บทที่ 602 คุณต้องการอะไร ผมต้องการคุณ

ในตอนเย็น วิลสันอยู่แบบนั้นทั้งวันโดยที่ไม่ได้ทานอะไร

รูบี้กับทอมป์สันจะไปเจอ ฟรอส เบลนคืนนี้ มันเป็นเวลาอาหารเย็นแล้ว เธอเข้าไปในห้องผู้ป่วย เพื่อบอกให้วิลสันมาทานอาหาร

รูบี้เคาะประตูแล้วพูด "อาเร็ต คุณจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ ไม่เป็นไรหรอกที่คุณอยากอยู่ข้างเซรีน แต่เธอได้รับสารอาหารผ่านทางสายน้ำเกลือ แต่คุณบาดเจ็บและมีแผล เดี๋ยวคุณก็เป็นลมหรอก ถ้าคุณอยากจะล้างแค้นให้เซรีน มันจะดีที่สุดถ้าคุณออกมากินข้าวกับพวกเรา"

รูบี้เข้าใจว่าวิลสันเป็นคนดื้อ เธอคิดว่าวิลสันอาจไม่ฟังเธอ แต่เขาก็ออกมาภายในสองนาทีให้หลัง เขานั่งลงบนโต๊ะและเตรียมตัวทานข้าว

รูบี้กับทอมป์สันมองเขาด้วยความประหลาดใจ

ทอมป์สันยิ้มแล้วพูด "ฉันดีใจนะที่นายกลับมามีสติ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ ก็คือนายต้องกินให้เยอะ ๆ เพื่อรักษาพลังงานไว้ เรายังมีสงครามต้องสู้อีก"

รูบี้ส่งจานให้วิลสัน "สิ่งที่พวกเขากำลังเป็นอยู่ตอนนี้ และคุณต้องยอมรับว่าคุณต้องปกป้องเซรีนและประเทศแซด ภาระที่คุณแบกไว้บนไหล่นั้นมันหนักมาก คุณต้องปรับความคิดว่านั่นคือคุณ ไม่ใช่สติปัญญาของคุณ"

แม้ว่าวิลสันจะไม่ได้พูดอะไร ดูเหมือนว่าเขายังได้ยินสิ่งที่ทอมป์สันกับรูบี้พูดอยู่

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว วิลสันไม่ได้รีบกลับไปที่ห้องผู้ป่วย เขานั่งอยู่บนบันไดตรงประตู และทำความสะอาดปืนของเขา

รูบี้นั่งลงข้างเขาแล้วพูด "ดูเหมือนว่าคุณตัดสินใจแล้วว่าจะแก้แค้นให้เซรีน"

ดวงตาของวิลสันเย็นชา "ไม่ใช่แค่เซรีนหรอก แต่ผมจะแก้แค้นให้พ่อแม่ของผมด้วย"

รูบี้ตกใจ "พ่อแม่ของคุณเหรอ? สตีเฟ่นฆ่าพ่อแม่ของคุณ..."

วิลสันหันมามองรูบี้ "คุณยังจำได้หรือเปล่า ที่ผมเคยบอกคุณเรื่องรองผู้บัญชาการ? รองผู้บัญชาการเมื่อหลายปีก่อนก็คือพ่อของผมเอง เขาถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศและถูกสตีเฟ่นฆ่า สตีเฟ่นไม่ปล่อยแม่ของผมไป เขายิงแม่ต่อหน้าผม"

"ฉันไม่รู้เลย สตีเฟ่นปิดเครื่องนี้ไว้อย่างมิดชิด เราเข้าร่วมองค์กรตอนที่พวกเรายังเด็ก เราก็เลยไม่รู้ความจริง สตีเฟ่นนี่เลวจริง ๆ เขาฆ่าพ่อแม่ของคุณและเลี้ยงคุณมา เขาเลี้ยงคุณให้เป็นคู่แค้น และตอนนี้เขาก็ตามล่าคุณ คน ๆ นี้ช่างเลวทรามจริง ๆ"

"ผมจะไม่ปล่อยให้เขาได้ในสิ่งที่เขาต้องการ"

รูบี้กำหมัดให้วิลสัน "เราไม่ใช่แค่ร่วมทำสงครามด้วยกัน แต่เรายังเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทอมป์สันกับฉันจะต่อสู้เคียงข้างคุณ"

ในที่สุดวิลสันก็ยิ้ม เขากำหมัดและชนกับหมัดของรูบี้

"เซรีนกับผมคงตายไปแล้ว ถ้าคุณกับทอมป์สันไม่ได้มาช่วยเอาไว้ ขอบคุณนะที่ช่วยผม"

รูบี้ขมวดคิ้วแล้วพูด "ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลย ตอนที่คุณช่วยฉันเอาไว้จากสุสานใต้ดินนั่น"

คืนนั้น รูบี้กับทอมป์สันไปที่ปราสาทอีสวู้ด

พวกเขาเพิ่งลงจากรถ เมื่อมีคลื่นพายุเฮอริเคน พัดมาครอบครอบคลุมบนเส้นขอบฟ้าของปราสาท อีส วู้ด รูบี้กับทอมป์สันมองขึ้นไปข้างบนพร้อมกัน เฮลิคอปเตอร์กำลังบินลงจอด

ทอมป์สันพูด "ฟรอส เบลน นี่ตรงต่อเวลามากเลยนะ"

เมื่อเฮลิคอปเตอร์จอดแล้ว ผู้ชายสองคนก็ก้าวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์

ผู้ชายตัวสูงคือ ฟรอส เบลน ความเยือกเย็นและความแข็งแกร่งเปล่งออกมาจากตัวเขา แม้ว่าใบหน้าของเขาจะหล่อเหลา แต่ก็มีสัญญาณว่า 'อย่าเข้ามาใกล้ฉัน' เขียนอยู่ทั่วร่างกายของเขา มีผู้หญิงแค่ไม่กี่คนบนโลกใบนี้ที่จะกล้าเข้าใกล้เขา

วิลสันก็แผ่ความเย็นชาออกมาเหมือนกัน แต่เขาแตกต่างจาก ฟรอส เบลน วิลสันนั้นมีความอ่อนโยนและนึกถึงคนอื่น แต่ของ ฟรอส เบลนไม่มี

เขายังไม่มีความน่าสนใจ เมื่อพวกเขาอยู่บนเตียง

ผู้ชายแบบนั้นแค่มองได้จากระยะไกล เขาเหมือนพระเจ้าที่อยู่บนแท่นบูชามานานแล้ว โดยที่ไม่มายุ่งเกี่ยวกับโลกมนุษย์ และไม่รู้ว่าจะสร้างความสัมพันธ์ยังไง

ไม่ใช่แค่นั้น ดูเหมือนว่า ฟรอส เบลนไม่ต้องการมีความสัมพันธ์ใด