บทที่ 635 เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นกับวิลสัน

ชายแดนเกาะโรบินสัน

"ผู้บัญชาการครับ แผนการใช้นักฆ่าหุ่นเชิดขององค์กรดาร์กนั้นมีประสิทธิภาพไปไกลมากครับ หุ่นเชิดพวกนั้นเหมือนฟองน้ำที่ดูดซับลูกกระสุน พวกเขายิงไม่ตาย บางทีเราควรใช้ระเบิดยิงพวกเขานะครับ! แต่เราจะใช้ระเบิดของเราทั้งหมดไม่ได้ ใช่ไหมครับ? ถ้าเราใช้อาวุธที่มีประสิทธิภาพสูงทั้งหมดของเรา แล้วจะเหลืออะไรไว้ใช้ยามคับขันล่ะครับ?"

วิลสันมองแผนที่แล้วขมวดคิ้ว เขาพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม "ถ้าเราสู้กับกองกำลังของประเทศเอต่อไป เราอาจแพ้เพราะคนของเราเหนื่อยเกินไป นักฆ่าหุ่นเชิดพวกนั้นน่ากลัวมาก แต่พวกเขาต้องมีจุดอ่อน"

ทอมป์สันกับวิลสันกำลังศึกษาแผนที่ เมื่อวิลสันเห็นหนองน้ำที่อยู่บนเกาะโรบินสัน

ชายหนุ่มชี้ไปที่หนองน้ำด้วยนิ้วมือเรียวยาว "ถ้าเราล่อพวกหุ่นเชิดไปที่หนองน้ำนั่น เราอาจไม่ต้องใช้ระเบิดเยอะก็ได้"

ดวงตาของทอมป์สันเป็นประกาย "ความคิดเยี่ยม ในเมื่อกระสุนทำอะไรพวกเขาไม่ได้ ทำไมเราไม่ทำให้พวกเขาจมลงไปในหนองน้ำเลยล่ะ? พวกเขาปีนกลับขึ้นมาไม่ได้หรอก ฮ่าฮ่าฮ่า"

วิลสันมองอากาศข้างนอกแล้วถาม "นายได้ดูพยากรณ์อากาศหรือยัง?"

ทอมป์สันตอบอย่างมั่นใจ "ฉันดูมานานแล้ว เกาะโรบินสันนี้ชื้นและลาดชัน เป็นปัจจัยให้ฝนตก คืนนี้มีหมอกหนา คงจะช่วยพวกเราได้มาก"

"งั้นเราจะโจมตีคืนนี้"

ทอมป์สันแปะมือกับวิลสัน "ความคิดเยี่ยม! งั้นทำตามนั้น เราจะฆ่าซอมบี้พวกนั้นกันคืนนี้!"

อืม น่าสนใจดี

แสงไฟริบหรี่ในเกาะโรบินสันตอนกลางคืน เนื่องจากมีหมอกหนา พวกเขาจึงมองไม่เห็นอะไรเลย ในระยะเกินห้าเมตร

ก่อนที่พวกเขาจะออกไป วิลสันนั่งตรงบันไดในค่ายทหาร เขาถือกำไลข้อมือสีแดงไว้ในมือ สายตาของเขาดูอบอุ่นและอ่อนโยน

ทอมป์สันเดินเข้ามาแตะไหล่เขา ก่อนจะนั่งลงข้างเขา "นายยังคิดเรื่องผู้หญิงของนายอีกเหรอ?"

วิลสันเก็บกำไลข้อมือสีแดง ไว้ในกระเป๋าเก็บสัมภาระของทหาร

ทอมป์สันถาม "นายจะยังอยู่องค์กรไลท์ต่อไปหรือเปล่า หลังจากจบสงครามนี้?"

"ถ้ามันไม่ผิดแผน ฉันจะลาออกจากตำแหน่งผู้บัญชาการ"

"บังเอิญเหมือนกัน ฉันก็จะลาออกจากงานนี้ด้วย ฉันอยากออกไปหาเนื้อคู่ หลังจากที่ได้เห็นพวกนายก็มีคู่กันแล้ว มันไม่สนุกเลยที่มาอยู่ในสงครามแบบนี้ นายก็รู้"

วิลสันยิ้ม "เราจะเห็นคุณค่าของชีวิตที่สงบสุข หลังจากที่ใช้เวลาไปกับปืนที่เปื้อนเลือด"

"ใช่ หวังว่าเราจะมีโอกาสได้รวมตัวกัน มานั่งดื่มและมองพระจันทร์ หลังจากที่พวกเราออกจากองค์กรไลท์ และจบสงครามนี้"

ทอมป์สันวางแขนไว้บนไหล่ของวิลสัน แต่วิลสันก็ดึงมือเขาออก และพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "ใครจะอยากดูพระจันทร์กับนาย ไปดูกับเนื้อคู่ของนายสิ"

ทอมป์สันกอดอก ก่อนจะชี้ไปที่วิลสันแล้วพูด "ตอนนี้นายมีเซรีนแล้วนี่ นี่นายจะลืมเพื่อนของนายหรือไง หา! วิลสัน นายไม่รู้เหรอว่าตอนนั้นนายเป็นคนยังไง?"

"ถ้านายรู้เรื่องนี้ในตอนนั้น ฉันจะหลอกนายให้มาเสี่ยงชีวิตกับฉันได้เหรอ?"

มุมปากของทอมป์สันกระตุก เขาพูดไม่ออก...

ช่างเป็นคนโหดร้ายอะไรแบบนี้

กลางดึกที่ประเทศแซด

เซรีนนอนหลับขณะที่กอดหมอนไปด้วย กลิ่นของวิลสันยังคงติดอยู่บนหมอน วิลสันไปจากเธอหลายวันแล้ว และตอนนี้เธอก็เกือบจะกินลูกอม ที่เขาทิ้งไว้ให้เธอในขวดโหลหมดแล้ว เซรีนไม่อยากกินอีกแล้ว

เซรีนภาวนาให้วิลสันอยู่ในใจ เธอขอให้เขาปลอดภัย

เซรีนนอนไม่ค่อยหลับเมื่อหลายคืนก่อน แต่ในคืนนี้ เธอค่อนข้างนอนหลับสนิท คงเป็นเพราะความเหนื่อยล้า จากการที่เธอนอนไม่หลับเมื่อหลายคืนก่อน

คนเราจะชอบฝันเกี่ยวกับเรื่องแปลก ๆ ตอนที่เรานอนหลับสนิท