บทที่ 676 เควน จอยซ์ – ถูกภรรยาลงโทษ

ยานิถูกดึงลงจากเตียงก่อนที่เขาจะได้สนองว่าทำไมลูซี่จึงตบเขา

“ยานิ เควน! ออกไปซะ!”

ลูซี่ตีหมอนใส่ยานิอย่างโกรธจัด

แม้ว่ายานิจะรักลูซี่ แต่เมื่อเห็นว่าลูซี่ต้องการจะทะเลาะกับเขาอย่างรุนแรงเพื่อลูกที่เธอมีกับริเวอร์ ความรู้สึกโกรธในใจของยานิก็ไม่สามารถกักเก็บไว้ได้อีกต่อไป

ยานิไม่หลบ ในขณะที่หมอนของลูซี่ตีเข้าหน้าของเขาอย่างจัง และเขาก็ล้มลงกับพื้น

ชายหนุ่มมองไปที่เธอด้วยสายตาที่เย็นชาอย่างมากในขณะที่เขาพูดว่า “คุณอยากจะปกป้องเมล็ดพันธุ์ของผู้ชายคนนั้นมากขนาดนั้นเลยเหรอ เขาเคยมาช่วยคุณไหมตอนนี้คุณติดอยู่บนภูเขา? เขาเคยขึ้นไปตามหาคุณหรือเปล่า? ผู้ชายคนนั้นเอาแต่พูดว่าเขารัก และเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน แต่เขาไม่เคยสนใจคุณเลยแม้แต่นิดเดียว!”

ลูซี่จ้องกลับไปที่เขาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวในขณะที่เธออุทานว่า “ยานิ เควน คุณมันโง่มาก! เรื่องทั้งหมดนี้มันเกี่ยวกับริเวอร์ได้ยังไง?”

ลูซี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า “ฉันเข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่มาหาฉันบนภูเขา”

ยานิกัดฟัน และสาปแช่ง ในขณะที่เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นห่วงผู้ชายคนนั้นมากแค่ไหน ที่ยังยอมให้เขาถึงขนาดนี้?

ใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มดูหงุดหงิด และคับข้องใจอย่างเห็นได้ชัดในขณะที่เขาตั้งคำถามว่า “ตอนนี้เราเป็นอะไรกันแน่ ลูซี่?”

ในเมื่อคุณไม่สามารถปล่อยมือจากริเวอร์ไปได้ ทำไมเธอถึงทำเหมือนเธอห่วงใยเขาก่อนหน้านี้? เธอยังทำให้ยานนีคิดว่าพวกเขาได้คืนดีกันแล้ว

ลูซี่เห็นว่าผู้ชายคนนี้ช่างไร้เดียงสา เมื่อพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ ในทันทีที่เธอได้ยินคำถามนั้น เธอถามด้วยท่าทางตลก แต่ก็โกรธว่า “คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่นอกใจเก่งงั้นเหรอ?”

ยานิขมวดคิ้วในขณะที่ความโกรธ และความหงุดหงิดประกายไปทั่วดวงตาของเขา เขารู้สึกทำอะไรไม่ถูก ดังนั้นเขาจึงเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่จากกระเป๋าของเขาตามสัญชาตญาณ แต่กระเป๋าของเขาว่างเปล่า และเนื่องจากเขาไม่สามารถระบายความคับข้องใจของเขาได้ หัวใจของเขาก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก

ทั้งลูซี่และยานินิ่งเงียบไปประมาณห้านาทีในขณะที่ต่างคนต่างก็ไม่อยากที่จะพูดคุยกัน

ลูซี่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง และคลุมผ้าห่มรอบตัวเขา กัดริมฝีปาก และเริ่มพูดก่อนในที่สุด “ในใจของคุณ ฉันเป็นผู้หญิงที่ใจง่ายจริง ๆ เหรอ?”

ยานิพูดไม่ออก

เขาเลิกคิ้วขึ้นในขณะที่ความประหลาดใจจาง ๆ ประกายไปทั่วดวงตาของเขา แต่ เนื่องจากเขายังคงถูกความโกรธครอบงำอยู่ เขาไม่สามารถคิดด้วยเหตุผลในขณะที่ถามว่า “คุณกำลังจะพูดอะไร?”

ลูซี่มองไปที่เขาตรง ๆ ด้วยดวงตาบ๊องแบ๊วของเธอ และหลังจากที่เห็นว่ายานิไม่ได้มองมาที่เธอ จู่ ๆ เธอก็ออกคำสั่ง “มองมาที่ฉัน ยานิ เควน”

ยานิพูดไม่ออก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้โดนผู้หญิงออกคำสั่ง

แต่ชายหนุ่มยังคงทำตามอย่างไม่เต็มใจ

ลูซี่ดูเหมือนจะพอใจ ดังนั้นดวงตาสองคู่ก็ประสานกัน ในขณะที่เธอบอกเขาระหว่างที่มองตาเขา “ทำไมคุณไม่ถามฉันบ้างว่าฉันท้องนานแค่ไหนแล้ว?”

ยานิตกตะลึง และหัวใจของเขาก็เต้นแรง จากนั้นชายคนนั้นจ้องเขม็งไปที่ท้องที่ยื่นออกมาเล็กน้อยของลูซี่ ในขณะที่ลำคอของเขากระตุก เขากระซิบถามว่า “ตอนนี้… กี่เดือนแล้ว?”

"หกเดือน"

หกเดือน…

ครั้งสุดท้ายที่เขามีอะไรกับลูซี่คือเดือนมกราคมของปีนี้ ใกล้วันตรุษจีน แต่ลูซี่ก็ยังจากเขาไปในที่สุด ถ้าเขานับตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงกรกฎาคมตอนนี้… นั่นก็เท่ากับหกเดือนพอดี

หัวใจของยานิเต้นอย่างรุนแรง

ดังนั้นเด็กที่อยู่ในท้องของลูซี่… ก็เป็นลูกของเขา…?!

เมื่อสังเกตเห็นว่าเขาเงียบ และท่าทางแปลก ๆ ของเขาในขณะที่เขานั่งอยู่ตรงนั่น ลูซี่ก็พูดพร้อมกับขมวดคิ้วว่า “ยานิ เควน คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงประเภทที่จะนอนกับผู้ชายคนอื่นทันทีที่ฉันนอนกับคุณเสร็จงั้นเหรอ? ”

ทันใดนั้น ยานิก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาลูซี่ มีร่องรอยของความตื่นเต้น และความปิติอยู่ในจากส่วนลึกในดวงตาของเขาในขณะที่เขาถามว่า “งั้นผมเป็นพ่อของเด็กคนนี้งั้นเหรอ?”

ลูซี่กัดริมฝีปากของเธอ และดูเหมือนโกรธเล็กน้อยในขณะที่เธอถาม “คุณไม่เชื่อฉันเหรอ?”

เขาบังอาจสงสัยเธอจริง ๆ เหรอ

ยานิดูตื่นตระหนกเล็กน้อย ในขณะที่เขานั่งลงข้างลูซี่และกอดเธอทันที เขาลิ้นพันกันจากการมีความสุขมากเกินไป เขาพูดตะกุกตะกัก “ลูซี่ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมแค่… ผมแค่มีความสุขมากเกินไป ตอนนั้นคุณกำลังโมโหใส่ผม และยังขอยาคุมฉุกเฉินจากป้าเย็นด้วย ผมเลยคิดว่าคุณไม่อยากมีลูกกับผม ดังนั้น... ผมทำตัวโง่จริง ๆ บ้าจริงผม ทำไมผมถึงไม่เคยนึกถึงความเป็นไปได้แบบนั้นเลย? ผมนี้มันตาบอดจริง ๆ”

ลูซี่ฟังเขาพูดความจริงออกมาอย่างตะกุกตะกัก นี่เป็นครั้งแรกที่ลูซี่เคยเห็นเขาพูดลิ้นพันกันเพราะตื้นเต้นขนาดนี้

สีหน้าของลูซี่ยังคงเฉยเมยในขณะที่เธอพูดว่า “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ฉันยังไม่ยกโทษให้คุณ ตอนแรกฉันไม่อยากบอกเรื่องนี้กับคุณ เพราะฉันอยากจะดูว่าคุณต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าคุณจะรู้เรื่องนี้ แบบนั้นคุณจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตของคุณ”

ทันทีที่ยานิได้ยินแบบนั้น เขาก็ดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง ในขณะที่กอดเธอไว้แน่นเขาพูดว่า “ลูซี่ ผมผิดเอง ผมไม่ควรสงสัยคุณ ผมมันโง่ บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงคิดว่าเด็กคนนั้นเป็นของริเวอร์ ผมขอโทษจริง ๆ ลูซี่”