่อความหล่อเหลา และความสง่างามของเขา

เธอพยายามทำให้อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ในขณะที่ทาครีมลงบนบาดแผลของวิลสัน อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มยังคงหดตัวกลับด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

วิลสันมักจะไม่ใส่กับความเจ็บปวด อย่างไรก็ตาม ด้วยการขมวดคิ้ว สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าเขารู้สึกเจ็บปวดมากเพียงใด

เซรีนกัดริมฝีปากของเธอในขณะที่เธอพูดว่า “ขอโทษ”

วิลสันจ้องไปที่เธอ และหัวเราะเบา ๆ เขาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ทำไมคุณถึงขอโทษผมล่ะ?”

“ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน คุณก็คงไม่ถูกพ่อของฉันทำร้ายถึงขนาดนี้”

“ผมไม่ชอบตอนที่คุณขอโทษผม ตอนนี้ผมอยากฟังคุณบอกว่ารักผมมากกว่าที่จะขอโทษผม บางทีนั่นอาจบรรเทาความเจ็บปวดจากบาดแผลของผมได้”

เซรีนไม่สามารถกลั้นน้ำตาของเธอได้อีกต่อไปในขณะที่คอของเธอแน่นขึ้น เธอพูดว่า “ทำไมคุณถึงยังล้อเล่นในเวลาแบบนี้ได้อีก?”

“ทำไมคุณถึงไม่ถามผมว่าทำไมแทนล่ะ?” วิลสันยกมือขึ้นเพื่อช่วยเช็ดน้ำตาของหญิงสาว

เซรีนถามในขณะที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น “ทำไม?”

ชายหนุ่มยิ้มด้วยความรักอย่างสุดซึ้งในขณะที่เขาพูด “เพราะมันจะไม่เจ็บถ้าหัวใจของผมยังรู้สึกหวานอยู่”