บทที่ 71 ความโกรธเกรี้ยว

"มีอะไรอีก?"

ลมหายใจที่เย็นชา และอันตรายของเขานั้นใกล้เข้ามาหาเธอทีละนิด เวอเรียนวางมือของเธอลงบนเตียงใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเธอ แล้วขยับไปข้างหลังโดยไม่รู้ตัว เธอจ้องมองมาที่เขาอย่างตั้งอกตั้งใจ "ฉันหมายความว่าฉันไม่ได้พานายท่านไปที่นั่น นอกจากนี้คุณรู้ไหมว่าแนนซี่ ส่งคนมาลักพาตัวฉันทำไมคุณถึงปกป้องเธอด้วย ปกปิดอความผิดที่เธอก่อ"

“นี่เธอแอบฟังใช่ไหม?”

"ฉันไปหาคุณเพื่อถามเกี่ยวกับ เจลลี่ บีน และฉันไม่ได้คิดว่าจะเจอคุณกับแนนซี่ มาลักลอบเล่นชู้กันที่ห้องทำงาน นี่ยังไม่รวมที่คุณช่วยปกปิดการกระทำที่ผิดกฎหมายของเธอ! ฮีลตัน ฟัดด์ ถ้าคุณเป็นลูกผู้ชายคุณควร..."

นิ้วเรียวยาวของเขาบีบคางของเธอ และเขาก็ลดศีรษะลงเพื่อปิดปากของเธอด้วยการจูบ

จูบนี้เต็มไปด้วยความโกรธเคือง

เป็นชู้?! นี่เธอคิดว่าเขากำลังเป็นชู้กับ แนนซี่ อย่างนั้น?!

"เธอว่าฉันไม่ใช่ลูกผู้ชายใช่ไหม? เธอจะได้รู้ในตอนนี้เลย!"

ฮีลตัน ถอดเนคไทรอบคอออก ดวงตาสีดำที่มืดมนและเย็นชาของเขาเต็มไปด้วยความต้องการ ในตอนนี้ดูเป็นอันตรายเป็นอย่างมาก เวอเรียน เธอกลัวเขามากจนตวาดกลับไป "คุณจะทำอะไร? ฮีลตัน ฟัดด์! ฉันเคยบอกคุณแล้วนะว่าคุณไม่ได้รับอนุญาตให้..."

"ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ทำอะไร"

ทันใดนั้นเขาได้จับที่ข้อเท้าเรียวของเธอ เขาดึงเธอให้กลับมาอยู่ที่เดิมบนเตียงขนาดใหญ่ "ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้จูบ หรือฉันไม่ได้รับอนุญาตให้สัมผัสเธอ?"

ได้มีเสียงดังขึ้นเกิดจากเสื้อบาง ๆ บนร่างกายของเธอถูก ฮีลตัน ฉีกออกจากกัน กระดุมหลุดออกจากเสื้อทีละเม็ดและหล่นลงพื้นอย่างน่าสงสาร เวอเรียน หน้าแดงก่ำ และรีบยกแขนกอดไว้ที่หน้าอกของเธอแน่น ปากของเธอก็ตะโกนว่า "ถ้าคุณมีความต้องการทำไมคุณไม่ไปหาแนนซี่ล่ะ ฉันไม่มีหน้าที่ที่จะต้องรองรับอารมณ์ของคุณนะ!"

ฮีลตัน ยิ้มเยาะขณะที่เม้มริมฝีปาก "คุณคิดว่าคฤหาสน์ครอบครัวมอนท์ ผมจะมอบให้คุณฟรีอย่างนั้นเหรอ?"

"คุณมันเลวที่สุด!"

เธอถูกเขากดลงทันที จูบที่ราวกับสัตว์ป่าที่หิวของเขาทำให้เธอรู้สึกสิ้นหวัง น้ำตาของเธอไหลออกมาไม่ขาดสาย เขาเห็นเธอเป็นแบบนี้แล้วรู้สึกรำคาญเขาจึงพลิกร่างของเธอให้นอนคว่ำและใช้หน้าอกกดเข้ากับหลังของเธอ ริมฝีปากบางของเขาแตะที่ใบหูของเธอและเขาก็พูดอย่างเย็นชาว่า "ผมก็แค่ทำกับคุณเหมือนเมื่อสามปีที่แล้ว ทำไมคุณถึงต้องแสร้งทำเป็นรักนวลสงวนตัวกับผมด้วยล่ะ"

น้ำตาของเวอเรียนกลิ้งลง "ฮีลตัน ฟัดด์! คุณมันเป็นไอ้หน้าตัวเมีย!"

น้ำตาอุ่น ๆ ของเธอเปียกชุมที่ปลอกหมอน สองมือของเธอกำที่ผ้าปูที่นอนแน่น เธออยากที่จะต่อต้าน แต่ก็ถูกเขากำราบอย่างไร้ความปรานี การกระทำของเขานั้นคือการบังคับเธอในขณะที่เธอไม่เต็มใจด้วยมันก็ไม่ต่างอะไรกับการข่มขืนเธอเลย

เขาได้จ้องมองเธอที่ดื้อรั้นใต้ร่างของเขา บีบคางของเธอ และถามด้วยเสียงที่เยือกเย็น และแหบแห้งว่า “การต่อต้านมันจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเองหรอก!”

...

ในความทรงจำเลือนราง เขาอุ้มเธอไปที่ห้องน้ำเพื่ออาบน้ำในตอนที่เธอไม่ได้สติ เธอไม่รู้ว่าเธอรอดชีวิตมาได้อย่างไร เธอตื่นขึ้นมาอีกทีมันก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว

ในห้องนอน เธอนั้นรู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกายราวกับว่าเธอถูกรถบรรทุกทับ

เขาจากไปแล้ว และเขาไม่เคยรู้สึกเสียใจกับเธอ เธอกอดตัวเองไว้แน่นพร้อมฝังใบหน้าของเธอไว้ใต้ผ้าห่มและเธอได้ร้องไห้อย่างแผ่วเบา

ทำไมเขาถึงได้ทำแบบนี้กับเธอ? เธอไม่ใช่ทั้งคนที่เขารักหรือภรรยาของเขา ทำไมเขาถึงบังคับเธอโดยไม่คิดถึงเธอเลย?!

สิ่งที่น่าเศร้ากว่านั้นก็คือความเย็นชาของเขา เมื่อคืนเข้าทำราวกับเธอเป็นแค่ผู้หญิงขายบริการเท่านั้นเอง!

ทำไมเธอต้องเป็นคนโง่อดทนกับการกระทำอันป่าเถื่อนของเขา! เธอกอดตัวเองให้แน่นขึ้นใต้ผ้าห่มและร้องไห้อย่างหดหู่ยิ่งกว่าเดิม หัวใจของเธอเต็มเศร้า มันชาไปหมดราวกับว่ามีใครมาฟาดหัวใจเธออย่างรุนแรง!

...