บทที่ 638 จะดีกว่าไหม ถ้าผมใช้เวลาทั้งชีวิตปลอบใจคุณ

เงาของคนสองคนกอดกันภายใต้แสงจันทร์ ชายหนุ่มกอดร่างของหญิงสาวไว้แน่น

วิลสันมองใบหน้าของหญิงสาวที่มีน้ำตาคลอ หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบ "ทำไมคุณยังร้องไห้อยู่ล่ะ ในเมื่อตอนนี้ ผมก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว?"

เซรีนกัดฟัน แล้วตอบด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง "ทำไมคุณไม่กลับมาหาฉันให้เร็วกว่านี้? ฉันคิดว่าคุณตายไปแล้ว คุณรู้ไหมว่าฉันต้องร้องไห้คนเดียวมานานแค่ไหน? วิลสัน จาร์เร็ต… ฉันจะไม่ให้คุณ… จะไม่ให้คุณหายไปจากฉันอีก! สิบเจ็ดวัน สิบเจ็ดวันเลยนะ! คุณเคยคิดบ้างไหม ว่าฉันจะคิดถึงคุณ?"

ชายหนุ่มจ้องเธอด้วยสายตาคมเข้ม มีความเสียใจอยู่ในแววตาของเขา "ผมรู้ว่าคุณจะคิดถึงผม ผมก็อยากรีบกลับมาให้เร็วที่สุด ผมรู้ว่าคุณต้องไม่ได้กิน หรือไม่ได้นอนในช่วงนี้"

"งั้นทำไมคุณถึงกลับมาช้าล่ะ? รูบี้กับฉันไปตามหาคุณที่เกาะโรบินสัน แต่หน่วยกู้ภัยบอกว่าคุณตายแล้ว ยังมีลูกอมที่คุณทิ้งไว้ให้ฉันเหลืออีกหนึ่งเม็ด และฉันก็ไม่กล้ากินเม็ดนั้น ฉันแค่อยากรอให้คุณกลับมา..."

สายลมเย็นพัดมาจากข้างนอก วิลสันอุ้มหญิงสาวแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

เมื่อเขาเข้าไปในห้อง วิลสันนั่งลงบนเตียงและเซรีนนั่งอยู่บนตักเขา เขาถอนหายใจและลูบศีรษะเธอ "ผมไม่กล้าตายหรอก ผมยังไม่ได้แต่งงานกับคุณเลย และผมยังติดค้างคุณเรื่องลูก แล้วใครจะแต่งงานกับคุณ และให้คุณมีลูกถ้าผมตายล่ะ?"

"ฉันดีใจนะที่คุณเข้าใจ ถ้าคุณกล้าตาย ฉันจะไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น และมีลูกกับผู้ชายคนนั้น!"

วิลสันรู้ว่าเธอไม่ได้หมายความอย่างที่เธอขู่ เขาบีบเอวของเธอ และรู้สึกว่าเอวของเธอนั้นบางลง เขาขมวดคิ้ว "รูบี้ทำอะไรให้คุณกินในช่วงที่ผมไม่อยู่? ทำไมตอนนี้ถึงได้ผอมแบบนี้?"

เซรีนมองเขา ก่อนจะกลอกตาแล้วพึมพำ "มันไม่ใช่ความผิดของรูบี้หรอก ที่น้ำหนักของฉันลด เพราะคิดถึงคุณและคิดว่าคุณตาย..."

วิลสันมองเธอทำหน้าเครียด แล้วเขาก็ขำ "มันเป็นแบบนี้เองเหรอ?"

ก่อนหน้านั้น เขาพยายามเตรียมอาหารให้เธอ ตอนที่เธอแท้งลูก เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมาก เพื่อทำให้น้ำหนักของเธอเพิ่มขึ้น แต่ดูเหมือนว่ายัยตัวแสบจะน้ำหนักลดลง หลังจากที่เขาไป

วิลสันคลอเคลียจมูกของเธอด้วยความสงสาร เขากระซิบ "ผมจะใช้เวลาอยู่กับคุณทุกวันนับจากวันนี้ คุณจะได้เจอผมทุกวัน บางทีน้ำหนักของคุณอาจเพิ่มขึ้นด้วยก็ได้?"

"คุณโกหก คุณบอกว่านี่จะเป็นการบอกลาครั้งสุดท้าย ก่อนที่คุณจะไปในเขตสงคราม แต่...แต่ฉันก็คิดจริง ๆ ว่าจะไม่ได้เจอคุณอีก ความน่าเชื่อถือของคุณมันเริ่มลดลงแล้วนะ"

"ผมก็แค่ทำแบบนั้น เพื่อที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับคุณไปตลอดไง แต่ตอนนี้ผมก็ไปนานอยู่ ผมขอโทษ ที่ทำให้คุณคิดว่าผมตายไปแล้ว ที่รัก ผมจะทำให้คุณมั่นใจว่า เหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว และจะไม่มีอีกแล้ว"

เมื่อเขาตัดสินใจที่จะทำในตอนนั้น มันใช้เวลานานที่จะทำให้ตัวเองทำแบบนั้น ในเมื่อเขาก็เป็นห่วงว่าเซรีนอาจจะยอมรับอุบัติเหตุของเขาไม่ได้

เซรีนถามด้วยความสับสน "คุณหมายความว่ายังไง?"

"ถ้าผมกลับมาอย่างปลอดภัย ผมกังวลว่าประธานาธิบดีอาจไม่ปล่อยผมไปง่าย ๆ ความตั้งใจที่จะทำให้คนอื่นกลัวในอำนาจ บางทีเขาอาจจะใช้คุณต่อต้านผม ยิ่งไปกว่านั้น ผมไม่คิดว่าถึงผมจะออกจากองค์กร แต่ผมก็เคยสร้างศัตรูไว้เยอะ และในชีวิตนี้ผมก็จะเป็นอิสระไม่ได้"

"งั้น...คุณก็จงใจหลอกให้คนอื่นคิดว่าคุณตายไปแล้วจริง ๆ น่ะเหรอ?"

"ในเมื่อผมตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับคุณแล้ว ผมก็เริ่มคิดว่าจะทิ้งชีวิตแบบนั้นไว้ข้างหลัง แต่ตอนนี้ ไวท์วูล์ฟตายแล้ว และทั้งหมดของเขาที่ยังมีอยู่ในโลกนี้ก็คือคุณ เซรีน ผมไม่เคยอยู่ในประเทศไหนเลย ผมจึงไม่ตกลงทำงานกับองค์กรไหนของประเทศไหน ๆ ทั้งนั้น ที่ผมจะทำตอนนี้คือ รับใช้ เซรีน ลุดด์ของผม"

เซรีนใจเต้นแรง เธอมองเขาด้วยน้ำตาคลอ "ฉันไม่อยากให้คุณมารับใช้ฉันหรอก ทั้งหมดที่ฉันต้องการจากคุณ ก็คือให้คุณได้มีชีวิตที่ดี!"

วิลสันยิ้ม "งั้นก็ได้ ผมจะเติมเต็มความต้องการของมาดามจาร์เร็ต"

"ใครคือ มาดามจาร์เร็ต ฉันยังไม่ได้ตกลงแต่งงานกับคุณเลยนะ ฉันยังโกรธคุณอยู่ คุณไปคิดดีกว่าว่าจะปลอบใจฉันยังไง!"

ชายหนุ่มกอดเอวบางของหญิงสาว เขาก้มลงจูบเธอ "งั้นจะดีกว่าไหม ถ้าผมใช้เวลาทั้งชีวิตปลอบใจคุณ?"

หลังจากที่ทั้งคู่จูบกันแล้ว เซรีนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ "วิลสัน ฉันคิดว่าคุณแกล้งตายดีไหม? ประธานาธิบดีหรือลูกน้องของเขาจะรู้หรือเปล่าว่า จู่ ๆ คุณก็มาหาฉันที่ประเทศแซด เราควรรีบกลับไปเมืองนอร์ท ซิตี้ ไหม?"

วิลสันยิ้ม เขามองใบหน้าที่เคร่งเครียดของเธอ เขากอดเธอแล้วพาเธอออกไปข้างนอก "คืนนี้ผมมาที่นี่ เพื่อมารับคุณ"

เซรีนกระทืบเท้า "แต่ฉันยังไม่ได้เก็บของเลยนะ!"

"เอาทิ้งไว้นี่แหละ"

"ไม่! ไม่มีทาง! ยังมีสิ่งสำคัญที่ฉันต้องไปเอามา!"