บทที่ 630 ผมเป็นของคุณชั่วนิรันดร์...

ประเทศแซด

วิลสันได้รับสายจากรูบี้

"เรารู้แล้วว่าสตีเฟ่นซ่อนตัวอยู่ที่ไหน"

วิลสันเลิกคิ้วแล้วถาม "เขาอยู่ไหน?"

"วิลสัน ที่จริงแล้วสตีเฟ่นเป็นผู้บัญชาการของดาร์ก คาบิเนท เราประมาทเขา ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่เบื้องหลังทุกปัญหาที่เราเจอมาตลอด เขาควบคุมองค์กรสององค์กรที่แตกต่างกัน เขาทำให้เกิดความวุ่นวายไปทั่วโลก เขาอยากให้มีการนองเลือด"

"ผมจะไปคุยกับประธานาธิบดีพรุ่งนี้ ว่าเราควรจะทำยังไงกันต่อ"

รูบี้พูด "ตอนนี้เราหลีกเลี่ยงสงครามไม่ได้ ประเทศเอ เพิ่งจะบุกรุกเกาะโรบินสันของประเทศแซด ประเทศเอใช้กำลังทหารขององค์กรดาร์ก ดูเหมือนว่าสงครามระหว่างองค์กรไลท์กับองค์กรดาร์กนั้น จะหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว"

วิลสันยืนอยู่ตรงหน้าต่าง เขามองเนินเขาที่อยู่ใกล้ ๆ หลังจากวางสาย

มันเป็นคืนที่เงียบสงบ พระจันทร์เต็มดวงและท้องฟ้ายามค่ำคืนนั้นส่องสว่าง

เขาคงพาเซรีนกลับไปที่เมืองนอร์ท ซิตี้ หลังจากจบสงครามนี้ บางทีพวกเขาอาจย้ายไปที่อื่น เขาได้ซื้อเกาะส่วนตัวแห่งหนึ่งที่สวยงาม เขาจะพาเซรีนไปพักที่นั่น ตราบใดที่พวกเขาต้องการ หลังจากที่เขาปลดเกษียณจากองค์กรไลท์แล้ว

เซรีนกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ในห้อง เธอยื่นมือออกไปด้านข้าง แต่ก็ว่างเปล่า

เซรีนลืมตาขึ้นมา เธอขยี้ตาก่อนจะดึงผ้าห่มออกไปด้านข้าง แล้วออกไปตามหาวิลสันในบ้านที่กว้างใหญ่

"วิลสัน? คุณอยู่ไหน?"

ในบ้านไม่ได้เปิดไฟสักดวง เธอมองไปรอบบ้านที่กว้างใหญ่ โดยมีแสงจันทร์ช่วย ไม่มีใครตอบเธอในความมืด

เซรีนเห็นเงาของวิลสันอยู่ตรงระเบียง วิลสันก็หันมาเห็นเซรีนเช่นกัน

เซรีนรีบวิ่งเข้าไปกอดเขา เขากอดเธอแน่น

วิลสันก้มหน้าลง แล้วแนบศีรษะของเขากับใบหน้าของเธอ แล้วถามเสียงเบา "คุณหนาวหรือเปล่า?"

ในบ้านเปิดเครื่องทำความร้อนจนสุด เซรีนไม่ได้รู้สึกหนาว เพราะเธอสวมชุดบาง

เธอส่ายหน้าแล้วถามเขา "คุณมาทำอะไรอยู่ที่นี่ แทนที่จะไปนอน? คุณนอนไม่หลับเหรอ?"

วิลสันมองเธอ ก่อนจะหันตัวเธอให้มาหาเขา เธอมองเขา

"ที่รัก ผมอาจต้องจากคุณไปสักพัก"

เซรีนเม้มปากแล้วถามเขา "ถ้าเป็นแบบนั้น คุณจะกลับมาเมื่อไหร่?"

"ประมาณหนึ่งอาทิตย์หรือครึ่งเดือน"

เซรีนเงยหน้าขึ้นมองเขา "งั้นคุณพาฉันไปด้วยได้ไหม?"

"ผมจะไปที่ชายแดน ที่นั่นเป็นเขตสงคราม มันไม่ปลอดภัยถ้าผมพาคุณไปด้วย อีกอย่าง ผมจะไม่มีสมาธิถ้าคุณไปกับผม"

"เขตสงคราม...แต่คุณบอกฉันว่า คุณเป็นเจ้าหน้าที่ระดับล่างไม่ใช่เหรอ? พระเจ้า เราอยู่ปีไหนกันแล้ว? ทำไมคุณต้องไปทำสงคราม ถ้าคุณเป็นแค่เจ้าหน้าที่ระดับล่างด้วยล่ะ?"

วิลสันสูดลมหายใจเข้า เขากอดหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากเธอ แล้วกระซิบ "ที่รัก ผมกังวลว่าจะทำให้คุณกลัวถ้าผมบอกคุณ มันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด แต่ในเมื่อเราผ่านอะไรมาด้วยกันแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ ที่ผมจะปิดบังเรื่องทุกอย่างจากคุณ ยิ่งกว่านั้น ผมรู้ว่าคุณมีคำถามมากมาย"

เซรีนกระพริบตา แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ประหลาดใจ เธอพูดเสียงเรียบ "ไม่สำคัญหรอกว่าคุณเป็นใคร ถึงคุณจะเป็นประธานาธิบดีของประเทศนี้ คุณก็ยังเป็นของฉัน ตัวตนที่แท้จริงของคุณเป็นใครนั้นมันไม่ได้ทำให้ฉันกลัว สิ่งเดียวที่ฉันสนใจก็คือ คุณเป็นของฉัน วิลสัน"

วิลสันจ้องใบหน้าหญิงสาว เขาก้มลงแนบหน้าผากของเขากับเธอ มีความเข้าใจและความสุขจากแววตาของเขา "ผมเป็นของคุณชั่วนิรันดร์"

เธอกอดคอของเขา ด้วยแขนที่เรียวเล็กของเธอ

"วิลสัน เราแต่งงานกันเถอะ หลังจากที่คุณกลับมาแล้ว"

"ได้สิ แต่ผู้ชายควรเป็นคนพูดคำนี้นะ..."

วิลสันกดหญิงสาวแนบกับหน้าต่าง ก่อนจะจูบเธอด้วยความเสน่หา

เซรีนหน้าแดงจากจูบของชายหนุ่ม...

ขณะที่วิลสันกำลังกดริมฝีปากของเขากับริมฝีปากของเธอ เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เราจะมีลูกกันอีก ถ้าร่างกายคุณฟื้นตัวแล้ว หลังจากที่ผมกลับมา"

เซรีนพยักหน้าตอบด้วยความเขินอาย "ได้สิ"

"ที่รัก"

"หา?"

"นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่ผมจะจากคุณไปนาน ผมจะไม่จากคุณไปอีกแล้ว ไม่มีวัน"

เซรีนกุมใบหน้าของเขา แล้วจ้องเขา "ฉันจะไม่บังคับคุณให้สาบานกับฉันตอนนี้หรอก ดีไหม? แต่ในเมื่อคุณพูดออกมาเอง ฉันจะจำไว้ ฉันจะโกรธถ้าคุณไม่รักษาคําพูด"

วิลสันขำ "แน่นอน"

เซรีนซบหน้าลงที่ต้นคอของเขา เธอมองไปรอบบ้านอันกว้างใหญ่หลังนี้ แล้วพึมพำ "วิลสัน เราไม่ต้องอยู่บ้านหลังใหญ่แบบนี้อีกได้ไหม?"

"หืม? คุณไม่ชอบเหรอ?"

"ฉันต้องใช้เวลาตามหาคุณทั้งวัน ตอนที่ฉันตื่น มันหลังใหญ่เกินไป"

ดูเหมือนจะเป็นคำพูดธรรมดา แต่มันกระทบกับใจของวิลสัน

เขาจ้องหญิงสาวแล้วพูด "งั้นก็ได้ คราวหน้าเราจะอยู่บ้านหลังเล็กกว่านี้ คุณจะเจอผมแค่พริบตาเดียว ตอนคุณตื่นขึ้นมา"

เซรีนรู้สึกง่วงนอน เธอหาวสองครั้ง แล้วซบหน้าลงที่แขนของเขา เธอกอดคอเขาแล้วพูด "ไปนอนกันเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว"

วิลสันอุ้มเธอไปที่เตียง พวกเขานอนกอดกัน

เซรีนหลับตาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง "บอกตามตรงนะ ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างมันดีมากเลยในตอนนี้

"ยังไง?"

"ก็เราไม่มีลูก และใช้เวลาอยู่ด้วยกันเหมือนคู่ที่แต่งงานแล้ว ฉันยังไม่พร้อมที่จะเป็นแม่เลย ฉันยังอยากสนุกอีกอย่างน้อยสักสองปี"

วิลสันรู้สึกว่า เมื่อพูดถึงลูกแล้ว ตราบใดที่เซรีนอยากมี เขาก็อยากมีด้วยความยินดี แต่ถ้าเธอไม่อยากมี เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ไม่ใช่เพราะเขาไม่ชอบเด็ก เพียงแค่ว่าเขาอยากจะใช้เวลาให้เต็มที่ในสองปี อยู่กับเซรีนตามลำพัง