บทที่ 61 โอบกอดเธอไว้แน่น

"สองหมื่นเหรียญ! นี่คือราคาที่ดีที่สุดที่ฉันสามารถให้คุณได้!"

แม่ของ จอนนี่ กำลังต่อรองราคากับผู้ค้ามนุษย์ที่ลักพาตัว เวอเรียน เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่ไม่สามารถตกลงกันได้

พ่อค้าคนนั้นส่ายหัว "คุณป้า! เด็กผู้หญิงคนนี้มีค่าแค่สองหมื่นเหรียญเหรอ? อย่างน้อยต้องสามหมื่นเหรียญ! ไม่งั้นฉันจะต้องขาดทุนเพราะมาไกลขนาดนี้"

จอนนี่ จ้องมองไปที่เวอเรียน ที่อยู่ในบ้านด้วยสายตาที่ลุกโชน เขากลัวว่าพ่อค้ามนุษย์จะเปลี่ยนใจและปฏิเสธที่จะขายเด็กผู้หญิงคนนี้ให้กับพวกเขา เขาจับมือและเขย่าแขนแม่ของเขาแล้วพูดว่า "แม่ ๆ ดูเธอสิ เธอสวยมาก!จ่ายให้เขาสามหมื่นเหรียญเถอะ! ถ้าเธอแต่งงานกับผม ภรรยาของผมจะเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมืองนี้!"

หญิงชราเห็นว่าจอนนี่ ไม่สามารถละสายตาจากเวอเรียนได้ และดูเหมือนว่าเขาจะชอบเธอมาก พวกเขากัดฟันทำข้อตกลงด้วยเงินสามหมื่นเหรียญ

พ่อค้ามนุษย์จากไปหลังจากได้รับเงินของพวกเขา จอนนี่พุ่งเข้ามาในบ้าน เขากำข้อเท้าเล็ก ๆ ที่เรียว และขาวของ เวอเรียน ไว้แน่น และดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขนของเขา เวอเรียนตกใจมากจนใบหน้าของเธอซีด เธอตะโกนว่า "ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าคุณกล้าแตะต้องตัวฉัน ฉันจะกัดลิ้นตัวเอง และฆ่าตัวตาย!"

จอนนี่ถึงกับผงะเขาพูดว่า "อย่านะ อย่าทำเลยนะ พวกเราซื้อคุณมาในราคาตั้งสามหมื่นเหรียญ! หากคุณตาย ผมจะหาใครกำเนิดลูกให้ผม"

เวอเรียน คิดว่าจอนนี่ดูโง่เล็กน้อย เธอจ้องมองเขาอย่างหวาดกลัว เธอกลืนน้ำลายและพยายามหลอกล่อเขาด้วยความหวาดกลัว “คุณซื้อฉันมาแล้ว คุณต้องปลดเชือกให้ฉันก่อน”

"ไม่! ผู้หญิงอย่างคุณพยายามหนีมาตลอด! ผมแก้ให้คุณไม่ได้! จนกว่าคุณจะให้ลูกกับผม และผมจะปล่อยคุณเอง!"

เวอเรียนรู้สึกไม่สบาย และความหนาวเย็นก็พัดเข้ามาหาเธอ เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นว่า "ฉัน ... ฉันจะไม่หนี แต่ฉันรู้สึกไม่สบายจริงๆ ... คุณช่วยปลดฉันให้หน่อยได้ไหม"

จอนนี่ สงสารเธอขณะที่เขาเฝ้าดูผิวที่บอบบางและอ่อนโยนของเธอฉีกและมีเลือดออกจากการถูกมัดด้วยเชือก คราบเลือดเริ่มกระจาย เมื่อเขาเริ่มคลายเชือกให้เธอแม่ของจอนนี่ก็รีบเข้ามาในบ้านจากข้างนอก "อย่าปลดเชือกเธอออกไป! เธอเพิ่งมาถึง และเธอต้องวางแผนที่จะหนีแน่ ๆ!"

ท่าทีของจอนนี่เปลี่ยนไป เขายิ้มให้กับเวอเรียน แล้วพูดว่า "ผมจะไม่แก้ให้คุณ เว้นแต่คุณจะนอนกับผมในคืนนี้!"

เวอเรียนกลัวมากจนเป็นลม

เป็นเรื่องปกติที่เธอจะเป็นลม เพราะไม่ได้กินหรือดื่มในช่วงสามวันที่ผ่านมา ยิ่งกว่านั้นเธออยู่ในสภาพที่ตื่นตระหนกและหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา หญิงชราสั่งจอนนี่ และพูดว่า "เอาขนมปังนึ่งและน้ำมาให้เธอ อย่าให้เธออดตายเด็กผู้หญิงคนนี้ฉันปบ่อยให้เธอตายไม่ได้ ฉันกำลังรอให้เธอนำหลานที่น่ารัก และอ้วนท้วมมาให้ฉัน! "

เวอเรียน อยู่ในอาการงุนงง เธอรู้สึกว่ามีคนเอาอาหารและน้ำเข้าปาก ในขณะที่เธอเพิ่งฟื้นคืนสติเธอรู้สึกว่าคนที่ให้อาหารเธอดูเงอะงะ และน่ารังเกียจซึ่งทำให้เธอนั้นอาเจียนออกมา ใบหน้าของเธอซีดและแดง จอนนี่กับแม่ของเขากลัวเพราะคิดว่าพวกเขาซื้อคนป่วยมา

จอนนี่ ดึงเสื้อของแม่ “แม่ เธอจะตายไหม”

"ไม่ แม่ไม่คิดอย่างนั้น แม่คิดว่าคงเป็นเพราะเธอไม่ได้กินอะไรมาสองสามวัน! ดูแลเธอให้ดี แม่จะไปทำโจ๊กมาให้ จะดีกว่านี้หากเราไม่ซื้อคนป่วยมา

หลังจากที่หญิงชราจากไป ร่างกายที่แข็งแรงของจอนนี่ก็นั่งอยู่ข้างเตียงอิฐ เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่สวยงามและผิวขาวของเวอเรียน มือที่หยาบกร้านสีดำของเขาเริ่มสัมผัสเธอ เวอเรียนพึ่งตัวเองด้วยสติเล็กน้อยผลักดันและต่อต้านเขา เธอไม่สามารถสู้กับจอนนี่ได้ เขาเริ่มฉีกเสื้อของเธอ เมื่อเขาเริ่มหมดความอดทน การหายใจของเขาก็หนักขึ้นและหนักขึ้น

เวอเรียน รู้สึกแย่มาก เธอเกือบจะอาเจียน “ไอ้โสโครก! ออกไป... อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!"

"เธอเป็นเมียของฉันแล้วทำไมฉันแตะต้องเธอไม่ได้! เธอยังต้องมีลูกให้ฉัน!"

จอนนี่ จึงกระโดดขึ้นไปนั่งบนตัวเธออย่างแรง และต้องการจะข่มขืนเวอเรียน เธออ่อนแอเกินไปและเธอไม่สามารถต้านทานเขาได้ สิ่งต่าง ๆ ที่เขาทำมันช่างระยำ เธอหลับตา และเธอทำได้แค่รอให้เขาใช้ประโยชน์จากเธอ เมื่อจอนนี่กำลังจะแตะต้องตัวเธอ แม่ของเขารีบวิ่งเข้าไปในบ้านและตะโกนว่า "ตำรวจอยู่ที่นี่! ย้ายเธอไปที่ห้องใต้ดินของเรา!"

จอนนี่ตื่นตระหนกเมื่อได้ยินว่าตำรวจมาที่นี่ เขาก็ลากเวอเรียน ไปที่ห้องใต้ดินทันที!

หนาว...

ความเย็นยะเยือก วิ่งผ่านเข้าไปในทุกส่วนของร่างกายเธอ

เธอต้องการร้องขอความช่วยเหลือ แต่เมื่อเธอเปิดปากเธอก็รู้ว่าไม่มีเสียงใด ๆ ออกมาจากปากของเธอ เธอทำได้เพียงแค่กรีดร้องอย่างแผ่วเบา แต่เสียงของเธอก็หายไปในห้องใต้ดินที่ปิดสนิท

…