บทที่ 632 วิลสันแต่งงานกับฉัน แค่เพราะเอาใจฉัน คุณก็รู้

ขณะที่วิลสันกำลังคุยกับรูบี้ทางโทรศัพท์ เขาก็ดูการกระทำทุกอย่างที่หญิงสาวทำอยู่ในห้องจากระยะใกล้

เมื่อเขาหันหลังไปแค่วินาทีเดียว เขาก็พลาดสิ่งที่เซรีนกำลังทำในเวลาต่อมา เซรีนยืนอยู่บนเก้าอี้ กำลังเอื้อมหยิบของที่อยู่สูง

วิลสันขมวดคิ้วแล้วรีบเข้าไปข้างใน เขาโยนโทรศัพท์ไปด้านข้างโดยที่ยังไม่ได้วางสาย และอุ้มเซรีนลงมาจากเก้าอี้ด้วยแขนเดียว

"คุณทำอะไรน่ะ? ไม่กลัวลื่นตกลงมาหรือไง?"

"ฉันจะหาหนังสือ"

"เล่มไหน? ผมจะไปเอามาให้"

เซรีนชี้ไปที่หนังสือที่เธอสนใจบนชั้นหนังสือ "การ์ตูนเล่มนั้น"

วิลสันตัวสูง เขาไม่จำเป็นต้องใช้เก้าอี้เพื่อหยิบหนังสือ เขาหยิบหนังสือการ์ตูนส่งให้เธอ "ผมบอกรูบี้ให้มาอยู่เป็นเพื่อนคุณพรุ่งนี้ ในเมื่อช่วงนี้ผมก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ คุณก็ให้รูบี้หยิบของและทำอาหารให้คุณ ร่างกายคุณยังไม่ฟื้นตัวดี มันจะแย่นะถ้าคุณลื่นตกลงมา"

เขาได้ยินน้ำเสียงที่โมโหของรูบี้ ดังเข้ามาในโทรศัพท์

"วิลสัน คุณมันเลว! ทำไมคุณไม่ไปตายซะเลยนะ!"

เขาหลับตาแล้วถูใบหูของเขา

ดูเหมือนว่าเขาจะทำพลาด เพราะลืมวางสาย

เมื่อวิลสันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกำลังจะวางสาย เสียงที่โมโหและดุดันของรูบี้ ก็พูดแทรกเข้ามาในนาทีสุดท้าย

"ฉันจะบอกให้นะ วิลสัน จาร์เร็ต ฉันจะไม่ไปดูแลเซรีนพรุ่งนี้แล้ว คุณหาทางออกเองก็แล้วกัน!"

"ปี๊บ..."

รูบี้วางสายไปแล้ว

มุมปากของเซรีนกระตุก "...วิลสัน มันไม่ดีนะที่ไปรบกวนคนอื่นแบบนั้น!"

"ไม่ต้องห่วง เธอจะมา"

"แต่ฉันมีแขนและขาทั้งสองคู่ ฉันไม่ต้องการให้รูบี้มาดูแลฉันหรอก คุณก็รู้"

บอกตามตรง วิลสันไม่ได้กลัวว่าเธอจะลื่นล้มที่บ้านหรอก เขาอยากให้รูบี้มาดูแลความปลอดภัยให้เธอต่างหาก

"ผมยังไม่ลืมเรื่องที่สตีเฟ่นลักพาตัวคุณไป ที่รัก คุณจะถูกทำร้ายอีกไม่ได้"

เซรีนถามอย่างลังเล "แต่ถ้าคุณให้รูบี้มาดูแลฉัน เธอจะรู้สึกแย่ ใช่ไหมล่ะ? นอกจากนี้ เธอก็เคยหลงรักคุณด้วย"

"ตอนนี้เธอมีแฟนแล้ว คุณไม่ต้องรู้สึกแย่หรอก เราเป็นเพื่อนสนิทกันมาก เราผ่านอะไรด้วยกันมามากมาย ถึงเธอจะบ่นเรื่องเล็กน้อยอย่างการมาดูแลคุณ นั่นไม่ใช่ความรู้สึกจริง ๆ จากใจของเธอหรอก"

เซรีนพยักหน้า "ถึงรูบี้จะปากเสีย แต่เธอก็อ่อนโยนอยู่บ้าง"

"แค่ปล่อยเรื่องนี้ไป ถ้าเธอทำให้คุณลำบากใจ โอเคไหม?"

เซรีนพยักหน้าเห็นด้วย และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ในเมื่อเธอก็พกปืน"

วิลสันขำ และลูบศีรษะเธอ เขากอดและพูดเล่นกับเธอ "แค่บอกผมตอนผมกลับมา ถ้าเธอใจร้ายกับคุณจริง ๆ ผมจะช่วยคุณเอาคืน"

เซรีนพยักหน้าอย่างไม่ค่อยเต็มใจ เพราะใจของเธอจดจ่ออยู่กับเรื่องที่วิลสันจะไปทำสงครามที่ชายแดน

"เป็นอะไรไป?"

เซรีนน้ำตาคลอ ก่อนจะกอดคอเขา "วิลสัน คุณต้องกลับมาบ้านอย่างปลอดภัยนะ โอเคไหม?"

ชายหนุ่มกอดเอวบางของหญิงสาว เขาสัญญากับเธออย่างจริงใจ "ผมจะกลับมาอย่างปลอดภัย"

เซรีนอยากร้องไห้ แต่เธอก็กลั้นน้ำตาไว้ เธอกอดคอเขาแน่น และแอบเช็ดน้ำตากับเสื้อของเขา

รูบี้มาถึงหน้าประตูในตอนเช้า ถึงจะเย็นชาแต่เธอก็ยังสวย

เมื่อเซรีนกำลังจะไปเปิดประตู เธอตัวสั่นแม้ว่าจะใส่เสื้อกันหนาวหนาแล้ว!

เซรีนไม่ได้กลัวความเย็นชาและความน่ากลัวของเธอ แต่เธอรู้สึกอยากวิ่งหนีมากกว่า เมื่อเห็นว่ารูบี้แกว่งปืนที่อยู่ในมือของเธอ!

เพราะรูบี้เหมือนคนที่จะยิงคนได้ทันที!

"เป็นอะไรไปล่ะ? ฉันไม่เป็นที่ต้อนรับของที่นี่เหรอ?"

เซรีนรีบยิ้มอย่างน่าสงสัย "แน่นอนว่าคุณเป็นมากกว่าเป็นที่ต้อนรับที่นี่อีก"

รูบี้เดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางเย็นชา ทันทีที่เธอเข้าไป เธอก็รีบนอนลงบนโซฟา และวางเท้าไว้บนโต๊ะกาแฟ