บทที่ 641 การขอแต่งงานของวิลสัน

วันหนึ่งเวอเรียนชวนเซรีนออกไปช็อปปิ้งด้วยกัน เมื่อถึงเวลากลางคืน เวอเรียนแนะนำให้ไปทานอาหารเย็นที่ภัตตาคารหรู แต่เซรีนคัดค้านเพราะเธอเห็นว่ามันแพงเกินไปที่จะทานอาหารในที่แบบนั้น

เวอเรียนหัวเราะเบา ๆ "คุณนายจาร์เร็ต ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของเศรษฐีแล้วนะ เธอช่วยอย่าขี้เหนียวแบบนั้นหน่อยได้ไหม?”

“เงินที่วิลสันของฉันมีหามาจากเลือด หยาดเหงื่อ และน้ำตาของเขา ฉันจะใช้มันง่าย ๆ แบบนั้นไม่ได้”

"ก็ได้ การประหยัดเป็นเรื่องที่ดี ถึงอย่างนั้นก็ตาม ฉันจะเลี้ยงเธอเองคืนนี้”

เซรีนฉีกยิ้ม และพูดว่า “จู่ ๆ เธอก็มาประจบฉันแบบนี้ บอกฉันหน่อยสิ เธอมีเรื่องให้ฉันช่วยใช่ไหม?”

เวอเรียนเหลือบมองเธอด้วยความหมั่นไส้ “เธอไม่ชอบที่ฉันเลี้ยงข้าวเธอเหรอ? งั้นก็ดี ฉันจะเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่ให้เธอแทนละกัน!”

“เธอพูดจริงเหรอ? อันที่จริงภรรยาของนายทุนก็ใจกว้างเรื่องใช้เงินนะเนี้ย!”

ทั้งสองคุยกันอย่างมีความสุข ในขณะที่เดินขึ้นรถแท็กซี่

หลังจากนั่งแท็กซี่มาสักพัก เซรีนก็สับสน “เวอเรียน เราจะไปไหนกันแน่? ทำไมดูเหมือนรถคันนี้กำลังมุ่งหน้าไปที่ห่างไกลล่ะ?”

เวอเรียนทำหน้านิ่ง และโกหกเธอ “ร้านอาหารตั้งอยู่ในไร่ ดังนั้นร้านจึงอยู่แถบชานเมือง”

แต่ในขณะที่ท้องฟ้าเริ่มมืด และรถแท็กซี่กำลังขับห่างออกจากเมืองไปมากขึ้น เซรีนขยับเข้าไปใกล้เวอเรียน และกระซิบที่หูของเธอ “เวอเรียน คนขับรถคนนี้จะลักพาตัวพวกเราหรือเปล่า? ดูรอบข้าง ที่นี่มันดูน่ากลัวมาก!”

เวอเรียนเปิดโทรศัพท์ และแสดงเส้นทางไปยังร้านอาหารให้เธอดู "ทุกอย่างโอเค เขาแค่ขับไปตามเส้นทางที่ฉันให้เขาไว้เท่านั้น เขาไม่ได้ออกนอกเส้นทาง”

อีกอย่าง ฮีลตันก็เป็นคนจัดคนขับคนนี้มารับพวกเขา คนขับคนนี้จะลักพาตัวพวกเขาได้ยังไง!

แม้ว่าเวอเรียนจะพยายามทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น แต่เซรีนก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่เล็กน้อย มือของเธอจับแขนของเวอเรียนไว้แน่น เธอมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง

เมื่อมองดูท่าทางที่ระแวดระวังของเซรีน เธอพยายามกลั้นเสียงหัวเราะของเธอ เธอต้องทำหน้าที่จนถึงตอนจบ ไม่เช่นนั้นมันก็จะไม่ใช่เรื่องเซอร์ไพรส์สำหรับเซรีนอีกต่อไป

พวกเขาใช้เวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า พวกเขาจะมาถึงจุดหมาย

เซรีนพิจารณาสภาพแวดล้อมที่รกร้างในฟาร์ม เนื่องจากรอบ ๆ ตัวเธอมืดสนิท ใบหน้าของเธอจึงซีดเผือกด้วยความกลัว ในขณะที่เวอเรียนกำลังจะเข้าไปในร้านอาหาร เซรีนก็หยุดเธอไว้ “เวอเรียน นี่ไม่ใช่บ้านผีสิงหรอกใช่ไหม! เราควรจะกลับบ้านกันนะ! เรากินร้านไหนก็ได้ในเมือง บรรยากาศที่นี่แปลก ๆ!”

เวอเรียนยิ้ม "ทุกอย่างโอเค เธอกลัวอะไร? ในฐานะนักศึกษาแพทย์ เธอกลัวผีงั้นเหรอ? เธอเคยบอกฉันว่าเธอเคยทำงานในห้องเก็บศพที่เต็มไปด้วยศพไม่ใช่เหรอ?”

เซรีนขมวดคิ้ว และพูดว่า “ฉันเคยทำ แต่ตอนนั้นฉันอยู่กับเพื่อน นอกจากนี้มันไม่มีอะไรน่ากลัว นั่นเป็นเพียงแค่ศพ แต่แถวนี้มันน่ากลัว… เราควรจะออกไปให้เร็วที่สุด!”

ในความมืด จู่ ๆ เวอเรียนก็ปล่อยมือของเซรีน เซรีนไม่ทันระวัง และเมื่อเธอสังเกตเห็น เวอเรียนก็ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ เธอแล้ว

เซรีนรู้สึกหวาดกลัว และวิตกกังวลในเวลาเดียวกัน เธอตะโกนออกมา “เวอเรียน! เธออยู่ที่ไหน!"

ให้ตายเถอะ! เธอกลัวความมืด!

ในขณะที่เซรีนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เพื่อเปิดไฟฉาย ก็มีเสียงคลิกดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ทันใดนั้นทั้งไร่ก็สว่างขึ้น!

ในขณะที่เธอถือโทรศัพท์ในมือ เธอก็ตะลึงงันไปกับท้องฟ้าที่สว่างขึ้นอย่างกะทันหันรอบ ๆ ตัวเธอ...

รอบ ๆ คฤหาสน์ปกคลุมไปด้วยกลีบกุหลาบที่สดใส และมีชีวิตชีวา เมื่อเธอลดสายตาของเธอลง เธอก็สังเกตเห็นว่ามีสัญลักษณ์ลูกศรอยู่บนพื้น และเธอก็เดินตามไปตามทิศทางที่ลูกศรชี้ไป

ประมาณห้านาทีต่อมา เธอก็มาถึงทุ่งกุหลาบอันกว้างขวาง!

มีโต๊ะอาหารทรงสี่เหลี่ยมสีขาวสไตล์ยุโรปตั้งอยู่ท่ามกลางทุ่งกุหลาบ เทียนบนโต๊ะอาหารถูกจุดขึ้น และมีแชมเปญกับสเต็กวางอยู่บนโต๊ะ ทุกอย่างดูโรแมนติกจนน่าตกใจ!

เซรีนตกใจกับที่ฉากตรงหน้าของเธอ เซรีนอุทานในใจว่า 'นี้... นี้คนร้ายพยายามจะเลี้ยงอาหารมื้อสุดท้ายให้ฉันก่อนที่ฉันจะตายงั้นเหรอ?'

'ฉันปฏิเสธคำเชิญของคนร้ายได้ไหม?'

เซรีนหันหลังกลับ และกำลังจะวิ่งหนี อย่างไรก็ตาม มีเสียงไวโอลินไพเราะเพราะพริ้ง ดังมาจากด้านหลังของเธอ

เซรีนยืนนิ่งอยู่กับที่ และคิดกับตัวเองว่า 'ฉันตายแน่ คนร้ายคนนี้มีสัตว์เลี้ยงประหลาด หรือว่าคนร้ายคือฆาตกรต่อเนื่องในตำนานที่สนใจเกี่ยวกับงานศิลปะเป็นพิเศษตอนที่ฆ่าคนงั้นหรือ?

หัวใจของเซรีนเต้นแรงขึ้น และความกลัวก็แผ่ซ่านไปตามกระดูกสันหลังของเธอ

ในขณะที่เธอจะวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ ก็มีแขนที่แข็งแรงโอบรอบเอวของเธอจากด้านหลัง!

"กรี้ด!!!"

เซรีนตะโกนด้วยความรู้สึกกลัว

“ผมทำให้คุณกลัวเหรอ?”

เซรีนอุทานในใจ 'ห๊ะ? เดี๋ยวนะ นั่นมันเสียงของวิลสันนี่!'

เซรีนหันกลับไป เมื่อเธอเห็นใบหน้าของวิลสันตรงหน้าของเธอ เธอก็โอบแขนรอบคอของเขาด้วยความตื่นเต้น อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าเธอก็รู้ว่าทั้งหมดนี่คือสิ่งที่เขาทำ

ก่อนที่เธอจะได้เข้าใจเจตนาของวิลสัน เสียงของฮีลตันก็ดังมาแต่ไกล “วิลสัน! รีบ พูดเข้าเรื่องเร็วเข้า!”

เซรีนหันหน้าไปทิศทางของเสียง และสังเกตเห็นว่าฮีลตัน และครอบครัวของเขาทั้งหมดก็อยู่ที่นี่