บทที่ 67 ให้เธอดูรายงานดีเอ็นเอ

ในคืนนี้โรงแรมเล็ก ๆ บนพื้นภูเขา เวอเรียนกลั้นเสียงหัวเราะ เธอเกือบได้รับบาดเจ็บภายในจากการเก็บกดที่จะไม่หัวเราะออกมา

ผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เธอแสดงสีหน้าที่เย่อหยิ่ง เขามองเธออย่างเย็ยชา “ตลกมากไหม?”

“มันตลกมาก”

เมื่อเวอเรียน นึกถึงชายหญิงที่พูดถึงฮีลตัน ที่อยู่ห้องข้าง ๆ เธอก็มีความสุขในใจเป็นพิเศษ

อย่างไรก็ตามในวินาทีถัดมาเมื่อเธอได้พบกับสายตาเย็นชาของเขา เธอก็ปิดปากของเธออย่างไว เธอรพยายามกลั้นยิ้มอย่างอดทน ด้วยความที่เธอเป็นคนขี้ขลาดเธอเปลี่ยนจุดยืนทันที

"มันไม่ตลกเอาซะเลยค่ะ"

คืนนี้เวออรียนนอนบนเตียงเล็ก และนอนอย่างสบาย ท่าทางการนอนของเธอแย่มากเพราะเธอพาดขาไว้บนท้องของเขา

ฮีลตันกลายเป็นคนนอนไม่หลับอย่างสิ้นเชิง เขามองดูเธออย่างระมัดระวัง แสงจันทร์ข้างนอกหน้าต่างส่องเข้ามา เธอดูคล้ายกับ เจลลี่ บีน มาก ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ของพวกเขาตื่นหรือตอนที่พวกเขาหลับไป

เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะความรักของเขาที่มี เจลลี่ บีน หรือเพียงเพราะเขามีความรักที่แตกต่างกันเล็กน้อยสำหรับผู้หญิงคนนี้ เขาเริ่มคิดว่าเธอน่ารักดี

หัวใจของฮีลตันที่สงบมา 32 ปีเหมือนทะเลสาบที่ไหลผ่านระลอกคลื่น

…

เช้าวันรุ่งขึ้นเวอเรียนถูกฮีลตันปลุก ในที่สุดพวกเขาก็ขึ้นรถไฟขบวนแรกกลับไปที่ นอร์ท ซิตี้ หลังจากการเดินทางที่ยาวนาน แสนลำบากใช้เวลานานกว่า 10 ชั่วโมง ในที่สุดฮีลตัน และเวอเรียน ก็กลับมาถึงนอร์ท ซิตี้

หลังจากลงรถไฟ ฮีลตันก็โทรศัพท์ให้คุช มารับพวกเขาที่หน้าสถานีรถไฟภายใน 10 นาที หลังจากนั้นคุชก็มารับพวกเขาทันที

ขณะที่พวกเขาเข้าไปในรถนั้น คุชเหลือบมองด้วยความประหลาดใจที่เสื้อเชิ้ตยับย่นของฮีลตัน จากกระจกมองหลัง

เจ้านายของเขาให้ความสำคัญกับสุขอนามัย และความสะอาดเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาสามารถสวมใส่เสื้อเชิ้ตยับ ๆ ได้

เมื่อไปช่วยเวอเรียน เจ้านายได้ตัดสินใจที่จะไปด้วยตัวเอง เห็นได้ชัดว่าเวอเรียน พิเศษสำหรับเขามาก

“เจ้านาย คนลักพาตัวคุณมอนท์ ยังจับไม่ได้เลย ไม่รู้ว่านี่เป็นคดีลักพาตัว หรือมีคนชักใยอยู่เบื้องหลัง…”

ก่อนที่คุชจะพูดจบ เวอเรียนก็ขมวดคิ้วและพูดว่า "ฉันรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้! มันจะต้องเป็นวาเนลล์ แน่ ๆ!"

คืนนั้นเธออาละวาดในงานแต่งงานของวาเนลล์ เธอต้องหาใครสักคนเพื่อลักพาตัวเธอไปด้วยความโกรธ

เมื่อพูดถึงวาเนลล์ คุชกล่าวอย่างระมัดระวังว่า “ยังไงก็ตาม เจ้านายวิดีโอของคุณมอนท์ ที่สร้างความวุ่นวายในงานแต่งงานของวาเนลล์ ได้ถูกโพสต์บนอินเทอร์เน็ต เรื่องนี้รู้ไปถึงหูของนายท่านฟัดด์ ผมได้ยินมาว่า... ท่านได้ดูวิดีโอแล้วก็โกรธมาก"

หัวใจของเวอเรียนสั่นสะท้าน! เธอไปโกหกในงานแต่งงานครั้งนั้นโดยบอกว่าเธอท้องลูกของเจนเซ่น นายท่านฟัดด์คงคิดว่าเธอเป็นคนที่สร้างความอับอายต่อตระกูลฟัดด์อย่างแน่นอน!

เธอกัดริมฝีปากของเธอ และเหลือบมองชายที่อยู่ข้าง ๆ เธออ น่าแปลกใจที่ฮีลตันไม่แสดงอารมณ์เลย เธอรู้สึกสิ้นหวัง และไม่รู้จะทำอย่างไร

ฮีลตันไม่ได้พูดอะไรกับเวอเรียน เลยจนกระทั่ง มายบัคขับเข้าไปที่คฤหาสน์ตระกูลฟัดด์

เวอเรียนฝืนใจตัวเองให้กลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลฟัดด์ คนเดียวที่จะต้อนรับเธอน่าจะเป็นเจ้าหนูเจลลี่บีน

เมื่อเห็นเธอเข้ามา เจลลี่ บีน ก็รีบเข้ามาในอ้อมแขนของเธอ "มอนตี้! ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว! หนูคิดถึงคุณมาก!"

เวอเรียนกอดเจ้าตัวน้อยไว้แน่น "ฉันก็คิดถึงหนูเช่นกัน"

ไม่นานหลังจากที่ 'แม่และลูกสาว' กอดกัน นายท่านฟัดด์ ก็เดินลงมาจากชั้นสองพร้อมกับไม้เท้า การแสดงออกของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกสง่างาม และเคร่งขรึม

เวอเรียนเรียกเขาตามฮีลตันว่า ‘พ่อ’

อย่าไรก็ตามเขาไม่ได้สนใจเธอเลย เขานั่งลงบนโซฟาแล้วเริ่มสั่งสอนเธอ “เวอเรียน มอนท์ ครั้งหน้าช่วยสร้างปัญหาให้มันน้อยลงหน่อย! เธอไประรานในงานแต่งคนอื่น แล้วบอกว่าเธอท้องกับผู้ชายคนอื่น ถ้าคนอื่นรู้ว่าเธอเป็นลูกสะใภ้ตระกูลฟัดด์ เธอรู้ไหมว่าสื่อจะเขียนเกี่ยวกับเธอยังไง? แล้วจะเขียนถึงตระกูลฟัดด์อย่างไร?”

เวอเรียนก้มหัวยอมรับความผิดพลาดของเธอ “หนูผิดเองค่ะ ที่ไม่ได้คิดให้รอบคอบเสียก่อน ที่ทำไปอย่างบ้าบิ่น”

ชายชราพูดด้วยความโกรธ "คุณแค่ไม่คิด และเกรงใจหรือแค่ว่าคุณไม่ให้ความสำคัญกับตระกูลฟัดด์?!"

"พ่อครับ เวเรียนเพิ่งกลับมาจากเหตุการณ์ที่น่ากลัวถ้าคุณต้องการอบรมให้เธอฟังโปรดรอสักสองสามวันก่อนคุณจะอบรมเธอได้ในภายหลัง แต่ตอนนี้เธอต้องพักผ่อนก่อน"

ชายชรามองไปที่ฮีลตัน และส่งเสียงอย่างเย็นชา “ตอนนี้นายยังปกป้องเธออยู่เหรอ? ดูสิว่าภรรยาของนายทำให้คุณอับอายแค่ไหน!”

ฮีลตันตอบอย่างใจเย็นว่า "ตอนนี้คนอื่นไม่รู้ว่าเธอเป็นภรรยาของผม"