บทที่ 70 เขาปกป้อง แนนซี่ แซนเดอร์ หลังจากเรื่องทั้งหมด

"มีอะไรเหรอคะฮีลตัน?"

แนนซี่วางจานผลไม้ไว้บนโต๊ะทำงานของฮีลตัน และมองเขาด้วยรอยยิ้ม

ฮีลตันสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เขาหันกลับมา และมองเธออย่างใกล้ชิดด้วยสายตาที่เย็นชา และชัดเจน “คุณส่งคนไปลักพาตัวเวอเรียนใช่ไหม?”

คำถามของฮีลตัน นั้นตรงไปตรงมา แนนซี่ถูกจับได้ ใบหน้าของเธอซีดลงทันที และรอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอก็แข็งกระด้างขึ้นทันที “ฮีลตัน คุณกำลังพูดเรื่องตลกอะไรกัน ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันจะลักพาตัวเวอเรียน?”

เวอเรียนบอกอะไรเขาบ้าง ระหว่างที่พวกเขาอยู่บนเตียง?

“คนร้ายที่ลักพาตัวเวอเรียน เขาสารภาพจนหมดแล้ว"

น้ำเสียงของฮีลตันฟังดูสงบ แต่ดวงตาของเขาดูเย็นชามาก แนนขยับริมฝีปากและหัวเราะเยาะเย้ย “ถ้าฉันส่งคนไปลักพาตัวเวอเรียน มอนท์จริง งั้นคุณจะจับฉันไปคิดคุกไหม?"

...

หลังจากอาบน้ำ เจลลี่ บีน เสร็จแล้ว เวอเรียนต้องการพบฮีลตัน เธออยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับ เจลลี่ บีน ในวัยเด็กของเธอ เมื่อเธอเดินเข้าไปที่ประตูห้องทำงาน เธอพบว่าประตูยังถูกปิดไม่สนิท เธอยกมือขึ้นและต้องการจะเดินเข้าไป แต่เธอได้ยินเสียงของฮีลตันคุยกับใครสักคนก่อน

“ผมจะไม่ส่งคุณเข้าคุก”

ฮีลตันกำลังคุยกับใคร?

เวอเรียนยืนอยู่หลังประตูอย่างอยากรู้อยากเห็น เมื่อผ่านประตูครึ่งบานเธอเห็นแนนซี่กอดฮีลตันแน่น

เธอสะดุ้งเล็กน้อย และวางแผนที่จะปิดประตูให้พวกเขา จากนั้นเธอก็ได้ยินแนนซี่พูดว่า "สาเหตุที่ฉันส่งคนไปลักพาตัวเวอเรียน เพราะฉันรู้สึกกลัว ก่อนหน้านี้คุณจะมีผู้หญิงกี่คนก็ตาม คุณไม่เคยพาใครกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลฟัดด์เลย แต่ตอนนี้นานเท่าไหร่แล้วที่คุณปล่อยให้เวอเรียนอยู่ในตระกูลฟัดด์?”

เวอเรียนที่ยืนอยู่นอกประตู เท้าของเธอเย็นเยือกราวกับมีน้ำแข็งราดลงมาจากหัวถึงเท่าของเธอ เธอรู้สึกเย็นเยือกมาก

ฮีลตันรู้ว่าคนที่ลักพาตัวเธอ คือแนนซี่ เขายอมให้แนนซี่ทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้ได้ยังไง!

ความโกรธในอกของเธอแผดเผาหัวใจของเธอ หัวใจของเธออบอ้าว และร้อนรุ่ม มันมีความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้อยู่ในนั้น

ในขณะที่เธอตกตะลึงอยู่นอกประตู ทันใดนั้นเสียงอันกันกังวาลเก่า และสง่างามก็ดังขึ้นมา "เธอมาทำอะไรตรงนี้?”

เวอเรียนตกใจและรีบปิดประตูห้องทำงานด้วยมือของเธอ ฮีลตัน และแนนซี่ที่อยู่ข้างในก็ได้ยินการเคลื่อนไหวเช่นกัน

"ฉัน..."

นายใหญ่เดินไปมาที่ละก้าวที่หนักแน่นพร้อมกับไม้เท้า และเหลือบมองไปที่ประตูห้องทำงานที่ปิดอยู่ “เธอมายืนอยู่ที่นี่เพื่อดักฟังกิจการทางธุรกิจของฮีลตัน? หรือว่าเธอเป็นสายที่บริษัทคู่แข่งส่งมา?"

เวอเรียนอึ้งไปชั่วขณะไม่รู้จะอธิบายยังไง ในตอนนี้ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก

ฮีลตันขมวดคิ้ว และมองไปที่เธอ “ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?"

“ฉันแค่อยากถามคุณเกี่ยวกับวัยเด็กของ เจลลี่ บีน”

เมื่อแนนซี่ออกมาจากทำงาน เธอก็เห็น จอห์น ฟัดด์ ยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเธอซีดลง "พ่อ?"

เป็นไปได้ไหมที่ เวอเรียนขอให้ จอห์น ฟัดด์ จับได้ว่าพวกเขามีชู้?

นายใหญ่ขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ "ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?"

“พ่อครับ ผม ... ”

แนนซี่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี ฮีลตันตอบอย่างใจเย็น “พ่อ พี่สะใภ้มาหาผมเพื่อคุยธุระบางอย่าง”