บทที่ 675 เควน จอยซ์ – เจ้าหนุ่มเควนมาอาบน้ำ

ลูซี่รู้สึกเจ็บคอ เธอไม่สามารถส่งเสียงใด ๆ ออกมาได้

เธอได้ยินแต่ยานิพูดว่า “ผมหวังว่าคุณจะมีชีวิตที่มีความสุข แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่ต้องการให้คุณมีความสุข”

ลูซี่มองไปที่เขาด้วยดวงตาแดงก่ำ และพูดว่า “ทำไมล่ะ?”

“นั่นเป็นเพราะว่าถ้าคุณมีความสุข มันไม่ได้หมายความว่าคุณไม่แคร์ที่จะทิ้งผมไปงั้นเหรอ? ดังนั้นผมจึงอยากเห็นคุณใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข ผมอยากให้คุณร้องไห้ทุกวันหลังจากที่ทิ้งผมไป”

ลูซี่อดหัวเราะไม่ได้เมื่อได้ยินแบบนั้น “เป็นความคิดที่แปลกอะไรเช่นนี้? ฉันจะต้องตาบอดแน่ ๆ ถ้าฉันร้องไห้ทุกวัน”

ยานิหยุดเดิน และลดสาตตาลงเพื่อมองไปที่เธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่อยากให้คุณร้องไห้ ผมไม่อยากเห็นคุณร้องไห้แม้ว่าจะเป็นเพราะผมก็ตาม”

ดวงตาของลูซี่สั่นไหวในขณะที่น้ำตาเริ่มไหลลงอาบแก้มของเธอ เธอเงยหน้าขึ้น และจูบลงบนริมฝีปากบางของยานิ

แดนรีบหันไปมองทางอื่นอย่างมีวิจารณญาณ

…

พวกเขามาถึงที่เชิงเขา

ทีมกู้ภัยเห็นยานิกำลังเดินลงมาในขณะที่อุ้มลูซี่อยู่

พวกเขาตกตะลึง พวกเขาขมวดคิ้ว และถามลูซี่ว่า “คุณเป็นอะไรของคุณกัน? เราไม่ได้บอกให้คุณรอที่เชิงเขางั้นเหรอ? ทำไมคุณถึงไปบนเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต?”

ลูซี่กำลังจะตอบตอนที่ยานิพูดขัดจังหวะของเธอ เขาพูดอย่างเย็นชากับผู้ชายจากทีมกู้ภัยว่า “ทำไมคุณถึงดุขนาดนี้? คุณพูดดี ๆ หน่อยไม่ได้เหรอ?”

ชายคนนั้นพูดไม่ออก

ยานิอุ้มลูซี่ขึ้นรถ และสั่งให้แดนเพิ่มอุณหภูมิภายในรถ

ทั้งสองคนเปียกโชก

ลูซี่พูดว่า “เนื่องจากเหตุการณ์โคลนถล่มหยุดแล้ว ฉันคิดว่าตอนนี้โรงเรียนน่าจะปลอดภัยแล้ว ฉันจะพาคุณไปอาบน้ำอุ่นที่หอ และเปลี่ยนเสื้อผ้าแห้ง”

พวกเขาจะป่วยได้ถ้าไม่ได้เปลี่ยนเป็นชุดที่อุ่น ๆ

ยานิหันมา และมองเธอด้วยดวงตาที่เป็นประกาย "คุณไม่กลัวว่าเจ้าหนุ่มเบิร์คจะเข้าใจผิดงั้นหรือ?"

ลูซี่พูดว่า "คุณกลัวว่าริเวอร์จะเข้าใจเราผิดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม “แน่นอน ผมไม่กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด ยิ่งเขาเข้าใจผิดเกี่ยวกับเรามากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี”

เธอรู้ดี

ริมฝีปากของลูซี่กระตุกในขณะที่เธอพึมพำ "มันก็จริงที่เราอยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่มีอะไรจะต้องอธิบายให้เขาฟังมากนักหรอก"

ราวกับว่าเธอกำลังพูดกับตัวเอง แต่ยานิได้ยินทุกอย่าง และเขาก็คิดว่ามันน่าพอใจ

ชายหนุ่มสวมกอดลูซี่ และสั่งแดนว่า "ไปส่งพวกเราที่โรงเรียน"

ลูซี่ไม่ขัดขืน เธอหมดแรงหลังจากที่หนีจากภัยพิบัติ

...

พวกเขามาถึงโรงเรียน และลูซี่ก็พาแดนไปที่ห้องว่าง

ยานิแอบเข้าไปในหอของเธอ

เขามองไปที่เธอในขณะที่เขาเดินตามเธอจากด้านหลัง

ลูซี่รู้สึกตกใจเล็กน้อยเมื่อเธอหันกลับไปมองที่เขา

เธอถามว่า “ทำไมคุณถึงมองฉันแบบนั้น?”

ชายหนุ่มพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณบอกว่าเจ้าหนุ่มเบิร์คจะไม่เข้าใจผิด ทำไมเราต้องแอบเข้ามาแบบนี้ด้วยล่ะ? คุณอายเรื่องผมงั้นเหรอ?”

ลูซี่พูดไม่ออก

เธอทำเสียงขึ้นจมูก และไม่สนใจสิ่งที่เขาพูด เธอเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเตรียมน้ำอุ่นให้เขา “หยุดเรียกเขาว่าเจ้าหนุ่มเบิร์คได้แล้ว เขามีชื่อ ชื่อเขาคือริเวอร์ ให้เกียรติเขาหน่อย”

ยานิทำเสียงขึ้นจมูก แล้วเริ่มแสดงอาการออกมา "ผมอยากเรียกเขาว่าเจ้าหนุ่มเบิร์ค แล้วคุณจะทำไม? เขา..."

ยานิอยากจะพูดว่า 'เขาไม่ได้สนใจชีวิตคุณเลยด้วยซ้ำ ทำไมคุณถึงยังปกป้องเขาอยู่ล่ะ?'

ในอีกความคิดหนึ่ง เขาก็คิดว่าเขาจะดูใจแคบเกินไป แม้ว่าเขาอาจจะดูไม่มีหลักศีลธรรม แต่ในทางธุรกิจเขาก็ยังมีสติ

ลูซี่ถามในขณะที่เตรียมน้ำว่า "เขาเป็นอะไร?"