บทที่ 637 นี่คือร่างกายของเขาจริง ๆ ไม่ใช่ภาพลวงตา!

พวกเขาดำเนินการค้นหามาสามวันแล้ว แต่ก็ยังไม่พบร่างของวิลสัน

หน่วยกู้ภัยไม่ใช่เพียงแค่คนเดียวที่คิดว่าวิลสันยังไม่ตาย แม้แต่รูบี้ก็คิดว่าโอกาสที่เขาจะรอดชีวิตนั้นน้อยมาก

แต่เซรีนก็ยังไม่ยอมแพ้ เธอตัดสินใจที่จะอยู่บนเกาะโรบินสัน และไม่ไปไหน

เธออยากจะเห็นว่าเขายังมีชีวิตอยู่ และอยากเห็นศพของเขา ถ้าเขาตายแล้ว เธอต้องเห็นอะไรสักอย่าง ที่ทำให้เชื่อว่าเขาตายแล้ว หรือยังมีชีวิตอยู่

แต่ก็มีคนพูดโดยไม่ได้ตั้งใจ "มันก็หลายวันแล้วนะ บางทีเขาอาจถูกฉลามกินไปแล้วก็ได้ เรายังไม่เจอศพเขาเลย"

รูบี้มองผู้ชายคนนั้นด้วยสายตาเฉียบคม "ถ้าไม่รู้จะพูดอะไรก็หุบปากไปเลย! อย่าให้ฉันต้องตัดลิ้นคุณออกนะ!"

แล้วคนนั้นก็เงียบไปเลย

เซรีนนั่งกอดเข่าอยู่ริมชายหาด เธอมองไปที่มหาสมุทร ด้วยหัวใจที่หนาวเย็น

เธอมองเห็นไม่ค่อยชัด เมื่อมองไปในทะเล เหมือนว่าเธอจะเห็นเงาของวิลสัน เธอจึงลุกขึ้นแล้วเดินลงไปในมหาสมุทร พยายามคว้าเขาไว้

ทันทีที่รูบี้หันมามองข้างหลัง เธอก็เห็นว่าเซรีนกำลังเดินลงไปในมหาสมุทร

"เซรีน!"

รูบี้รีบเข้าไปดึงเซรีนกลับมา!

"นี่เธอจะทำอะไร เซรีน?! โชคชะตาของวิลสันยังไม่แน่นอน ยังมีโอกาสที่เขาจะรอดชีวิตนะ! เธอจะตายตอนนี้ได้ยังไง? ถ้าเธอเลือกที่จะตายตอนนี้ แล้ววิลสันจะทำยังไง ถ้าเขากลับมาแล้วรู้ว่าเธอตาย?"

มีแสงสว่างฉายอยู่ในแววตาของเซรีน เมื่อเธอเห็นว่ามหาสมุทรนั้นว่างเปล่า และเงาของวิลสันก็หายไปแล้ว เมื่อเธอหลุดจากภวังค์ เธอก็พูด "ฉัน...ฉันคิดว่าเพิ่งเห็นเขา"

รูบี้รู้สึกว่าอาการของเซรีนไม่ค่อยดี เธอจึงรู้สึกไม่ดี ถ้าเซรีนเริ่มเห็นภาพหลอน

เซรีนจะกลายเป็นผู้ป่วยสุขภาพจิต หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป และถ้าวิลสันไม่กลับมา

รูบี้จับไหล่ของเซรีนแล้วจ้องเธอ "ฟังนะ เซรีน ลุดด์ วิลสันยังไม่ตาย เธอต้องอดทนไว้นะ?"

เซรีนรู้สึกเหมือนว่าวิญญาณของเธอถูกดูดออกไป เธอตอบอย่างพ่ายแพ้ "ใช่แล้ว ฉันเชื่อว่าเขาจะหลับมาหาฉัน"

พวกเขายังไม่พบศพของวิลสัน แม้ว่าจะผ่านไปแล้วหนึ่งสัปดาห์

แม้แต่รูบี้ก็เริ่มยอมแพ้ "เซรีน ฉันคิดว่าเราต้องกลับประเทศแซดแล้ว"

เซรีนกอดขวดโหลใส่ลูกอม ที่วิลสันทิ้งไว้ให้เธอ เธอส่ายหน้า "ฉันไม่อยากกลับไป..."

รูบี้ไม่กล้าบอกเซรีนว่าวิลสันตายแล้ว เซรีนอาจรู้แล้วว่ามันมีความเป็นไปได้น้อยแค่ไหน แต่วิลสันยังมีชีวิตอยู่ในหัวใจของเธอ แม้ว่าเซรีนจะไม่อยากกลับไป แต่น้ำเสียงของเธอก็ไม่ได้ฟังดูมั่นใจ เหมือนที่เธอตั้งใจพูด มีแต่ความสิ้นหวังและหมดหวัง ในน้ำเสียงของเธอ

เหลือลูกอมเหลืออยู่ในขวดโหลเพียงเม็ดเดียว เซรีนไม่อยากกินมัน เพราะถ้าเธอกินแล้ว วิลสันอาจจะไม่กลับมาจริง ๆ

เซรีนเหมือนเด็กที่สิ้นหวัง เธอกอดขวดโหลใส่ลูกอมที่อยู่ในมือไว้แน่น เธอพูดแล้วสะอื้นไปด้วย "ก่อนวิลสันจะออกมา เขาบอกฉันว่าเขาได้ซื้อเกาะไว้ และจะพาฉันไปที่นั่นในวันหยุด ตอนที่เขากลับมา เราจะจดทะเบียนสมรสกันตอนที่เขากลับมา...แต่เขาก็ไม่อยู่อีกแล้ว แล้วฉันจะแต่งงานกับใคร และจะไปฮันนีมูนกับใครล่ะ? ฉันคงต้องไปฮันนีมูนคนเดียว...ฉันยังไม่รู้เลยว่าเกาะนั้นอยู่ที่ไหน...ฮือ..."

เซรีนร้องไห้จนสติแตก ในขณะที่กอดขวดโหลใส่ลูกอม

สุดท้ายแล้ว เซรีนก็กลับไปประเทศแซดกับรูบี้

เซรีนพักอยู่ในคฤหาสน์ของวิลสัน เมื่อกลับมาถึงประเทศแซด รูบี้อยากอยู่เป็นเพื่อนเธอ แต่เซรีนปฏิเสธ

"สตีเฟ่นก็ตายแล้ว และวิลสันก็ไม่อยู่ที่นี่แล้ว ไม่มีใครใช้ฉันต่อต้านวิลสันอีกแล้ว แต่ถึงจะมีวิลสันก็ไม่อยู่ที่นี่… คุณไม่ต้องมาดูแลฉันแล้วล่ะ ฉันจะอยู่ที่นี่สักพัก"

รูบี้ถามด้วยความเห็นใจ และมองเธอ "เธอกำลังรออะไรอยู่ที่นี่กันแน่?"

"ฉันอยากรอวิลสันอยู่ที่นี่ บางทีเขาอาจกลับมา"

"ถ้าหากว่า… เธอไม่สามารถรอเขาได้ล่ะ?"

เซรีนเม้มปากแล้วฝืนยิ้ม "ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็จะไม่เลิกรอเขา ฉันจะกลับไปเมืองนอร์ท ซิตี้...จะมีงานทำที่ดี...กินให้อิ่ม...และกินลูกอมไปด้วย...ฉันต้องไม่ทำให้เขาเป็นห่วง"