บทที่ 636 คืนวิลสันมาให้ฉัน!

รูบี้รีบกลับมา หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง

เซรีนเห็นรูบี้ดูกระวนกระวาย เมื่อเธอกลับเข้ามาในคฤหาสน์

เซรีนทำข้าวผัดไว้ให้ เธอถามรูบี้ "ฉันทำข้าวผัดไว้ คุณจะกินไหม?"

รูบี้จับเก้าอี้แล้วบีบเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลง เธอดูไม่ดีเลย

เซรีนถามด้วยความเป็นห่วง "คุณรู้สึกไม่สบายหรือเปล่า?"

"เปล่า กินข้าวกันเถอะ"

ในขณะที่พวกเธอกำลังกินข้าวกันอยู่ ทันใดนั้น รูบี้ก็วางตะเกียบลง เธอกลืนน้ำลายแล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "เซรีน"

"มีอะไรเหรอ?"

"มีบางอย่างที่ฉันต้องบอกเธอ"

หางตาของเซรีนกระตุก เหมือนว่าเธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอพูดตะกุกตะกัก "มี...มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับวิลสันหรือเปล่า?"

รูบี้สูดลมหายใจเข้า เธอไขว้นิ้วแล้วพูด "เขาเจอสตีเฟ่นที่เกาะโรบินสัน ทอมป์สันบอกว่าวิลสันถูกยิงมากกว่าหนึ่งครั้ง พวกเขาทั้งคู่ตกลงไปในมหาสมุทร"

เซรีนพูดไม่ออก

เธออ้าปากแต่ไม่มีคำพูดใดออกมา เธอตกใจมาก

หลังจากผ่านไปสักพัก เสียงของเซรีนเหมือนเสียงพิณที่สายขาด "วิลสันตกลงไปในมหาสมุทร แต่ยังไม่มีใครเจอเขาเลยเหรอ?"

"ยังไม่มีใครเจอเขาเลย"

รูบี้ไม่กล้าบอกเธอว่า วิลสันอาจเป็นหนึ่งในศพที่กู้ขึ้นมาจากมหาสมุทร

เซรีนไม่อยากจะเห็นเหตุการณ์ รูบี้แค่อธิบายในสิ่งที่วิลสันบอกเธอ ตอนนี้สถานการณ์ของวิลสันนั้นเลวร้ายมาก และเป็นไปได้ว่าโอกาสรอดชีวิตของเขานั้นน้อยมาก

เซรีนน้ำตาคลอ แต่เธอก็กลั้นมันเอาไว้ เธอใจลอยไปแล้ว แม้ว่ามือที่สั่นของเธอจะยังถือตะเกียบอยู่ แต่เธอก็พยายามพูดด้วยน้ำเสียงสงบ "มันก็เป็นข่าวดีนะ ถ้าพวกเขายังไม่เจอวิลสัน นั่นก็หมายความว่า ยังมีโอกาสที่เขาจะยังมีชีวิตอยู่ วิลสันเป็นคนที่มีความสามารถ เขาต้องรอดชีวิตกลับมา! เขาสัญญากับฉัน ว่าเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัย… เขาจะกลับมา"

เซรีนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้อีกแล้ว น้ำตาของเธอไหลลงมา เธอยังคงพูดต่อ "เพราะเขาบอกฉันว่าเราจะมีลูกกันอีก เมื่อเขากลับมา เรายังต้องกลับไปเมืองนอร์ท ซิตี้ เพื่อเปิดร้านผักดองกับปลา... เขาสัญญา… เขาสัญญากับฉันแล้ว… เขาต้องไม่ตาย...ฮือ..."

เธอรู้สึกทั้งกลัวและสิ้นหวัง ความรู้สึกนี้เหมือนอยู่บนหน้าผา และหากไม่ระวังแม้แต่นิดเดียว เธออาจตกลงมากระแทก และแหลกสลายเป็นล้านชิ้น

รูบี้ลุกขึ้นและเดินเข้ามาหาเซรีน ในที่สุดเธอก็กอดไหล่ที่สั่นของเซรีน

รูบี้ยืนอยู่ตรงหน้าเซรีน เธอตบไหล่ของเซรีนเบา ๆ แล้วปลอบเธอ "ฉันส่งคนไปค้นหาทั่วเกาะโรบินสันแล้ว ฉันเชื่อว่าเราจะได้คำตอบเร็ว ๆ นี้"

เกาะโรบินสัน...

เซรีนเงยหน้าขึ้นมองรูบี้ "คุณส่งฉันไปที่เกาะโรบินสันได้ไหม? ฉันอยากไปตามหาวิลสัน!"

"เราเพิ่งจะเสร็จสงครามที่เกาะโรบินสัน มันยังวุ่นวายอยู่ เธอไม่ควรไปตอนนี้"

"แต่โชคชะตาของวิลสันก็ยังไม่แน่นอน ฉันไม่สนหรอก ว่าจะมีสงครามที่นั่นหรือไม่...ฮือ..."

เซรีนร้องไห้เหมือนเด็กน้อย และเป็นครั้งแรก ที่รูบี้เห็นด้วยกับความพยายามเล็กน้อยของเธอ

และแล้วรูบี้, ฟรอส เบลน และเซรีน ก็ออกเดินทางไปที่เกาะโรบินสัน

หลังจากบินด้วยเฮลิคอปเตอร์หนึ่งวัน พวกเขาก็มาถึงเกาะโรบินสัน

พวกเขาเริ่มปฏิบัติการช่วยชีวิต ทันที่ที่ลงมาจากเฮลิคอปเตอร์