บทที่ 631 การจากลาครั้งสุดท้าย

เซรีนมองขึ้นไปข้างบนเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเห็นว่ามีผู้ชายสองสามคนยืนหันหลังให้พวกเธอ พวกเขากระซิบและหัวเราะกัน!

เซรีนรีมก้มดูตัวเองว่าเธอกำลังใส่อะไรอยู่...ก่อนจะรีบปิดหน้า แล้ววิ่งกลับไปที่ห้องของเธอ

'อ๊าก! ช่างน่าขายหน้าอะไรเช่นนี้!' เธอคิดกับตัวเอง

วิลสันกุมหน้าผากแล้วมองไปยังร่างเล็ก เขามองขึ้นไปข้างบน แล้วสั่งการลูกน้องด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ลงมาข้างล่างแล้ววิ่งสิบรอบ! ถ้าหยุดวิ่งแม้แต่ก้าวเดียว ห้ามกลับมา”

"ครับ ท่าน!"

หลังจากสั่งการแล้ว วิลสันก็ถืออาหารเข้าไปในห้อง

เซรีนมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วกำหมัด ช่างน่าขายหน้าที่สุด

วิลสันวางอาหารเช้าลงบนโต๊ะไม้กลม แล้วเดินไปที่เตียง เขาดึงเซรีนขึ้นมากอด

"ผมคิดว่าคุณบอกว่าหิวนะ? เลยเอาอาหารมาให้"

เซรีนมองเขา เธอพูดอย่างหงุดหงิด "ทำไมคุณต้องประชุมในบ้านด้วย? ฉันไม่รู้เลยว่าเรามีแขก ฉันขายหน้าหมดแล้ว เพราะออกไปด้วยชุดแบบนี้"

วิลสันขำเธอ แล้วพูด "แล้วทำไมผมถึงไม่ควักตาพวกเขาออกมาเลยล่ะ?"

"นั่นก็เกินไป"

เซรีนบ่น ก่อนจะคลานลงมาจากเตียง แล้วไปนั่งที่โต๊ะ เธอดื่มน้ำอึกใหญ่ก่อนจะทานอาหารเช้า

เซรีนได้ยินเสียงวิ่งดังมาจากข้างนอก เธอทำตาโตแล้วถาม "พวกเขาทำอะไรกันน่ะ?"

"ผมให้พวกเขาออกไปวิ่ง"

เซรีนพูดไม่ออก

วิลสันหยิบผ้าพันคอมาคลุมไหล่ให้เธอ "ถึงในนี้จะไม่หนาว แต่คุณจะเป็นหวัดถ้าแต่งตัวแบบนี้"

เซรีนดื่มซุปสมุนไพรจากถ้วยลายคราม ที่ทำอย่างประณีต

วิลสันถาม "วันนี้ซุปไก่อร่อยไหม?"

"ก็อร่อยดี แต่จะไม่มีใครทำซุปให้ฉันแล้ว ถ้าคุณไปชายแดนในอีกสองสามวันนี้"

เซรีนพูดด้วยน้ำเสียงหดหู่ "ถ้าฉันต้องอยู่ในบ้านหลังนี้คนเดียว ฉันต้องเหงามากแน่"

แล้วหญิงสาวก็กอดเอวของเขา หลังจากที่เธอพูดแบบนั้น

วิลสันลูบศีรษะเธอ "ผมจะกลับบ้านเร็ว ๆ นะ"

เซรีนเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วถาม "คุณได้คุยเรื่องที่คุณจะไปชายแดน ในที่ประชุมหรือเปล่า?"

"คุยสิ"

"คุณจะไปกันวันไหน?"

"ผมจะไปคุยกับประธานาธิบดีตอนเที่ยงนี้"

"คุณจะลาออกหลังจากที่คุณกลับมาได้เหรอ? ประธานาธิบดีของประเทศแซด จะให้คุณลาออกเหรอ?"

วิลสันตอบด้วยรอยยิ้ม เขามองเข้าไปในดวงตาที่ไร้เดียงสาของเธอ "คุณก็รู้ ประธานาธิบดีทุกคน อยากจะปลดอำนาจขององค์กรไลท์ จากผู้บัญชาการคนก่อน ตอนนี้ผมกำลังรับมืออยู่ เขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธหรอก"

เซรีนยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวดุจไข่มุกของเธอ เธอยิ้มอย่างมีความสุข "เยี่ยมไปเลย นั่นก็หมายความว่า เราจะเริ่มเปิดร้านขายปลากับผักดองได้ทันที เมื่อเรากลับไปแล้ว"

วิลสันกอดเธอแล้วพูด "เมื่อเรากลับไปแล้ว คุณจะทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ ผมจะทำทุกอย่างกับคุณ"

เซรีนถามเล่น ๆ "งั้นคุณจะช่วยฉัน ถ้าฉันจะฆ่าคน หรือวางเพลิงหรือเปล่า?"

วิลันจูบหน้าผากของเธอแล้วตอบ "งั้นผมก็จะส่งมีดกับไฟให้คุณเอง คุณคิดว่าไง?"

เซรีนคลอเคลียกับต้นคอของเขาเหมือนลูกแมว "คุณดีที่สุดเลย วิลสัน"

วิลสันกลับมาจากการประชุมในตอนเที่ยง ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เซรีนรีบเข้ามาถามเขาอย่างกระวนกระวาย "ประธานาธิบดีจะให้คุณไปเมื่อไหร่ วิลสัน?"

"พรุ่งนี้"

"หา? เร็วจัง? ทำไมประธานาธิบดีถึงไม่ให้พักบ้างเลย?"