บทที่ 62 คลีนิกบนภูเขา

คลินิกแห่งหนึ่งในพื้นที่ภูเขา

เวอเรียน นอนหลับไปกว่าสิบชั่วโมง และตื่นขึ้นมาด้วยความหิวโหย

เมื่อเธอตื่นขึ้นดวงตาของเธอจ้องมองจากผนังสีขาวที่สะท้อนแสงรอบตัวเธอ

เธอจ้องมองไปที่เพดานสีขาวราวกับหิมะอย่างว่างเปล่า และจิตใต้สำนึกของเธอถามด้วยเสียงต่ำ "ที่นี่ ... ?"

‘นี่มันสวรรค์เหรอ? เธอตายเร็วขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?’

ขณะที่เธอหายใจ เธอได้กลิ่นลมหายใจที่คุ้นเคยของชายหนุ่มที่อยู่ข้างตัวเธอ ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของเธอสั่นไหว และเธอก็มองลงไป เธอเห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อกันลมสีดำ

ก่อนที่สมองของเธอจะตอบสนองอย่างเต็มที่ เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยที่นุ่มลึก เขาบอกกับเธอว่า "คุณอยู่ในคลินิกแห่งหนึ่งบนภูเขา คุณมีไข้ต่ำ ๆ และคุณไม่ได้กินอะไรมานานกว่า 48 ชั่วโมง คุณถึงหมดแรงจนเป็นลมหมดสติไป"

จู่ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าก็ใกล้เข้ามาและทันใดนั้น

ฮีลตัน ฟัดด์... ?!

หัวใจของเธอเต้นอย่างรุนแรงราวกับว่ามันกำลังจะกระโดดออกไป

ฮีลตัน ไม่สนใจสีหน้าตกใจของเธอ เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดและป้อนน้ำใส่ปากของเธอด้วยมือที่เรียวยาวขนาดใหญ่ของเขา จากนั้นเขาก็พูดว่า "ดื่มน้ำหน่อย"

เสียงของเขาเหมือนไฟในหิมะ ไม่มีใครบอกได้ว่ามันคือความอบอุ่นหรือเย็นชา แต่มันทำให้เธอสบายใจ เธอจับมือเขาและดื่มน้ำจนสำลัก ฮีลตัน ขมวดคิ้วเล็กน้อยและยื่นมือออกไปตบหลังของเธอเบา ๆ

เธอจ้องมองเขาอย่างเหม่อลอยและไม่กล้ากระพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว เธอกลัวว่า ฮีลตัน จะหายไปเมื่อเธอกระพริบตา

“ฉันไม่ได้อยู่ในห้องใต้ดินหรอกเหรอหรือฉัน ... ฉันฝันไป?”

ลมหายใจ และการแสดงออกของเขาดูเหมือนจริงต่อหน้าเธอ มันทำให้เธอรู้สึกอยากร้องไห้

หลังจากประสบกับเหตุการณ์ที่มืดมนและน่ากลัวครั้งนี้ เธอยังคงหวาดกลัวแม้ว่าเธอจะมีจิตใจที่เข้มแข็งและกล้าหาญมากกว่าเด็กผู้หญิงทั่วไป แต่เธอก็รู้สึกหวาดกลัวในช่วงเวลาที่สิ้นหวังที่สุดของเธอ เธอต้องการจะพึ่งพาใครสักคนและ ฮีลตันก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างมาก

ฮีลตัน ก้มหัวลงและจ้องไปที่เธอ เขาขดนิ้วยาวขึ้นและปัดหน้าผากของเธอ "คุณยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?"

เธอไม่ตอบสนองสักครู่ เธอรู้สึกมึนงง ขณะที่เธอตื่นขึ้นมา เธอกัดริมฝีปากและจ้องไปที่เขาจากนั้นน้ำตาก็ไหลออกมา

“ฮีลตัน ... ”

จู่ ๆ เธอก็ล้มลงไปในอ้อมแขนของเขา เธอกอดคอเขาแน่น และร้องไห้เหมือนลูกแมวที่ได้รับบาดเจ็บ เธอรู้สึกผิดและน่าสมเพช หัวใจที่ร้องไห้ของฮีลตัน ถูกบดขยี้และละลายไปกับเสียงร้องไห้ของเธอ เขายังรู้สึกปั่นป่วนในใจ ในที่สุดเขาก็ปล่อยมือที่แข็ง และปล่อยผู้หญิงคนนั้นไว้ให้อยู่ในอ้อมแขน มือใหญ่ของเขาปลอบประโลมหญิงสาวที่ตัวสั่นเทา

เธอร้องไห้งอแง เธอทำได้เพียงดูดซับความอบอุ่นจากร่างกายของเขาโดยสัญชาตญาณ แขนสองข้างของเธอโอบรอบคอของเขาแน่นขึ้นจนชายคนนั้นเริ่มพูด "เวอเรียน ผมเพิ่งช่วยคุณไว้ก่อนหน้านี้ และตอนนี้คุณต้องการที่จะฆ่าผมเหรอ?"

เธอตกตะลึงหน้าเธอแดง และคลายการจับที่คอของเขาอย่างรวดเร็ว แต่แขนยาวของเขาก็รีบคว้า เขาจับเอวของเธอและรีบพาเธอกลับเข้าไปในอ้อมแขนของเขา พวกเขาสบตากัน ดวงตาที่ซาบซึ้งของเธอจ้องมองเข้าไปในรูม่านตาของเขาอย่างชัดเจน แววตาของเขาราวกับพายุไต้ฝุ่น ข้างนอกเงียบ แต่ข้างในเป็นกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ราวกับว่ามันพยายามดึงคนเข้ามา

ดวงตาของเขานุ่มนวล และซาบซึ้งกว่าปกติ เวอเรียนอดไม่ได้ที่จะหลับตาลง

หนึ่งวินาทีสองวินาทีสามวินาที…จูบที่เธอจินตนาการก็ไม่ได้เกิดขึ้น

จนกระทั่งเสียงหยอกเย้าของเขาขึ้นพูดขึ้นว่า “รออะไรอยู่?”

เวอเรียน ลืมตาขึ้นทันที เธอเห็นเขามองเธออย่างขี้เล่น เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของเธอ และถามอย่างตั้งใจว่า "อย่าบอกนะว่าคุณกำลังรอให้ผมจูบคุณอยู่"