บทที่ 604 พัฒนายาถอนพิษ

เป็นผู้หญิงที่เชื่อฟัง...

รูบี้รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมา

'บ้าสิ ให้เชื่อฟังเขาเนี่ยนะ!'

ทอมป์สันขับรถกลับไปที่คฤหาสน์เมาท์ โฮป ของรูบี้

รูบี้นั่งอยู่บนที่นั่งผู้โดยสาร เธอรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิม เมื่อนึกถึงคำพูดของเบลน เธอเปิดกระจกรถ และสายลมเย็นก็พัดผ่านใบหน้าของเธอ ความกังวลและอารมณ์หงุดหงิดของเธอก็เริ่มดีขึ้น

ทอมป์สันพูดตลกกับเธอ เมื่อเขาเห็นว่าเธอเหมือนเด็กที่เป็นโรคสมาธิสั้น "รูบี้ ผมเป็นคู่หูคุณมาหลายปี ผมไม่เคยเห็นคุณโกรธเพราะฝ่ายตรงข้ามเลยนะ คุณตกหลุมรักเบลน หลังจากที่นอนกับเขาคืนเดียวเลยเหรอ?"

"คุณนี่มันเฮงซวยจริง!"

เธอหน้าแดงเพราะความโกรธ และเธอก็เกือบจะทนไม่ได้ ทุกครั้งที่พูดถึงฟรอส เบลน ทำให้มีผลกระทบกับรูบี้

"คุณเห็นด้วยกับฟรอส เบลน หรือเปล่า? คุณไม่ให้ผมไปยุ่งกับแผนการของคุณ ผมเลยไม่ได้ออกไป"

รูบี้พึมพำเสียงเบา "เราตกลงกันแล้ว"

ความประหลาดใจฉายอยู่ในแววตาของทอมป์สัน "คุณไปเสนออะไรให้เขาล่ะ? คำตอบของเขาน่าพอใจหรือเปล่า?"

รูบี้มองทอมป์สัน ฟรอส เบลนนั้นท้าทายกับการรับมือ แต่ทอมป์สันคิดว่านั่นเป็นข้อตกลงอย่างสันติวิธีเหรอ?

"ถ้าคุณรู้ว่าฉันเสียสละอะไร..." รูบี้หยุดพูดแล้วกลืนคำพูดที่อยากบอกเขา

แต่เธอก็บอกใครไม่ได้ เกี่ยวกับเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้น! แล้วอีกอย่าง เธอจะรอดชีวิตอยู่ในสังคมแบบนั้นได้ยังไง?

ดวงตาของทอมป์สันเป็นประกาย เขามองเธออย่างชั่วร้าย "คุณเสียสละความสวยของคุณเหรอ?"

"เป็นไปไม่ได้หรอก!" รูบี้รู้ว่าเธอแสดงออกมากเกินไป เธอกลืนน้ำลายแล้วพูด "ฉันแค่สัญญากับเขา ว่าหลังจากที่เรากำจัดสตีเฟ่นแล้ว วิลสันจะให้องค์กรเซ็นสัญญาสงบศึก ระหว่างประเทศแซดกับประเทศอาร์ 100 ปี"

เงื่อนไขนี้ดึงดูดใจ และจริงใจพอที่ทอมป์สันจะไม่สงสัย

"ผู้ชายคนนั้นมีความต้องการ มันดูไม่เข้าท่าเลย คุณวิ่งตามเขาไป แต่เขาก็ไม่ได้เอาเปรียบคุณเลยเหรอ? เป็นสุภาพบุรุษจังนะ!"

สุภาพบุรุษงั้นเหรอ?

ถ้า ฟรอส เบลนเป็นสุภาพบุรุษ ก็คงไม่มีคนเลวอยู่บนโลกใบนี้แล้ว

รูบี้เม้มปาก "ฉันดูแกล้งง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?

ทอมป์สันยักไหล่ "ไม่เลย"

บนเฮลิคอปเตอร์ ระหว่างทางกลับไปประเทศอาร์

โอล เคถามขึ้นมา "ผู้บัญชาการครับ เราจะร่วมมือกับคนพวกนั้น กำจัดสตีเฟ่นจริง ๆ เหรอครับ?"