บทที่ 628 คุณโกหกฉันอีกแล้วนะ ฮีลตัน

ในตอนเย็น เวอเรียนกำลังทำอาหารกับป้าเฮดี้อยู่ในครัว เจลลี่ บีนรีบถือโทรศัพท์ของเวอเรียนเข้ามาในห้องครัว

"มอนตี้ น้าเซรีนอยากคุยวีดีโอคอลกับพวกเราค่ะ!"

เจลลี่ บีนรับสายวีดีโอคอลไปแล้ว และเห็นว่ามีภาพของเซรีนปรากฏบนหน้าจอแล้ว

"ผ่านมาสักพักแล้วนะ เซรีน ทำไมไม่ชวนฉันออกไปข้างนอกด้วยล่ะ?"

จากปลายสาย เซรีนกำลังนั่งไขว่ห้างบนโซฟา มีหน้าต่างบานใหญ่อยู่ถัดจากเธอ มีแสงจากตะวันบ่ายคล้อยส่องผ่านมา เวอเรียนคิดว่ามันไม่เหมือนว่าเธออยู่บ้าน เธอเลิกคิ้วแล้วถามด้วยความสงสัย "นี่เธออยู่ที่ไหนน่ะ?"

เซรีนหัวเราะคิกคักแล้วตอบ "ฉันอยู่ที่บ้าน แต่เป็นบ้านของวิลสันที่ประเทศแซด"

"ประเทศแซด? วิลสันกับเธอไปเที่ยวไกลถึงประเทศแซดเลยเหรอ? พระเจ้า ทำไมไม่บอกฉัน? อ้อ ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้ ฮีลตันก็เดินทางไปทำงานที่ประเทศแซดในตอนนั้น และเขาบอกว่าไปพักที่บ้านของวิลสันด้วย"

"หา? แต่ฉันไม่เห็นท่านประธานฟัดด์เลยนะ?"

เวอเรียนตกใจ "จริงเหรอ?"

ฮีลตันโกหกเธอเหรอ?

"แต่มีหลายอย่างเกิดขึ้นกับฉันก่อนหน้านั้น ฉันไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังยังไงดี"

เวอเรียนเห็นว่าเซรีนน้ำหนักลดลง แก้มของเธอหายไป และใบหน้าของเธอเรียวขึ้น เวอเรียนจึงถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันบอกได้เลยว่า ที่ผ่านมาเธอเจอปัญหาหนักหลายเรื่อง ดูจากน้ำหนักของเธอที่ลดลง และหน้าตาเธอก็ไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน ประเทศแซดมันไกลและแปลกสำหรับเธอเหรอ?"

"ก็ไม่นะ ฉันคิดว่าประเทศแซด ก็คล้ายกับเมือง นอร์ท ซิตี้ นะ ฉันรู้สึกว่าสุขภาพไม่ค่อยดี และมีหลายเรื่องเกิดขึ้นกับฉัน ฉันป่วยหนักมาสักพักนึงด้วย"

เวอเรียนเป็นห่วง "หา? แล้วตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม?"

เซรีนหัวเราะคิกคักแล้วตอบ "ตอนนี้สบายดีแล้ว ดูสิว่าฉันร่าเริงแค่ไหน และวิลสันก็ให้ฉันกินเยอะเหมือนหมู ฉันจะต้องอ้วนแน่"

"แล้วเธอจะกลับมาที่เมืองนอร์ท ซิตี้ เมื่อไหร่? ฉันไม่ได้เจอเธอนานแล้วนะ"

"เราจะกลับไปเมืองนอร์ท ซิตี้ หลังจากวิลสันเสร็จงานที่นี่แล้ว"

เวอเรียนต้องกลับไปทำอาหารต่อ เธอจึงบอก "ฉันต้องไปแล้วเซรีน ไว้จะโทรหาเธอทีหลัง ถ้าคืนนี้ฉันว่างนะ ฉันกำลังทำอาหารเย็นอยู่ ตอนนี้ค่อนข้างยุ่งน่ะ"

"ได้สิ"

ประเทศแซด

วิลสันถือถาดผลไม้เดินเข้ามาเธอ หลังจากที่เธอวางสายแล้ว เขานั่งลงข้างเธอแล้วถาม "คุณคุยกับใครเหรอ?"

"ฉันเพิ่งคุยวีดีโอคอลกับเวอเรียน"

วิลสันมองเธอ "ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่ง เลยไม่มีเวลาอยู่กับคุณ คุณคงเบื่อที่ต้องอยู่ที่นี่คนเดียว และผมหวังว่าจะส่งคุณกลับไปเมืองนอร์ท ซิตี้ได้ แต่ผมก็เป็นห่วงสุขภาพของคุณด้วย"

เซรีนส่ายหน้าแล้วกอดวิลสัน ก่อนจะคลอเคลียเขาเหมือนลูกแมว "ฉันคงรู้สึกแย่ ถ้ากลับไปเมืองนอร์ท ซิตี้ โดยไม่มีคุณ"

วิลสันกอดเธอแล้วพูด "ผมแค่ห่วงว่าคุณจะเบื่อ พรุ่งนี้ผมหยุดและจะพาคุณออกไปข้างนอก คุณก็ไม่ได้ออกไปไหน หลังจากที่มาอยู่ประเทศแซดนานแล้ว"

"ก็ได้ แต่ฉันไม่ได้ไปรบกวนการทำงานของคุณใช่ไหม?"

"ไม่เลย การที่ได้อยู่กับคุณนั้น สำคัญมากกว่าอย่างอื่นอีก"

เซรีนหน้าแดง เธอกอดคอของวิลสัน "ฉันอยากกินทุเรียน"

มีทุเรียนวางอยู่ในถาด วิลสันไม่ชอบทุเรียน แต่เนื่องจากเซรีนแท้งลูก และเป็นที่รู้กันว่าทุเรียนนั้นดีต่อสุขภาพของผู้หญิง วิลสันจึงซื้อมาให้เธอ

เขาหั่นทุเรียนด้วยส้อมแล้วป้อนให้เธอ เซรีนกินทุเรียนก่อนจะทำท่าทางให้วิลสันเข้ามาใกล้

วิลสันไม่ได้คิดอะไรมาก เซรีนจูบเขาเมื่อเขาเข้ามาใกล้เธอ

เขาจึงได้ลิ้มรสของทุเรียน

วิลสันกลั้นยิ้มแล้วขมวดคิ้ว "จูบของทุเรียนนี่ลืมไม่ลงเลยนะ"

เซรีนหัวเราะซุกซนเหมือนเด็ก แล้วกอดหมอนไปด้วย