บทที่ 605 กำจัดสตีเฟ่น

เช้าวันต่อมา รูบี้ไปที่ห้องทดลอง เพื่อเรียกหนุ่ม ๆ มาทานอาหารเช้า

"ถึงพวกคุณจะอยากทำการทดลองกันต่อ แต่พวกคุณก็ต้องกินอะไรกันก่อนไหม?"

ทอมป์สันลุกขึ้นมาอย่างซึมกะทือ เขาโบกมือแล้วพูด "ผมนอนหลับในห้องทดลองนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว เอวผมเกือบหักหลังจากที่นอนไปแค่คืนเดียว"

"แล้วคุณได้นอนไปบ้างหรือยังวิลสัน? ไปล้างหน้าแล้วไปนอนสักพักเถอะ อีกอย่าง ฉันก็มีเรื่องต้องคุยกับพวกคุณ"

วิลสันรู้ว่ารูบี้หมายถึงเรื่องสตีเฟ่น เขาถอดถุงมือออก แล้วออกไปจากห้องทดลองหลังจากที่ล้างมือแล้ว

วิลสันไปเยี่ยมเซรีนที่ห้อง ก่อนจะไปที่โต๊ะทานข้าว

วิลสันคุยกับเธอทุกวัน เพื่อให้เธอฟื้นขึ้นมา

วิลสันดูแลเซรีน เขาเช็ดใบหน้าและมือที่บอบบางของเธอ ด้วยผ้าชุบน้ำอุ่น

"ที่รัก ผมกำลังค้นคว้ายาถอนพิษ และมันจะสำเร็จเร็ว ๆ นี้ แค่อดทนอีกนิดนะ?"

"หลังจากที่คุณฟื้นขึ้นมาแล้ว และมดลูกของคุณอาการดีขึ้น เราจะแต่งงานและมีลูกกันอีกนะ"

"คุณไม่ชอบเด็กเหรอ? เราจะมีลูกกี่คนก็ได้เท่าที่คุณต้องการ ดีไหม?"

วิลสันเช็ดมือให้เธอด้วยผ้าชุบน้ำอุ่น เขาจูบมือเธอก่อนจะวางไว้ใต้ผ้าห่ม

ชายหนุ่มจูบหน้าผากเซรีน ก่อนจะลุกออกไป

วิลสันมองใบหน้าที่บอบบางของหญิงสาวแล้วถาม "ที่รัก ผมคิดถึงคุณจริง ๆ คุณฟื้นขึ้นมาแล้วมองผมหน่อยได้ไหม?"

แต่หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงยังคงหลับตา ริมฝีปากของเธอเผยอ แต่เธอก็ไม่มีการตอบสนอง

เซรีนรู้สึกตัวตอนที่พวกเขาเอาไมโครชิพออก

มันรู้สึกเหมือนกับว่าเธออยู่ในความฝัน

ในฝันนั้นรู้สึกเหมือนจริง แต่มันก็ยังไม่เป็นความจริง

เซรีนเข้ามาจากหน้าประตู ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก ด้วยรอยยิ้มของวิลสันที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ

เซรีนตื่นเต้นมาก เธออยากจะวิ่งเข้าไปหาเขา "วิลสัน!"

แต่วิลสันก็ไม่เห็นหรือได้ยินเธอ ที่นั่นดูเหมือนกับพรมแดนที่มองไม่เห็น เธอเคาะกำแพงพร้อมทั้งตะโกนไปที่วิลสัน และโบกมือให้เขา แต่เขาก็ไม่เห็นเธอเลย

เซรีนกังวลมาก เธอใช้ร่างกายเล็ก ๆ ของเธอเคาะไปที่กำแพงหลายครั้ง แต่มันก็ไม่ได้ผล