บทที่ 607 ฮีลตัน ฟัดด์ร่วมต่อสู้

เมื่อฮีลตันมาถึงประเทศแซด เขาก็ไปพบวิลสัน

หลังจากที่ส่งอาวุธให้พวกเขาแล้ว วิลสันก็พาฮีลตันไปที่คฤหาสน์เมาท์ โฮป ของรูบี้

"การเดินทางเป็นยังไงบ้าง?" วิลสันถามฮีลตัน

ฮีลตันตอบ "ฉันเห็นการ์ดบางคนขององค์กรไลท์ลาดตระเวนอยู่ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทุกอย่างจัดการไว้แล้ว"

วิลสันแตะแขนฮีลตันแล้วมองเขา "ฉันขอโทษด้วย ที่ทำให้นายต้องเจอเรื่องแบบนั้น แต่ก็ขอบคุณนะ"

ฮีลตันหัวเราะ "ฉันทำเรื่องอันตรายให้นายมาเยอะ และฉันก็ไม่เคยได้รับคำ 'ขอบคุณ' ทำไมต้องเป็นตอนนี้ล่ะ?"

วิลสันส่ายหน้า "ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน นายไม่ได้โสดอีกแล้วนะ นายมีภรรยาและลูกสองคนกำลังรอนายอยู่ ฉันสิ้นหวังเพราะไม่มีอาวุธ ไม่อย่างนั้น ฉันก็คงไม่ขอให้นายช่วย"

ฮีลตันแซวเขา "ในเมื่อนายรู้ว่า ฉันมีลูกกับภรรยาต้องเลี้ยงดู นายไม่ต้องพูดขอบคุณ ฉันหรอก แค่เพิ่มเลขศูนย์ข้างหลังตัวเลข เป็นค่าจ้างให้ฉันก็พอ"

วิลสันยิ้ม เขารู้สึกมีความสุขมากขึ้น และรู้สึกผิดน้อยลง เมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้น "ได้สิ"

เมื่อพวกเขามาถึงคฤหาสน์เมาท์ โฮป ฮีลตันมองไปรอบ ๆ แล้วพูด "ตอนที่ฉันมาถึงประเทศแซด ฉันเห็นว่าทั้งประเทศอยู่ภายใต้กฎอัยการศึก ด้วยอำนาจขององค์กรไลท์ ฉันคิดว่าพวกเขาจะรู้เรื่องนี้เร็ว ๆ นี้"

"นายพูดถูก พวกเขามีสายลับอยู่ทุกที่ ถ้าเราออกไปตอนนี้ พวกเขาจะเห็นเราได้ง่าย เราต้องเร่งมือแล้ว"

เมื่อพวกเขาลงจากรถ ฮีลตันก็ถาม "นายบอกว่าตอนนี้ฉันไม่เหมือนเดิมแล้ว นายก็คงเหมือนกัน นายยังไม่แต่งงานกับเซรีนเหรอ? นายยังจะทำงานอันตรายแบบนี้อยู่อีกเหรอ?"

เมื่อพูดชื่อของเซรีน ดวงตาของวิลสันก็หม่นหมอง "เมื่อเรากำจัดสตีเฟ่นได้แล้ว และองค์กรไลท์กับประเทศแซดจะมีความสัมพันธ์ที่มั่นคง ฉันจะพาเซรีนกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านของพวกเราอย่างสงบ ฉันจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีกแล้ว"

"เซรีนก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?" ฮีลตันไม่คิดว่าวิลสันจะพาเซรีนมาอยู่ในที่อันตรายแบบนี้

วิลสันอธิบาย "สตีเฟ่นลักพาตัวเธอไป เธอถูกเปลี่ยนให้เป็นนักฆ่าหุ่นเชิด เราเพิ่งไปช่วยเธอมา แต่เธอก็ยังไม่ได้สติ เรากำลังทำการทดสอบยาที่อาจช่วยให้เธอฟื้นขึ้นมาได้ แต่ก็คงอีกนาน ผลยังไม่ค่อยคืบหน้าเท่าไหร่"

ฮีลตันไม่ค่อยเห็นด้านนี้ของวิลสัน เขาแตะแขนวิลสัน แล้วปลอบเขา "ทุกอย่างจะดีขึ้น เซรีนกระตือรือร้นเหมือนกระต่าย เธอยังกระตือรือร้นกว่า เจลลี่ บีนอีก เธอคงไม่นอนบนเตียงไปตลอดหรอก"

เมื่อคิดว่าเซรีนเป็นคนร่าเริง แววตาของวิลสันก็อ่อนโยนลง เขายิ้มแล้วพูด "ใช่แล้วล่ะ แล้วเธอก็ยังสวยด้วย ตอนนี้เธอยังนอนติดเตียงอยู่ ฉันไม่มีใครให้คุยด้วย เลยยังไม่ชินกับความเงียบนี้"

เมื่อพวกเขาเข้ามาในคฤหาสน์ วิลสันก็แนะนำฮีลตันให้กับรูบี้และทอมป์สัน พวกเขาคุยหยอกล้อกันแล้วนั่งลง แล้วโทรศัพท์ของฮีลตันก็ดังขึ้นมา

เวอเรียนโทรมา

ฮีลตันยิ้มอย่างสุภาพแล้วขอตัว "ขอโทษนะครับ ผมต้องรับสายนี้"

รูบี้มองเงาของฮีลตันที่อยู่ตรงระเบียง และเลิกคิ้ว "เขาดูคุ้น ๆ นะ"

วิลสันจิบน้ำแล้วค่อย ๆ พูด "คุณเคยสู้กับเขามาก่อน เมื่อห้าปีที่แล้ว ที่อีส ดั้กเช่อร์"

"อะไรนะ?! เขาก็เป็นนักฆ่าเหมือนกันเหรอ?"

"ใช่ แต่เขาก็เกษียณมาหลายปีแล้ว และไม่ค่อยปรากฏตัว เขาขายอาวุธเป็นบางครั้งถ้าเขารู้สึกเบื่อ"