บทที่ 614 การตามใจคุณเป็นงานที่ผมชอบที่สุดในชีวิตของผม

เซรีนมองไปที่วิลสันด้วยดวงตาคลอ วิลสันไม่สามารถบอกเธอได้ว่าพวกเขาไม่มีลูกแล้ว

“ลูกสบายดี ไม่ต้องห่วง”

วิลสันจะเก็บมันเป็นความลับจนกว่าเซรีนจะหายดี เธอยิ้มเมื่อเธอได้ยินคำพูดของวิลสัน “ฉันรู้ว่าลูกของเราจะต้องไม่เป็นไร”

วิลสันกอดเธอ “ผมขอโทษที่ผมไม่ได้ปกป้องพวกคุณทั้งสองคน”

“ใครจะไปรู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นล่ะ? ยิ่งกว่านั้น ฉันหมดสติไปตั้งหลายวัน มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นมากมาย ตั้งแต่นั้นมาใช่ไหม?”

วิลสันอธิบายว่าเขาได้ทะเลาะกับสตีเฟ่น สตีเฟ่นเป็นพ่อทูนหัวของเขา ดังนั้นเซรีนรู้ว่าเขาจะต้องรู้สึกแย่แน่ ๆ

“ฉันไม่คิดว่าสตีเฟ่นจะชั่วร้ายขนาดนี้ วิลสัน ฉันรู้ว่าคุณจะต้องรู้สึกแย่กับการทะเลาะกับสตีเฟ่น แต่คุณยังมีลูกกับฉัน” เธอจับมือเขา แล้ววางมันลงบนท้องของเธอ

วิลสันจ้องเขม็งไปที่เธอ ในขณะที่ความรู้สึกใจสลายผุดขึ้นในหัวใจของเขา ถ้าเซรีนรู้ว่าลูกจากไปแล้ว เธอจะต้องรู้สึกใจสลายอย่างมาก

วิลสันฝืนยิ้ม ในขณะที่เขากอดเธออีกครั้ง และพูดว่า "ผมมีคุณ และนั่นก็เพียงพอแล้ว ตราบใดที่คุณอยู่กับผมอย่างปลอดภัย ผมก็พอใจแล้ว"

เซรีนยิ้ม “ถ้าคุณเศร้า คุณต้องบอกให้ฉันรู้นะ ฉันช่วยแบ่งเบาให้คุณได้”

“ผมไม่เศร้า ตอนนี้คุณฟื้นแล้ว ดังนั้นผมมีความสุขมาก”

เซรีนเอนตัวไปที่เขา ในขณะที่เธอเหยียดแขนขา “ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว? ฉันรู้สึกอ่อนล้ามาก”

“คุณหลับไปเกือบครึ่งเดือนแล้ว ถ้าคุณยังไม่ตื่นอีก ผมจะเป็นบ้าแล้ว”

เซรีนหัวเราะ “แต่ถ้าคุณเป็นบ้า ก็ไม่มีใครเหลือเพื่อช่วยฉัน และฉันก็ยังหลับอยู่”

วิลสันคิดว่าเมื่อเซรีนตื่นขึ้น เธอจะตำหนิเขา และเกลียดเขา หรือแม้กระทั่งอยากจะเลิกกับเขา อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดว่าเธอจะปลอบเขาแทน เขาก็ยิ่งรู้สึกผิด

"เซรีน"

"คะ?"

วิลสันกอดเธออีกครั้ง เขาซุกหน้าลงที่คอของเธอ และพูดว่า “ให้ผมจัดการเรื่องที่เหลือที่นี่ก่อนนะ แล้วเราจะกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ ผมจะไม่ทิ้งคุณ และผมจะไม่ทำงานที่อันตรายอีก คุณชอบเด็ก ๆ ดังนั้นเราจะมีลูกกันเยอะ ๆ ถ้าคุณอยากกินปลาส้ม ผมก็จะทำให้คุณกินทุกวันเลย ฟังดูเป็นไง?”

เซรีนตกใจ เธอไม่คิดว่าวิลสันจะทิ้งงานของเขาเพื่อเธอ เธอมองไปที่วิลสันอย่างลังเล และถามว่า “แต่ถ้าคุณทิ้งสิ่งที่คุณชอบ คุณจะไม่มีความสุขหรือเปล่า? ฉันไม่อยากให้คุณไม่มีความสุขเพราะฉัน”

งานอะไร? ใครจะต้องการงานที่อันตรายแบบนี้กัน? เขาไม่ได้เป็นอิสระ แต่อำนาจของสตีเฟ่นถูกทำลายลงแล้ว เขารักษาการแทนตำแหน่งผู้นำองค์กรไลท์ เขาไม่สนใจว่าใครจะมารับช่วงต่อตำแหน่งนั้นไป เขาเพียงต้องการใช้ชีวิตอย่างปกติสุขกับผู้หญิงที่เขารักเท่านั้น

วิลสันมองไปที่เธอด้วยความรัก ในขณะที่เขาสัมผัสใบหน้าของเธอ “แม้ว่าผมจะไม่ทำงานนี้ ผมก็ยังสามารถเป็นหมอได้ ผมจะกลายเป็นคนไม่ดีถ้าทำให้คุณรอ และเป็นห่วงผม งานที่ผมชอบคือทำให้คุณมีความสุข”

เซรีนเริ่มร้องไห้ “ทำไมคุณถึงทำดีกับฉันขนาดนี้? คุณจะตามใจฉันมากเกินไปแล้ว” เธอปาดน้ำตาของเธอ

วิลสันจูบเธอ "การตามใจคุณคือ สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของผม"

เซรีนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างหวาน ๆ ตอนที่ท้องของเธอร้อง เธอหน้าแดงด้วยความเขินอาย “ฉันไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว ฉันหิวมาก ฉันกินวัวได้ทั้งตัวเลยตอนนี้”

วิลสันสั่งอาหารให้เธอ และอาหารทั้งหมดเป็นอาหารที่เซรีนชอบ เขาไม่อนุญาตให้เธอกินอาหารที่มีน้ำมัน ดังนั้นพวกเขาจึงมีเพียงโจ๊กเนื้อกับผักเท่านั้น

เมื่อเซรีนกินอิ่มแล้ว เธอก็นอนลงบนเตียงของเธอ และมองไปรอบ ๆ “วิลสัน เราอยู่ที่ไหนกันเหรอ?”